บทที่ 203 ให้เงินสองล้านดอลล่าร์

พอล โคลรู้สึกกระวนกระวายใจในขณะนี้ แม้ว่าครอบครัวของเขาจะมีความเมตตาต่อแซนดร้าและครอบครัวของเธอมาตลอด แต่ทัศนคติของพวกเขายังคงแย่ลงไปเรื่อย ๆ เมื่อเวลาผ่านไป

เมื่อถึงจุดนี้ พอลไม่สามารถทนได้อีกต่อไป

“พี่รอง พี่สะใภ้ พวกคุณใช้เรื่องนี้กับครอบครัวของฉันทุกครั้งและฉันก็เงียบไปทุกครั้ง พวกคุณพูดถูก เมื่อฉันกลับมาจากกองทัพในตอนนั้น ครอบครัวของฉันต้องเผชิญกับความอดอยากครั้งใหญ่ ครอบครัวของฉันต้องเผชิญกับช่วงเวลาที่ยากลำบาก ถ้าไม่ใช่เพราะข้าวของคุณ เฮเลนก็คงจะไม่รอด แต่ฉันก็ได้จ่ายเงินคืนให้กับพวกคุณในช่วงหลายปีที่ผ่านมา แต่ตอนนี้คุณกำลังขอเงินจากวินนี่เฟรดสองล้านดอลลาร์ คุณไม่คิดว่ามันมากเกินไปเหรอ?” พอลกล่าวว่า

“ฉันไม่ชอบในสิ่งที่นายพูด มันหมายความว่ายังไงที่บอกว่าเราขอ? เห็นได้ชัดว่าเรากำลังพูดถึงการยืมเงินจากเธอ หากปราศจากความช่วยเหลือของเราเมื่อหลายปีก่อน ครอบครัวของนายก็คงจะไม่รอด แน่นอนว่าบุญคุณครั้งนี้ทดแทนยังไงก็ไม่มีวันหมด” แซนดร้ากล่าว

“ครอบครัวของฉันไม่ได้เป็นหนี้บุญคุณของพวกคุณ แซนดร้า ลูอิส อย่าทำเหมือนว่าคุณไม่รู้เกี่ยวกับความจริงเบื้องหลังของข้าวถังนั้น มันไม่ใช่ถังเดียวที่เหลืออยู่ในบ้านของคุณ แต่มันยังมีถังขนาดใหญ่ที่พวกคุณซ่อนเอาไว้ในลานหลังบ้านของพวกคุณ เมื่อคริสตินภรรยาของฉันเห็นว่า เฮเลน กำลังจะตายจากความอดอยาก เธอจึงยอมคุกเข่าลงต่อหน้าประตูบ้านของคุณและขอร้องคุณตลอดทั้งคืน จนกระทั่งคุณให้ถังข้าวถังนั้นกับเธอและคุณยังแย่งเอากำไรข้อมือที่แม่ของเธอมอบไว้ให้กับเธอไป” พอลกล่าว

แซนดร้าจับกำไรข้อมือของเธอโดยไม่รู้ตัว เธอยังคงสวมสร้อยข้อมือหยกของคริสตินที่เธอแย่งมา

เมื่อไทร์ได้ยินทั้งหมดนี้ เขาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย และในที่สุดเขาก็รู้ว่าทำไมครอบครัวของเขาจึงไม่ชอบครอบครัวนี้มากนัก

พวกเขาโหดร้ายกับคุณยายคริสตินเมื่อหลายปีก่อนแม้ว่าพอลและฟิลิปส์จะเป็นพี่น้องกันก็ตาม

แม้ว่าพวกเขาจะไม่เกี่ยวข้องกัน แต่ครอบครัวของฟิลิปส์ก็ไม่จำเป็นต้องโหดร้ายกับคุณยายคริสตินเช่นนั้น ไทร์ชอบคุณยายคริสตินเสมอ เขาคิดว่าเธอเป็นหญิงชราผู้ใจดี

ในความคิดของไทร์ เขาสามารถวาดภาพของคริสตินที่กำลังนั่งคุกเข่าและขอร้องให้ฟิลิปส์และครอบครัวให้ช่วยลูกสาวของเธอด้วยถังข้าวถังนั้น สิ่งนั้นทำให้ไทร์รู้สึกโกรธมาก

ตอนนี้ครอบครัวนี้มีความกล้าที่จะพูดถึงเรื่องนี้จริง ๆ มีครอบครัวที่ไร้ยางอายเช่นนี้อยู่บนโลกได้ยังไง?

ตอนนี้พวกเขากำลังล้ำเส้นและในที่สุดพอลก็ไม่สามารถระงับความโกรธของเขาได้อีกต่อไป ในขณะเดียวกัน เฮเลนและฮอลลี่ต่างก็มีสีหน้าบูดบึ้งพอ ๆ กัน

เนื่องจากพอลได้ทิ้งไพ่ของเขาลงบนโต๊ะ ฟิลิปส์และครอบครัวจึงรู้สึกอับอายทันที

ฟิลิปส์ลุกขึ้นยืนและคำรามทันที “น้องชาย นายจะไร้ความปรานีเช่นนี้จริง ๆ หรือ? นายคิดว่าฉันยังคงเป็นพี่ชายของนายอยู่หรือเปล่า?”

“แล้วคุณเคยปฏิบัติกับฉันเหมือนน้องชายของคุณหรือเปล่า?” พอลพูดด้วยความเท่าเทียมกัน

“ฮึ่ม...” ฟิลิปส์บูดบึ้งแล้วหันหลังเดินจากไป

“คุณพ่อ คุณกำลังจะไปไหน? คุณไม่ต้องการที่จะยืมเงินจากพวกเขาแล้วเหรอ? ไคล์ถามด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก

“พวกเขาดูถูกที่เรายากจน เลิกทำให้ตัวเองขายหน้าได้แล้ว” ฟิลิปส์พูดก่อนจะเดินออกไป

“พวกคนทรยศ สักวันพวกเธอจะต้องได้รับกรรม” แซนดร้าพูดอย่างเคียดแค้นในขณะที่ทั้งสามคนจากไปพร้อมกับคำสาป

จากนั้นไทร์ก็วิ่งตามพวกเขาไป

“ไทร์ นายกำลังทำอะไร? ปล่อยพวกเขาไป” เฮเลนพูดอย่างรวดเร็ว

“คุณแม่ คุณอย่าพึ่งโกรธ ข้างนอกมันร้อนเกินไป ฉันจะไปส่งพวกเขา” ไทร์กล่าว

เฮเลนและคนอื่น ๆ นึกไม่ออกว่าไทร์กำลังคิดอะไรอยู่ แม้แต่วินนี่เฟรดก็พบว่าเขาดูแปลก ๆ

เมื่อถึงเวลานั้น ไทร์ขับรถพาครอบครัวฟิลิปส์ออกจากบริเวณคฤหาสน์ไปแล้ว

ในรถ พวกเขาทั้งสามยังคงสาปแช่งเฮเลนและครอบครัวของเธอต่อไป พวกเขาเพิกเฉยต่อความรู้สึกของไทร์โดยสิ้นเชิง

ในขณะเดียวกันไทร์พยายามระงับความโกรธของเขาไว้