บทที่ 65 แคลร์ โจนส์

ไทร์ถึงกับอึ้ง เขาไม่เคยคิดว่าวินนี่เฟรดจะคิดแบบนั้น ผู้หญิงไม่ชอบให้ผู้ชายเป็นวีรบุรุษหรือไง?

“พูดตามตรง ฉันไม่ชอบนิสัยแบบนี้ของครอบครัวปู่ย่าตายายของฉันเลย พวกเขาทั้งหมดเป็นเหมือนลูกบอลแห่งเปลวเพลิงที่ต้องการจัดการทุกอย่างด้วยหมัดของพวกเขาเท่านั้น ศตวรรษที่ 21 แล้ว และผ่านไป 20 ปีแล้ว พวกเขายังทำตัวเหมือนกะลาสีเรือ นี่คือสังคมที่ชอบด้วยกฎหมาย การเรียกตำรวจเมื่อมีบางสิ่งเกิดขึ้นเป็นสิ่งที่ควรทำ ดังนั้น ไทร์ ฉันคิดว่านายทำถูกต้องแล้ว”

“อย่างงั้นเหรอ?”

ไทร์กำลังยิ้ม แต่เขารู้สึกหมดหนทางและขมขื่นอยู่ข้างใน มันดูเหมือนว่าภรรยาของเขายังบริสุทธิ์เกินไป

พวกเขาเดินเข้าไปในซูเปอร์มาร์เก็ตเพื่อซื้ออาหารเสริมและเครื่องสำอางบางอย่างให้กับคุณยาย ป้า และลุงของวินนี่เฟรด หลังจากนั้น พวกเขาก็เลือกของขวัญอื่น ๆ ให้อีกมากมาย

เมื่อพวกเขาซื้อของเสร็จแล้ว ทั้งสองก็พร้อมที่จะขึ้นรถแท็กซี่ไปที่บ้านโคล อย่างไรก็ตาม พวกเขาบังเอิญเดินผ่านร้านหยก และบังเอิญว่า คุณยายของวินนี่เฟรดชอบหินหยก เธอจึงตัดสินใจเข้าไปเลือกซื้อ

ผู้ช่วยของร้านหยกต้อนรับวินนี่เฟรดและไทร์อย่างกระตือรือร้น ขณะที่พวกเขากำลังจดจ่ออยู่กับการเลือก มีมือมาตบวินนี่เฟรดอย่างแรงที่หลังของเธอ

“วินนี่เฟรด ซี!”

วินนี่เฟรดหันไปมองหญิงสาวร่างสูงตระหง่านและดูเย้ายวน วินนี่เฟรดตกตะลึงอยู่สองวินาทีก่อนจะนึกได้ว่าคน ๆ นี้เป็นใคร “แคลร์ โจนส์ เธอมาทำอะไรที่นี่?”

แคลร์ โจนส์ เป็นเพื่อนร่วมชั้นของวินนี่เฟรดในโรงเรียนมัธยม ย้อนกลับไปในตอนนั้น เธอและวินนี่เฟรดเป็นตัวเด่นของชั้นเรียน แคลร์เป็นเด็กผู้หญิงประเภทที่ชอบแต่งหน้าและแต่งตัวอย่างเย้ายวน ขณะที่วินนี่เฟรดค่อนข้างบริสุทธิ์ในสไตล์ของเธอ แม้ว่าใบหน้าที่เปลือยเปล่าของเธอ วินนี่เฟรดก็สามารถแข่งขันกับแคลร์ได้ ดังนั้น ในขณะที่พวกเขามีชื่อเป็นตัวเด่น แต่วินนี่เฟรดเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดในชั้นเรียนอย่างแท้จริง

“ฉันแต่งงานที่นี่ในเมืองริเวอร์วิลล์” ขณะที่เธอพูด แคลร์ดึงชายที่เป็นผู้ใหญ่และหล่อเหลามีรูปลักษณ์การแต่งตัวที่สวมใส่แบรนด์เนมและเธอก็แนะนำว่า “นี่คือสามีของฉัน เบนจามิน โกลด์ฟิลด์ เขามาจากเมืองริเวอร์วิลล์และมีบริษัทที่ทำธุรกิจเกี่ยวกับผลิตภัณฑ์สัตว์น้ำโดยมีรายได้ปีละหนึ่งถึงสองล้าน แม้ว่าจะไม่มาก แต่มันก็เพียงพอแล้วสำหรับเรา”

คำพูดของแคลร์ฟังดูอ่อนน้อมถ่อมตัว แต่น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยคำชมเชย จากนั้นเธอมองไปที่ไทร์ ซึ่งยืนอยู่ข้างวินนี่เฟรน เธอเริ่มสแกนตัวเขา

“วินนี่เฟรด ฉันได้ยินจากเพื่อนร่วมชั้นเมื่อไม่นานมานี้ว่าเธอแต่งงานกับขอทาน นี่คือเขาหรือเปล่า? ฮ่าฮ่า ฉันได้ยินมาว่าลูกสาวเธอเคยหิวมากจนกินขนมปังจากถังขยะ จริงหรือเปล่า? วินนี่เฟรด ของฉัน เธอเคยเป็นคู่แข่งของฉันในเรื่องเกี่ยวกับหน้าตาอันสวยงามที่ดูมีเสน่ห์ แล้วเธอต้องมาลงเอยแบบนี้ได้ยังไง? แต่มันช่วยไม่ได้ ฉันขอเดานะ เธอต้องท้องก่อนแต่งงานและได้รับสัมภาระเพิ่มเติม ตอนนี้ขอทานคนนี้เต็มใจที่จะกลับมาแต่งงานกับเธอแล้ว มันค่อนข้างจะจบลงอย่างมีความสุขนะ ฉันคิดว่าอย่างนั้น”

หลังจากนั้น แคลร์หันไปหาไทร์ด้วยรอยยิ้มที่สดใสและพูดว่า “ฉันขอพูดหน่อยนะ ขอทาน การได้ภรรยาที่สวยงามเช่นนี้เป็นพรของแปดชั่วอายุคน ฉันเป็นเพื่อนซี้ของวินนี่เฟรด แกจะรังแกเธอไม่ได้หรอก ไม่เช่นนั้น ฉันจะไม่ให้อภัยแกเลย”

เพี๊ยะ!

ไทร์ตบหน้าแคลร์อย่างแรงและพูดอย่างเย็นชาว่า “รบกวนพูดจาให้น่าเคารพเมื่อพูดกับภรรยาของฉันด้วย!”

“ขอทานเหม็นเน่าอย่างแกกล้าดียังไงมาตบฉัน?”

แคลร์อารมณ์เริ่มระเบิดเต็มที่ เบนจามินรีบเข้าไปช่วยทันที “ไอ้โรคจิต! กล้าดียังไงมาตบภรรยาของฉัน”

เพี้ยะ!

การตบครั้งที่สองจากไทร์ทำให้เบนจามินตกตะลึงไปเต็ม ๆ

ไทร์ดึงมือของเขาด้วยใบหน้าดูถูกเหยียดหยาม “ไอ้ชั่ว รู้ไหมว่าพวกสุนัขจรจัดมักชอบที่จะมาและเห่าเท่านั้น พวกคุณอยากตายใช่ไหม?”