บทที่ 200 ครอบครัวที่น่ารังเกียจ

วันหยุดสุดสัปดาห์ต่อมา ครอบครัวของเขาย้ายเข้าไปอยู่ในคฤหาสน์ที่อยู่ในทำเลครึ่งทางขึ้นภูเขาลูนาร์

เช้าตรู่ของวัน เฮเลน โคลและเจคอบ ซี ได้ซื้อวัตถุดิบอาหารมากมายมาจากซูเปอร์มาร์เก็ต มันเป็นเรื่องธรรมดาที่ครอบครัวของเขาจะทำพิธีต้อนรับบ้านใหม่ เฮเลนกำลังล้างส่วนผสมในขณะที่ไทร์เข้ามาและต้องการช่วย

“ไทร์ คุณตาและคุณป้าของนายจะมาถึงเมืองคานห์ในอีกไม่ช้า เดี๋ยวนายขับรถไปรับพวกเขาด้วย” เฮเลนกล่าว

ไทร์สับสนเล็กน้อยและถามว่า “คุณแม่ เมื่อคืนคุณไม่ได้บอกว่าคุณต้องการไปรับพวกเขาเองเหรอ?”

“ไป เมื่อฉันสั่งให้นายไป นายมีปัญหาอะไรกับเรื่องไร้สาระแบบนี้?” เฮเลนตอบในขณะที่เธอสับเนื้อหมูก้อนหนึ่งบนเขียงอย่างแรง

ไทร์รู้สึกงุนงงและอยากถามเพิ่มเติม แต่วินนี่เฟรดดึงเขาออกมาจากห้องครัวแทน “ไทร์ ไปตามที่แม่บอก อย่าเพิ่งไปยั่วยุเธอตอนนี้” เธอกล่าว

ไทร์งุนงง “คุณแม่เป็นอะไรไป? ก่อนหน้านี้เธอดูสบายดี แล้วทำไมจู่ ๆ เธอถึงโกรธล่ะ?”

วินนี่เฟรดตอบว่า “ตอนแรกทุกอย่างก็เรียบร้อยดี ก่อนที่คุณตาจะโทรมาบอกว่า คุณตาสองก็อยากจะมากับเขาด้วย ตอนนี้เธอจึงไม่มีความสุข”

“คุณตาสอง?” ไทร์ถาม

วินนี่เฟรดอธิบายว่า “คุณตาของฉันเป็นลูกคนที่สามในครอบครัวของเขา คุณตาสอง ฟิลิปส์ โคล เป็นพี่ชายของเขา”

“เธอกำลังจะบอกว่า คุณแม่ไม่ชอบคุณตาสองอย่างนั้นเหรอ?”

“เธอไม่เพียงแต่ไม่ชอบคุณตาสองเท่านั้น เธอยังไม่ชอบทั้งครอบครัวของเขาอีกด้วย โดยเฉพาะคุณยายสอง แซนดร้า ลูอิส และไคล์ โคล ลูกชายของพวกเขา พวกเขาน่ารังเกียจเกินไป ไคล์ โคล อายุสี่สิบแล้วแต่เขายังโสดอยู่ เขาชอบเที่ยวและเล่นการพนัน และยังเป็นตัวสร้างปัญหาตลอดเวลา ดังนั้น ทั้งครอบครัวของเขาจึงต้องลำบากอยู่บ่อย ๆ เมื่อพวกเขาได้ยินว่าเราซื้อคฤหาสน์ พวกเขาก็เลยอยากจะมาอย่างไร้ยางอาย มันจึงเป็นเหตุผลที่ทำให้แม่อารมณ์เสียมาก”

ไทร์หัวเราะคิกคักและพูดว่า “แต่พวกเราเป็นญาติกัน ไม่จำเป็นต้องเป็นแบบนี้”

วินนี่เฟรดส่ายหัว "เรื่องมันยาว แม่เกลียดที่คุณยายสองมักจะหยิบยกเหตุการณ์ถังข้าวเมื่อหลายปีก่อนขึ้นมา มันผ่านมาหลายสิบปีแล้ว แต่ในบางครั้งเธอยังหยิบยกมันขึ้นมาใช้ประโยชน์และมันก็น่ารังเกียจจริง ๆ”

“เกิดอะไรขึ้นกับถังข้าว?”

“ฉันจะเล่าให้ฟังเมื่อเรามีเวลา” วินนี่เฟรดเหลือบมองดูนาฬิกาของเธอ “คุณตาและคนอื่น ๆ ใกล้จะถึงที่สถานีขนส่งแล้ว รถคาดิลแลคของนานเป็นรถรถเจ็ดที่นั่ง ดังนั้นจึงเหมาะกับผู้โดยสารหกคน ถ้านายไปสาย คุณยายสองและครอบครัวของเธอจะเริ่มบ่น"

“หกคน?” ไทร์งุนงง “ทำไมมากันแค่หกคนล่ะ?”

“คุณยายเมารถจึงมาไม่ได้ ส่วนคุณลุงเบรนท์ โคลต้องทำงานล่วงเวลา จึงมีแต่คุณตา คุณป้า และคุณป้าฮอลลี่เท่านั้น”

“เข้าใจแล้ว” ไทร์ยักไหล่ราวกับว่าเขาไม่ได้อยากรู้เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ของครอบครัวโคล เขาขับรถออกจากคฤหาสน์และมุ่งหน้าไปยังสถานีขนส่งของเมืองคานห์

ตอนนี้เป็นช่วงต้นเดือนสิงหาคม และอีกไม่นานก็จะเป็นช่วงที่ร้อนที่สุดของปี เมืองคานห์ขึ้นชื่อว่าเป็นเมืองร้อนในฤดูร้อน อุณหภูมิอาจสูงขึ้นถึงสี่สิบองศา

ด้วยความกังวลว่าคุณตาและคนอื่น ๆ จะถูกทิ้งให้รออยู่ภายใต้แสงแดดที่ร้อนระอุ ไทร์จึงรีบเหยียบคันเร่ง เมื่อเขามาถึงที่สถานีและจอดรถแล้ว เขาก็เห็นคุณตาและกลุ่มของเขาเดินออกมาจากสถานีพอดี

ไทร์เดินเข้าไปหาพวกเขาทันที “คุณตา คุณป้าฮอลลี่ คุณป้า”

เมื่อพบกัน ไทร์เริ่มทักทายพอลและคนอื่น ๆ ก่อนที่เขาจะหันไปหาอีกสามคน

คุณตาสองฟิลิปส์ โคล ดูเหมือนคุณตาพอลมากแต่เขาแก่กว่านิดหน่อย คุณยายสอง แซนดร้า ลูอิส ดูเหมือนจะอายุหกสิบเศษ เธอแต่งกายอย่างสง่างามด้วยมือและคอที่ประดับไปด้วยหยก