บทที่ 72 ไอรอน

มาร์คัสรู้สึกราวกับว่าเขาถูกส่งจากสวรรค์ลงไปนรกในทันใด

ก่อนหน้านี้ เจดสัญญาอย่างมั่นใจว่าเธอจะสามารถหาผู้เชี่ยวชาญเพื่อปกป้องครอบครัวคอลลินส์ได้จากสถานการณ์อันตรายที่พวกเขาเผชิญ ดังนั้น มาร์คัสไม่เคยสิ้นหวัง เพราะเจดไม่เคยทำให้เขาผิดหวังกับความพยายามของเธอ

แต่คราวนี้ เขารู้สึกสิ้นหวังอย่างยิ่งเมื่อเห็นชายหนุ่มที่เจดพามาช่วยปกป้องเขา ตามลักษณะและรูปร่างของไทร์แล้ว เขาดูไม่เหมือนนักสู้ผู้เชี่ยวชาญเลย

มาร์คัสไม่สามารถโทษความรู้สึกผิดหวังของเขาเองได้ คนอื่นในครอบครัวคงจะมีปฏิกิริยาในลักษณะเดียวกัน กระนั้น มาร์คัสเป็นคนที่เคยผ่านความยากลำบากมามากมาย เขาเชื่อในหลักการที่ว่าไม่ควรตัดสินหนังสือจากปก

แม้ว่าเขาจะไม่ค่อยเชื่อใจในตัวไทร์มากนัก แต่เขาก็แน่ใจว่าจะไม่แสดงท่าทางมันออกมา “ใครก็ตามที่ปรากฏตัวเป็นแขกอยู่ตอนนี้ มานั่งเถอะ หนุ่มน้อยซัมเมอร์” มาร์คัสกล่าวออกไปแบบนั้น เจดและวิลเลียมถึงกับละทิ้งความกลัวเมื่อพวกเขาได้ยินว่ามาร์คัสพูดกับไทร์ยังไง ในฐานะเจ้าแห่งตำหนักราชันย์เรย์น เขาสามารถฆ่าตระกูลคอลลินส์ได้อย่างง่ายดายเป็นสิบครั้งด้วยการดีดนิ้วเท่านั้นเอง

มาร์คัส คอลลินส์ จะเรียกเขาว่าเป็นหนุ่มน้อยได้ยังไง?

แม้ว่ามาร์คัสจะให้ความเคารพในเรื่องอายุที่ต่างกันก็ตาม แต่มาร์คัสและเจดก็เป็นรุ่นเดียวกัน ทว่า แม้แต่เจดยังเรียกไทร์ว่ามิสเตอร์ซัมเมอร์เลย ในความเป็นจริงที่ว่า มาร์คัสอยากพูดกับไทร์ในฐานะน้องชายเพราะสำหรับเขาแล้วนั่นคือการแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าเขาไม่หยิ่งยโสกับไทร์มากนัก

วิลเลียมรีบเริ่มอธิบาย “พ่อครับ มิสเตอร์ซัมเมอร์เป็นคนที่ทรงพลัง ก่อนหน้านี้ที่เห็นเขาในโรงยิมมวยแนวหน้าอันลี้ลับ หมัดเดียวของเขา…”

“หุบปาก” มาร์คัสตะคอก เขาตัดบทวิลเลียมก่อนจะพูดจบประโยค “แกไม่มีสิทธิ์พูดที่นี่ ขึ้นไปข้างบนและอย่าลงมาไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นที่นี่หลังจากนี้”

วิลเลียมบอกลาไทร์ด้วยความหวาดกลัวในท่าทางของพ่อของเขาและรีบขึ้นไปชั้นบนโดยไม่พูดอะไรอีก ไทร์รู้สึกได้ถึงความอึดอัดกับบรรยากาศแบบนี้อย่างชัดเจน มาร์คัสกำลังระบายความโกรธต่อวิลเลียมอย่างเห็นได้ชัด

