บทที่ 64 อย่าเล็งปืนใส่ครอบครัวฉัน

ออร่าของคนคนหนึ่งไม่สามารถปลอมแปลงได้ มีเพียงร่างที่ทรงพลังอย่างแท้จริงเท่านั้นที่จะสามารถเปล่งออร่าอันแข็งแกร่งออกมาได้

เมื่อไทร์พูดคำเหล่านั้น ร่างกายทั้งหมดของเขาก็ถูกกดดันอย่างมาก ถึงขั้นที่แม้แต่พยัคฆ์ผู้สง่างามของครอบครัวซัมเมอร์อย่างเพอร์รี่ก็ยังรู้สึกตกใจ

ชายคนนั้นตกใจ เขาคิดว่าไทร์ยังคงเป็นเศษขยะสกปรก ๆ ที่จะร้องไห้และขอความเมตตาหลังจากการถูกไล่ออกจากบ้านของครอบครัวซัมเมอร์เมื่อสิบปีก่อน เขาไม่เคยคิดว่าไทร์จะมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในช่วงเวลาสั้น ๆ เพียงไม่กี่ปีนี้ไปได้

อย่างไรก็ตาม ความตกใจเกิดขึ้นเพียงชั่วครู่เท่านั้น ไม่นานหลังจากนั้น เพอร์รี่ก็กลับเป็นปกติ “แม้ว่าผมจะไม่รู้ว่าคุณประสบอะไรในช่วงสิบปีที่ผ่านมานี้ ผมต้องบอกว่าคุณโตขึ้นแล้วจริง ๆ แต่คุณเพิ่งโตขึ้นเท่านั้น”

เพอร์รี่ดึงบุหรี่ในมือออก “ผมต้องยอมรับว่าในบรรดาห้าพยัคฆ์ผู้กล้าหาญแห่งตระกูลซัมเมอร์ ผมกลัวความตายมากที่สุด แต่ไทร์ ผมไม่เชื่อว่าคุณจะจัดการกับผมได้ คุณเป็นนายน้อยคนที่สามของตระกูลซัมเมอร์ ดังนั้นคุณควรรู้ดีว่าการต่อต้านครอบครัวซัมเมอร์ไม่ใช่ทางเลือกที่ฉลาด ครอบครัวซัมเมอร์ต้องการเพียงไขกระดูกของคุณ ไม่ใช่ชีวิตของคุณ ถ้าหากคุณเต็มใจที่จะยอมจำนนให้ไปง่าย ๆ ครอบครัวซัมเมอร์ยังสามารถรับประกันได้ว่าคุณจะมีชีวิตที่สะดวกสบายหลังจากนั้น แล้วอะไรที่ยังฟังดูค้างคาใจอีกไหม?”

ไทร์หัวเราะ เรื่องไร้เดียงสาและปราศจากความมุ่งร้าย สำหรับคนทั่วไป การบริจาคไขกระดูกไม่ใช่เรื่องที่เกินจะรับได้ แต่ทว่า สำหรับผู้ที่มีความสามารถที่มีชีวิตอยู่ในการต่อสู้และการนองเลือดมาโดยตลอด ไขกระดูกของเขามีความสำคัญมากกว่าชีวิตของเขา ในการที่จะเป็นผู้ที่มีความสามารถที่แท้จริง เราต้องฝึกกล้ามเนื้อทุกส่วนให้สมบูรณ์แบบ รวมถึงการจัดวางกระดูก หากมีความไม่สอดคล้องกันแม้แต่น้อย ความสามารถของพวกเขาจะได้รับผลกระทบอย่างมาก นับประสาอะไรที่เกี่ยวกับการถ่ายไขกระดูกของพวกเขา

เห็นไทร์เงียบไป เพอร์รี่ยิ้มขณะรอคำตอบ “แล้วไงดี? ถ้าคุณคิดดีแล้ว กลับไปกับผมเถอะ”

“คิดดีแล้ว? สิ่งที่ฉันยังคิดไม่ออกคือถ้าอาเธอร์มีความแค้นกับนาย ทำไมเขาถึงให้นายอยู่ในสถานการณ์ที่ชีวิตไม่มีความสามารถแบบนี้? เห็นได้ชัดว่าเขาพยายามจะฆ่านาย”

การแสดงออกของเพอร์รี่มืดลง ชายสวมแว่นกันแดดด้านหลังเพอร์รี่ตะโกนขึ้นมาทันที “ไอ้เด็กเหลือขอ หัดเจียมตัวซะบ้าง!”

