บทที่ 35 เหมือนลาดีดีนี่เอง

ในขณะนั้น ไทร์รู้สึกเหมือนถูกแทงในส่วนที่ละเอียดอ่อนที่สุดของหัวใจ แม่ยายของเขาได้จำนำสินสอดทองหมั้นของเธอไปเพียงเพื่อซื้อรถให้ลูกสาวของเธอ

“พรุ่งนี้ฉันจะไปเอากำไลคืนมา” ไทร์กล่าว

วินนี่เฟรดยิ้มอย่างขมขื่นอีกครั้ง “คิดว่ามันจะเป็นไปได้เหรอ? ภูมิหลังทางครอบครัวทางคุณยายของฉันค่อนข้างแข็งแกร่ง ดังนั้นสินสอดทองหมั้นของแม่จึงมีคุณภาพอยู่บ้าง ฉันได้ยินมาว่ากำไลของเธอมีมูลค่าราว ๆ หลายหมื่นเมื่อยี่สิบปีที่แล้ว เก็บมาหลายปีตอนนี้คงมีมูลค่าไม่ต่ำกว่าหนึ่งแสนแล้ว ฉันไม่มีเงินมากมายขนาดนั้นหรอก แต่ต้องขอบคุณนะ ที่ตอนนี้ฉันมีโครงการใหญ่อยู่ในมือ และรายการที่ผลิตได้ถูกส่งต่อไปอย่างค่อยเป็นค่อยไป อีกไม่นาน สมิธกรุ๊ปจะจ่ายเงินให้เรา ฉะนั้นเมื่อถึงเวลานั้นลองคิดหาหนทางอีกที”

ไทร์หัวเราะเยาะอยู่ในใจ พอได้เงินกำไลนั้นก็อาจจะหายไปแล้ว

เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากที่ไทร์ส่งแบลร์ไปโรงเรียนแล้ว เขาโทรหาเจด ลอเรล ผ่านเส้นสายของเจด เขาพบว่ากำไลที่แม่ยายของเขาจำนำไป และได้รับกลับคืนด้วยเงินสดในระหว่างนั้นเจดได้อธิบายสถานการณ์ของวิลเลียมให้ไทร์ฟัง ไทร์แค่ยิ้มออกมา เขาไม่นึกถึงเหตุการณ์นั้นด้วยซ้ำ เป็นเรื่องธรรมดาที่เขาจะไม่ลดตัวลงไปอยู่ในระดับเดียวกับวิลเลียม

หลังจากนั้นไทร์ไปที่ร้านเมอร์เซเดส เบนซ์ 4s ในพื้นที่ ในตอนแรก เขาต้องการทำตามคำแนะนำของแม่ยายและซื้อรถที่ใหญ่กว่ามิตซูบิชิ ASX ให้วินนี่เฟรด แต่หลังจากการพิจารณาของเขา วินนี่เฟรดเป็นผู้หญิง และรถยนต์คันใหญ่มันคงโอเวอร์ไป ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจซื้อรถเบนซ์ อีคลาส ให้วินนี่เฟรดแทน

เมอร์เซเดส เบนซ์ e300L ระดับสูงสุด ได้รับการชำระเงินเต็มจำนวน เจ็ดแสนดอลลาร์ อย่างไรก็ตาม จำนวนเงินเพียงแค่นี้ ไม่ทำให้ขนหน้าแข้งของไทร์ร่วงสักนิด หลังจากชำระค่าใช้จ่ายเป็นเงินสดและทำตามขั้นตอนต่าง ๆ แล้ว รถก็พร้อมออกเดินทาง

ไทร์ขับรถออกจากร้าน 4s และโทรหาวินนี่เฟรด หลังเลิกงาน เมื่อวินนี่เฟรดไปถึงร้าน 4s เธอก็ต้องตะลึงเมื่อรู้ว่าไทร์ซื้อรถคันหรูให้เธอ “ไทร์ นายจะบ้าเหรอ? นายไปเอาเงินมาจากไหนเพื่อซื้อรถคันนี้?”

"เธอชอบมันไหม?" ไทร์ยัดกุญแจใส่ในมือของวินนี่เฟรดด้วยรอยยิ้มและสวมกำไลในมือของเธอด้วย

"นี่มัน..."

“กำไลของแม่ ฉันได้มันกลับมา”

วินนี่เฟรดรู้สึกเหมือนเธอเพิ่งโดนฟาดเข้าอย่างแรง “ไทร์นายได้เงินมาจากไหน? นายไม่ได้ทำอะไรผิดกฎหมายใช่ไหม? มันไม่เวิร์คหรอก ไทร์ นายต้องคืนเงินทันที นายห้ามทำอะไรผิดกฎหมายเด็ดขาด!”

วินนี่เฟรดกระวนกระวาย เธอหงุดหงิดสุด ๆ อย่างไรก็ตาม ไทร์รู้สึกอบอุ่นหัวใจ มันสามารถบอกได้ว่าวินนี่เฟรดเป็นห่วงเขา ไทร์เปิดประตูรถด้วยรอยยิ้มและผลักวินนี่เฟรดเข้าไปข้างใน “เธอคิดไปถึงไหน? เงินนั่นสะอาดแน่นอนทั้งหมดนี้เป็นเงินออมในช่วงที่ผ่านมาของฉัน”

“นายเอาเงินออมมาจากไหนเยอะแยะ?” วินนี่เฟรดยังคงไม่เชื่อและถามต่อ “กับรถและกำไล นายต้องใช้เงินไปเกือบล้าน!”

ไทร์อธิบายว่า “ก่อนหน้านี้ฉันเคยบอกเธอแล้วใช่ไหม ว่าฉันได้จัดการออมเงินไว้บ้างตอนที่ฉันอยู่ต่างประเทศ?”

วินนี่เฟรดจ้องไทร์อย่างว่างเปล่าและพึมพำ “ไทร์แล้วนายไปทำอะไรในต่างประเทศมาตั้งหลายปี?”

“เป็นขอทานเหมือนกัน” ไทร์พูดติดตลก “อย่าดูถูกอาชีพขอทาน มันสามารถเลี้ยงทั้งครอบครัวของฉันได้เลย และฉันสามารถออมเงินได้อย่างรวดเร็ว ฉันจะบอกความลับเล็กน้อยให้ฟัง อาชีพขอทานเป็นอุตสาหกรรมที่ทำกำไรได้จริงเมื่อเทียบกับเธอ พนักงานบริษัท ฉันได้เงินเร็วกว่านั้นอีก อันที่จริงฉันกำลังวางแผนที่จะทำงานต่อในอีกสองสามวัน ฉันแค่ต้องหาจุดที่ดีบนสะพาน และฉันจะหาได้สองสามร้อยในหนึ่งวัน”