ในขณะเดียวกัน หัวใจของเจดก็เต้นแรง “เชิญนั่งคะ มิสเตอร์ซัมเมอร์”

ด้วยท่าทางของเขาเหมือนไม่สนใจสิ่งที่พูด ไทร์เดินไปที่โซฟาและนั่งลง เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาอย่างไม่กังวลใจกับสิ่งต่าง ๆ และเริ่มเล่นเกมตัวต่อในโทรศัพท์ราวกับว่าไม่มีใครอยู่ใกล้ ๆ แม้ว่าเจดจะรีบรินน้ำชาให้เขาดื่ม แต่ไทร์ก็ยังเพิกเฉยต่อท่าทางของเธอโดยสิ้นเชิง ทำให้เธอรู้สึกเหมือนกับว่าเลือดในร่างกายของเธอแข็งตัวโดยทำอะไรไม่ถูก

เจดที่กำลังรู้สึกหวาดกลัวแต่เธอยังพยายามอย่างเต็มที่เพื่อเตือนมาร์คัสด้วยสายตาของเธอ โดยส่งสัญญาณด้วยสายตาท่าทางที่บ่งบอกว่าเขาไม่ควรดูหมิ่นไทร์ ขณะที่เธอทำท่าทีเช่นนั้น ก็มีใครคนหนึ่งเดินผ่านประตูเข้ามา เป็นชายวัยกลางคนที่ดูเหมือนจะอายุ 50 เศษแล้ว ชายผู้นี้มีร่างกายที่แข็งแรงและกำยำ ขณะที่รัศมีที่เด่นชัดแสดงเล็ดลอดออกมาจากร่างกายของเขา

เมื่อมาร์คัสมองเห็นว่าผู้นั้นเป็นใคร ใบหน้าของเขาก็สว่างขึ้นและเมื่อเขาเดินเข้าไปใกล้ชายคนนั้นด้วยการทักทายอย่างอบอุ่น “ท่านนักชกไอรอน ในที่สุดคุณก็มาถึงที่นี่ ผมรอคุณมานานแล้ว”

ชายคนนั้นคือไอรอน นักชกมวยที่มีชื่อเสียงในเมืองริเวอร์วิลล์

วิธีที่มาร์คัสทักทายไอรอนนั้นได้แสดงออกมาอย่างกระตือรือร้นให้เห็นความแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับวิธีที่เขาทักทายไทร์ ดังนั้น เจดจึงขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ ในขณะเดียวกัน ไทร์ยังคงเล่นเกมตัวต่อบนโทรศัพท์ของเขาต่อไป ราวกับว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นรอบตัวเขาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเขา

มันชัดเจนจากการแสดงออกทางสีหน้าของไอรอนว่าเขาหยิ่งยโสในตัวเอง เขาไม่ได้ตอบสนองต่อคำทักทายที่ฟังดูน่าหลงใหลของมาร์คัสมากนัก

แต่แล้วมาร์คัสได้ส่งเช็คมูลค่า 10 ล้านเหรียญให้ไอรอนอย่างรวดเร็ว “ผมขอฝากตัว ท่านไอรอน สำหรับสิ่งที่จะเกิดขึ้นหลังจากนี้ด้วย”

ในที่สุด ไอรอนก็ยิ้มเล็กน้อยในขณะที่เขาพยักหน้า “อย่ากังวลไปเลย เมื่อมีฉันอยู่ใกล้ ๆ ไม่มีใครทำร้ายนายได้ในวันนี้”

หลังจากได้ยินสิ่งที่ไอรอนพูด มาร์คัสก็รู้สึกมั่นใจขึ้นมาก “ท่านไอรอน นี่คือน้องสาวที่ร่วมสาบานของผม ซึ่งผมเคยบอกกับคุณก่อนหน้านี้ เธอคือ เจด ลอเรล เป็นราชินีแห่งอัญมณีจากเมืองคานห์”