บทที่ 66 ฉันไม่ต้องการจ่าย

ในขณะนั้น การต่อสู้ของไทร์และแคลร์เรียกได้ว่าเป็น ‘ความบ้าคลั่ง’!

วินนี่เฟรดและเบนจามินตะลึงเมื่อมองดูพวกเขา ผู้ช่วยร้านดูตื่นเต้นขณะที่พวกเขาเก็บห่อสินค้าให้ไทร์และแคลร์ พวกเขาเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วเพราะกลัวจะล้าช้า เมื่อพวกเขาบรรจุของเสร็จและฉีกป้ายราคาออกเพื่อสแกนราคาลงในคอมพิวเตอร์

ผู้ช่วยร้านค้าเหล่านี้ไม่สนใจว่าลูกค้าจะทำสิ่งนี้ด้วยความฉุนเฉียวหรือไม่ เมื่อป้ายราคาถูกดึงออกแล้วและราคาถูกสแกนเข้าไปในคอมพิวเตอร์แล้ว ถือว่าข้อตกลงการซื้อขายนี้เสร็จสมบูรณ์ นี่เป็นกฎของร้านขายเครื่องประดับของครอบครัวคอลลินส์

หากใครเสียใจที่ซื้อและต้องการคืนสินค้า นั่นก็ขึ้นอยู่กับสถานะของพวกเขา พวกเขาแค่ต้องดูว่าพวกเขาสามารถที่จะกล้ารุกรานทำแบบนี้กับครอบครัวคอลลินส์ได้หรือไม่

ในไม่ช้า ไทร์และแคลร์ก็ซื้อสินค้ามากที่สุดในร้าน นี่เหมือนเป็นเกมท่าทายหลอกล่อกันไปมาแล้วยังคงดำเนินต่อไปและในตอนนี้ก็ถึงจุดสูงสุดของเหตุการณ์แล้ว

ไทร์หันกลับมาและชี้ไปที่ตู้อื่น “ฉันต้องการทุกอย่างในแถวบนสุด”

แคลร์กัดฟันก่อนจะชี้ไปทางเดียวกัน “สองแถวที่ด้านล่างเป็นของฉัน”

“เราจะห่อเหล่านั้นให้พวกคุณทันที” ผู้ช่วยร้านก็อารมณ์คลั่งด้วยความยินดี ด้วยสินค้าเหล่านี้ที่ขายในวันนี้ ค่าคอมมิชชั่นของพวกเขาก็เพียงพอที่จะเลี้ยงพวกเขาได้เป็นเวลาหนึ่งปีหรือสองปี

วินนี่เฟรดต้องการหยุดไทร์ แต่ไทร์ได้ปิดปากเธอด้วยการจ้องมอง เบนจามินทนไม่ไหวแล้วรีบดึงแขนของแคลร์ขณะที่เขาพูดอย่างประหม่าว่า “พอแล้ว หยุดนเถอะ!”

ในที่สุดแคลร์ก็หยุดอย่างไม่เต็มใจและเดินไปที่เคาน์เตอร์แคชเชียร์ “เก็บเงินด้วยค่ะ รวมเป็นเท่าไหร่คะ?”

ตอนนั้น ผู้ช่วยร้านพิมพ์บิลใบยาวและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “คุณผู้หญิงคะ เราคำนวณเสร็จแล้ว มีทั้งหมด 98 รายการ และนั่นจะเป็นราคา 2.18 ล้าน!”

“เท่าไหร่นะ?” เบนจามินตัวสั่นในทันที

“2.18 ล้าน”

“นี่…” เบนจามินอ้าปากค้างเมื่อสีหน้าของเขาสะดุดลงในขณะที่แคลร์มึนงง

ไทร์เดินไปและพูดด้วยรอยยิ้มที่สดใสว่า “มันแค่สองล้านกว่า ๆ จ่ายเงินแค่นี้ไม่ได้เหรอ?”

“ใครบอกว่าเราไม่สามารถจ่ายได้?” แคลร์หันไปหาเบนจามินทันทีและพูดว่า “รูดบัตรสิ”

“แคลร์ คือ… นี่มันไม่มากเกินไปหน่อยเหรอ? นี่เทียบได้เป็นสองปีของรายได้ของเราเลยนะ”

“ทำตามที่ฉันบอกเถอะ”

ดิ้ง! หลังจากป้อนรหัสแล้ว ระบบโพสต์จะส่งเสียงที่ไพเราะและคมชัดออกมา มันช่างวิเศษเหลือเกิน!

หลังจากชำระบิลแล้ว แคลร์ก็โบกมือให้บัตรเครดิตในมือของเธออย่างหน้าด้านไปที่ไทร์และวินนี่เฟรด “แกเป็นใครมาแข่งเรื่องเงินกับฉัน? ไอ้ขอทาน นี่คือร้านขายเครื่องประดับของครอบครัวคอลลินส์ หากแกไม่สามารถจ่ายได้ในวันนี้ พวกเขาจะหักขาแกแน่ ๆ ฮ่าฮ่าฮ่า ขอฉันดูหน่อยเถอะว่าพวกคุณจะคลานออกมาจากที่นี่ได้ยังไง?”

เมื่อพูดอย่างนั้น แคลร์ก็หันไปหาผู้ช่วยร้านและถามว่า “คุณคำนวณบิลแล้วหรือยัง รวมเป็นเท่าไหร่?”

“ยอดรวม 1.73 ล้าน”