ไทร์เงยหน้าขึ้นมองชายสวมแว่นกันแดดทันที น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบ “แกเป็นคนเล็งปืนไปที่ภรรยาของฉันในฝูงชนใช่ไหม?”

ชายสวมแว่นกันแดดเงียบ นี่เป็นรูปแบบของการยอมจำนน

“เอาปืนของแกออกมา”

“อะไรกัน?” ชายคนนั้นตกตะลึง สำหรับนักแม่นปืนอย่างเขา นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินคำขอดังกล่าว เขาหยิบปืนพกขึ้นพร้อมกับเครื่องเก็บเสียง แล้วชี้กระบอกปืนไปที่ไทร์

“ยิงสิ”

ชายคนนั้นตกตะลึงอีกครั้ง เพอร์รี่ก็ขมวดคิ้วเช่นกัน

ไทร์ลุกขึ้นยืนอย่างกะทันหัน ชายสวมแว่นกันแดดสัมผัสได้ทันทีว่ามีเจตนาฆ่าอย่างแรงกล้าเหมือนสายฟ้าที่พุ่งเข้ามาหาเขา เขาตอบสนองอย่างรวดเร็วและดึงไกปืนออกพร้อมยิง แต่ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่ไหลออกมาจากปลายนิ้วของเขา

ไทร์สะบัดปลายบุหรี่ที่กำลังไหม้ไปที่นิ้วของชายคนนั้น เมื่อระเบิดจุดประกาย ไทร์คว้าปืนในมือของเขาและปากกระบอกปืนก็หันไปเล็งไปที่คางของชายคนนั้น

ปัง!

เข้าหัวจัง ๆ!

ชายสวมแว่นกันแดดล้มลงกับพื้นโดยที่ศีรษะของเขาแตกออกราวกับแตงโม เพอร์รี่ตกตะลึง

ไทร์ไร้ความรู้สึก ราวกับว่าเขาเพิ่งเหยียบมดไปเลย “ในตอนนั้น ไม่มีใครกล้าเล็งปืนมาที่ฉันเพราะพวกเขากลัวตาย! ตอนนี้ฉันกำลังเพิ่มกฎใหม่ในรายการของฉันสักหน่อย ห้ามหันปืนมาที่ครอบครัวของฉัน!”

พูดจบไทร์ก็เดินออกไป “เพอร์รี่ เรย์โนลด์ นายคิดจะเล่นกับฉันเหมือนกับเพื่อนที่ร่วมเล่นสนุกคนนี้หรือเปล่า?”

หลังจากตกใจอยู่ครู่หนึ่ง เพอร์รี่ก็สงบสติอารมณ์ได้อีกครั้ง “ดูเหมือนว่าคุณจะโตขึ้นจริง ๆ และตอนนี้คุณก็เก่งแล้ว นี่เป็นสิ่งที่ดี หลังจากที่ผมจัดการเรื่องของผมในสองสามวันนี้แล้ว ผมจะกลับมาเล่นกับคุณนะ”

ไทร์ตอบว่า “ฉันไม่รังเกียจเลย ด้วยความยินดี ฉันสามารถรอนายได้เสมอ แต่ถ้านายเอาชนะฉันไม่ได้ นายจะต้องตาย!”

เมื่อเขาออกจากเรือไป ข้างนอกแดดจ้าเกินไปเล็กน้อย ไทร์เงยหน้าขึ้นมองดวงอาทิตย์ กระพริบตาเล็กน้อยเป็นเวลาสิบวินาทีก่อนจะยิ้ม “เกลดีส ดอว์สัน ในที่สุดคุณก็หมดความอดทนแล้ว!”

การพบกันของไทร์กับเพอร์รี่กินเวลาเพียงครึ่งม้วนบุหรี่เท่านั้น ในตอนท้าย สตีเฟนและเฮเลนยังคงพูดดูถูกไทร์อยู่ลับหลังเขา