บทที่ 30 แม่ยายที่ไม่เหมือนใคร

ในคืนนั้น ขณะที่ไทร์พร้อมที่จะเข้าไปนอนในห้องเดิมของแบลร์ เขากลับถูกเฮเลน แม่ยายของเขา ไล่ออกไปทันทีที่เขาเข้ามา

“นายกำลังทำอะไร?” เฮเลนทำท่าจับเอวของเธอขณะที่เธอจ้องไปที่ไทร์อย่างโกรธจัด

“ผมจะเข้ามานอน”

“นอน? นายมีสิทธิที่จะนอนในห้องนอนหรือเปล่า? ไปนอนที่โซฟาโน่น”

วินนี่เฟรดขมวดคิ้วเมื่อเธอเข้ามาและพูด อย่างหงุดหงิดว่า “คุณแม่คะ ทำอะไรอยู่? แบลร์นอนกับฉันมาตลอด ห้องนอนนี้ว่างเหลือเฟือ แล้วทำไมไทร์ถึงต้องนอนบนโซฟาด้วยล่ะ?”

เฮเลนพึมพำ “เขาเป็นขอทานที่คุ้นเคยกับการนอนข้างถนน ตอนนี้เขาแต่งงานในครอบครัวเราแล้ว ดีแค่ไหนแล้วที่มีหลังคาคลุมหัวเขาอยู่ ถ้าเขาอยากนอนในห้องนอน ก็ฝันไปเถอะ!”

“แต่คุณแม่…” วินนี่เฟรดอยากจะโต้กลับ แต่ไทร์ก็รั้งเธอไว้อย่างรวดเร็ว

“ไม่เป็นไร ได้นอนโซฟาก็ยังดี”

“ดีแล้วล่ะ อย่างน้อยนายก็มีสมองอยู่บ้าง” เฮเลนพึมพำ “แต่อย่าคิดที่จะพักที่บ้านเราเพื่อกินอาหารฟรีไปตลอดล่ะ ในอีกไม่กี่วัน นายไปหย่ากับวินนี่เฟรดของเราซะ นายไม่คู่ควรกับเธอเลย” เมื่อพูดอย่างนั้น เฮเลนก็ดึงวินนี่เฟรดเข้าไปในห้องของเธอทันที

หลังจากประตูปิดลง การแสดงออกของวินนี่เฟรดเต็มไปด้วยการกล่าวโทษ “คุณแม่ ทำไมแม่ถึงทำกับไทร์แบบนั้นคะ?”

“ฉันทำอะไร? เขาเป็นขอทาน ดังนั้นฉันไม่สามารถให้อาหารเขาและปกป้องเขาต่อไปได้ ถูกไหม? เรื่องของโครงการที่เกิดขึ้นกับสมิธกรุ๊ป เธอถูกไทร์หลอกไปหลงทาง แล้วทั้ง ๆ ที่คุณปู่ของเธอขอให้ไอริสมาเชิญเธอกลับไป แล้วเธอแสร้งทำแบบนั้นเพื่ออะไร?”

“คุณแม่ ฉันบอกแม่ไปแล้วไงว่านี่ไม่ใช่ความผิดของไทร์ ไอริสและคนอื่น ๆ ไปไกลเกินไปแล้ว และไทร์ก็แค่พยายามให้ความยุติธรรมกับฉัน ยิ่งไปกว่านั้น เขาเป็นสามีของฉันและเป็นพ่อของแบลร์ ฉันหวังว่าแม่จะเคารพเขา ฉันรู้ว่าแม่มีคำพูดที่แหลมคมแต่มักใจอ่อน แม่อยากให้แบลร์กับฉันมีครอบครัวที่สมบูรณ์รึเปล่าคะ?”

เฮเลนตกตะลึง เธอพูดอย่างเหลือเชื่อว่า “วินนี่เฟรด เด็กน้อย เธอคิดที่จะอยู่ด้วยกับชายคนนี้จริง ๆ เหรอ? ไม่ได้นะ เขาเป็นขอทานที่ไร้ค่าและไม่มีอำนาจ เขาไม่สามารถคู่ควรกับเธอได้เลย ครั้งสุดท้ายที่ฉันอยู่ที่ริเวอร์วิลล์ ฉันพบผู้ชายที่ดีสำหรับเธอด้วย เขาจะมาในวันพรุ่งนี้ ดังนั้นไปพบเขาและสานต่อความสัมพันธ์กัน”

วินนี่เฟรดขมวดคิ้วทันที “คุณแม่คะ แม่กำลังทำอะไร? ฉันแต่งงานแล้ว และลูกของฉันอายุห้าขวบแล้วด้วย ฉันไม่ไป”

“เขาไม่สนใจเรื่องทั้งหมดนี้หรอกนะ”

“แต่คุณแม่...”

“พอที ฉันเป็นแม่ของเธอ และฉันจะดูแลเรื่องนี้เอง” เฮเลนถอนหายใจยาว ๆ ออกมา “โอ้ วินนี่เฟรด จากคำอธิบายของเธอ ไทร์เป็นเด็กที่ดีจริง ๆ แต่เธอควรรู้ว่าสังคมนั้นโหดร้าย แม้ว่าเขาจะสามารถมอบหัวใจให้เธอและแบลร์ได้ แล้วเขาจะทำอะไรได้โดยไม่มีเงินและอำนาจ? แม่ของเธอคนนี้ ฉันเนี่ยแหละ ขอพูดจากประสบการณ์จริง ฉันจะไม่ทำร้ายเธอหรอก”

ไทร์กำลังนอนอยู่บนโซฟา ด้วยความหูดีของเขา เขาสามารถได้ยินการสนทนาของแม่กับลูกสาวภายในห้องได้ชัดเจน เขาหัวเราะอย่างขมขื่นกับสิ่งนี้

หลังจากนั้น เฮเลนและวินนี่เฟรดยังคงพูดคุยกันเกี่ยวกับเหตุการณ์ล่าสุด วินนี่เฟรดพยายามอย่างมากที่จะเปลี่ยนความคิดเห็นของเฮเลนเกี่ยวกับไทร์ และเลือกด้านบวกที่สุดของไทร์เพื่อบอกแม่ของเธอ อย่างไรก็ตาม เฮเลนยังคงนิ่งเงียบ

ไม่นานหลังจากนั้น เฮเลนก็ออกมาจากห้องนอน เธอจงใจมองไปที่ไทร์ก่อนเข้าไปในห้องนอนของเธอเอง