บทที่ 199 แบลร์อยากมีน้องชายคนเล็กไหม

ทันใดนั้น บรรยากาศในศาลาก็ดูมืดครึ้มอย่างผิดปกติ เชนและซาเวียร์มองหน้ากัน จากนั้นทั้งสองก็หันไปหาแกรี่พร้อมกันและหัวเราะออกมาด้วยเสียงอันดัง แกรี่รู้สึกถึงความผิดหวังทันที

“พี่ใหญ่ฟิชเชอร์ คุณเพิ่งบอกว่าเราเป็นพันธมิตรกันไม่ใช่เหรอ? คุณบอกว่าเราเป็นพี่น้องกันและบอกว่าถ้าตระกูลเลย์ตันและกริฟฟินของเรามีปัญหา คุณจะยอมทำทุกอย่างเพื่อช่วยเราไม่ใช่เหรอ? คุณเป็นคนพูดเช่นนั้นเอง ในตอนนี้ราชาแห่งเซาท์ริเวอร์กำลังจะกลับมาและแผนการของเราก็ล้มเหลวก่อนที่พวกเราจะได้เริ่มด้วยซ้ำ มันเป็นเวลากว่าหนึ่งปีแล้วที่เราทุ่มทั้งกำลังคนและการเงินในโครงการนี้ ดังนั้นความพยายามของตระกูลของเราจึงจะไม่สูญเปล่าใช่ไหม?”

“ดังนั้น พี่ใหญ่ฟิชเชอร์ จงทำความดีและช่วยเหลือเราเพื่อประโยชน์สุขของตระกูลของเราทั้งสอง หลังจากที่เราใช้เวลาเตรียมการมานานนับปี หากเราไม่ได้อะไรตอบแทน เราจะอธิบายให้ตระกูลฟังได้ยากใช่ไหม? พี่ใหญ่ฟิชเชอร์ใจดี คุณจะช่วยเพื่อนเก่าเพื่อนแก่ทั้งสองคนของคุณให้ผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากนี้ไปได้ใช่ไหม?”

ร่างกายของแกรี่อ่อนแรงลงและเขาทรุดตัวลงบนม้านั่งด้วยใบหน้าซีดซีดอย่างน่ากลัว ร่างกายของเขาสั่นสะท้านเมื่อเขาชี้ไปที่เชนและซาเวียร์ “พวกแกมันพวกเจ้าเล่ห์ พวกแกมันร้ายกว่าสัตว์! ไอ้พวกสัตว์ร้าย กล้าดียังไงโจมตีตระกูลและยึดทรัพย์สินของฉัน? ฝันไปเถอะ!”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า!” เชนและซาเวียร์หัวเราะด้วยความสะใจ เมื่อถอดหน้ากากออกแล้วพวกเขาก็เลิกแสดงกิริยามารยาทที่ดีกับแกรี่ทันที

“แกรี่ ฟิชเชอร์ นี่ไม่ใช่การตัดสินใจของนาย ตระกูลของนายไม่มีใครเหลือให้ดูแลโชคลาภก้อนโตเช่นนี้แล้ว ดังนั้นแทนที่มันจะถูกทุบทิ้ง ทำไมนายไม่ยกให้เราล่ะ? มันจะช่วยให้ทุกอย่างง่ายขึ้นและตระกูลของเราก็จะได้ไม่ต้องพรากมันมาจากนายด้วยวิธีที่การที่ยากลำบาก นั่นจะทำให้พวกเราจบลงด้วยความไม่สงบสุข นายไม่เห็นด้วยเหรอ?”

“แก...พวกแก...”

พรวด!

แกรี่กระอักเลือดออกมาเต็มปากและกระเด็นลงบนเค้กที่ปกคลุมด้วยธงเล็ก ๆ การมองเห็นของเขามืดลงและเขาก็หมดสติเป็นครั้งที่สาม

เชนและซาเวียร์ไม่แม้แต่ชายตามองเขาเลย เพียงแค่มองดูเค้กที่นองเลือดที่อยู่ข้างหน้าพวกเขาในขณะที่พวกเขาส่งเสียงหัวเราะออกมา

แน่นอนว่าไม่มีมิตรภาพที่เป็นนิรันดร์บนโลกใบนี้ สิ่งเดียวที่แน่นอนเสมอนั้นคือกำไรและในบางครั้ง สิ่งที่เรียกว่าพี่น้องเหล่านี้ มันอาจจะน่ากลัวมากกว่าศัตรู!

***

หลังจากที่จัดการกับตระกูลฟิชเชอร์แล้ว ไทร์ก็ดูเหมือนจะมีเวลาว่างมากขึ้นอีกครั้ง เป็นเวลากว่าหนึ่งสัปดาห์ที่เขาใช้เวลาทุกวันเล่นกับแบลร์เพื่อชดเชยความเสียใจและความรู้สึกผิดที่เขารู้สึกก่อนหน้านี้

ในขณะเดียวกัน วินนี่เฟรดกำลังยุ่งขึ้นมาก การออกแบบโลโก้แบรนด์ของออทัมน์ฟิลด์พร้อมแล้ว ต่อไปพวกเขาจะต้องวางแผนการจดทะเบียนชื่อแบรนด์เฉพาะของออทัมน์ฟิลด์อย่างเป็นทางการ ดังนั้นวินนี่เฟรดจึงค่อนข้างที่จะยุ่งในช่วงเวลานี้

ในขณะที่ไทร์อยู่เป็นเพื่อนกับแบลร์ เขาก็ไม่ลืมทำให้แม่ยายของเขาพอใจ เขาซื้อโทรศัพท์ไอโฟนให้เธอโดยเฉพาะ และเมื่อใดก็ตามที่เขามีเวลา เขาจะสอนวิธีท่องเน็ต ดูวิดีโอ และก้าวตามยุคไฟว์จี ให้กับเธอ

ในคืนนั้นครอบครัวกำลังทานอาหารเย็น เฮเลนถอนหายใจในขณะที่จ้องไปยังโทรศัพท์ของเธอ “ดูสิ ตระกูลอันทรงเกียรติเช่นนี้จะล้มละลายได้ยังไงกัน? วินนี่เฟรด เธอคิดว่าทำไมสิ่งนี้ถึงเกิดขึ้น? บริษัทพวกนี้จะล้มละลายได้ง่าย ๆ จริง ๆ เหรอ?”

ครอบครัวจ้องมองเฮเลนอย่างสับสน พวกเขาไม่รู้ว่าทำไมจู่ ๆ เธอถึงพูดเช่นนี้

วินนี่เฟรดถามกลับ “คุณแม่ ทำไมจู่ ๆ คุณแม่ถึงพูดแบบนี้? โดยทั่วไป การเป็นเจ้าของบริษัทมีความเสี่ยงสูงเนื่องจากมีหลายสิ่งที่เกี่ยวข้องที่ต้องดูแล ถ้าเราไม่ระวังเราอาจตกหลุมลึกได้ อย่าคิดว่าเจ้าขององค์กรขนาดใหญ่ที่ร่ำรวยด้วยทรัพย์สินนับพันล้านจะไม่มีความเสี่ยง ถ้าหากพวกเขาทำผิดพลาดจริง ๆ พวกเขาอาจจะสูญเสียทุกอย่างไปในเวลาเพียงแค่คืนเดียว”