บทที่ 75 เทศกาลแข่งเรือมังกรเริ่มขึ้นแล้ว

ขณะที่ไทร์พึมพำกับตัวเอง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่เยาะเย้ยและมีแววตาที่เย็นชา ในทางกลับกัน เจดยังคงคุกเข่าอยู่บนพื้น ใบหน้าของเธอขาวซีดด้วยความกลัวและตัวของเธอเริ่มสั่น

ในขณะเดียวกัน มาร์คัสรู้สึกประหม่ามากจนหัวใจของเขาเหมือนกำลังจะเต้นรัว ๆ ออกมาทะลุจากอก

“ตกลง ฉันตกลงที่จะช่วยเธอ ฉันจะอยู่ที่นั่นเมื่อถึงเวลาการแข่งขันเรือมังกร!” เมื่อพูดอย่างนั้นออกไป ไทร์ก็เดินจากไปโดยไม่หันหลังกลับ หลังจากที่เขาเดินจากไป ในที่สุดเจดก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ร่างกายของเธอเต็มไปด้วยเหงื่อ

“เจด มิสเตอร์ซัมเมอร์เกี่ยวอะไรกับตระกูลซัมเมอร์ฝั่งแดนเหนือด้วย? ทำไมเขาถึงมีปฏิกิริยาอย่างมากเมื่อเธอพูดถึงห้าพยัคฆ์ผู้กล้าแห่งตระกูลซัมเมอร์ฝั่งแดนเหนือ?” มาร์คัสถาม

เจดหันกลับมามองมาร์คัสอย่างเศร้า ๆ “พี่ใหญ่ ฉันจะทวนสิ่งที่พูดก่อนหน้านี้ให้ฟังอีกครั้งนะ จะดีกว่าถ้านายรู้เรื่องบางอย่างน้อยลง เว้นแต่นายจะไม่กลัวตาย!” มาร์คัสทำท่าตกตะลึง ไม่กล้าถามเธอต่ออีกเลย

เมื่อไทร์เดินออกจากคฤหาสน์ของครอบครัวคอลลินส์ มันก็เป็นเวลาค่ำแล้ว เขาเรียกแท็กซี่เพื่อพาเขากลับไปที่บ้านของครอบครัวโคล

เมื่อเขามาถึงบ้าน อาหารเย็นก็ถูกเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว สมาชิกในครอบครัวโคลนั่งอยู่ที่โต๊ะกลมขนาดใหญ่ในลานบ้าน แต่พวกเขายังไม่ได้เริ่มรับประทานอาหารเลย ไทร์ได้เดินเข้ามาด้วยใบหน้าขอโทษและเคอะเขิน เมื่อสตีเฟนเห็นว่าไทร์กลับมาแล้ว เขาก็ลุกขึ้นยืนเป็นคนแรก เขามีสีหน้าไม่พอใจ “นายไปอยู่ที่ไหนมา เจ้าคนขี้ขลาดไร้ประโยชน์? ทำไมนายกลับมาช้าจัง นายคิดว่านายเป็นใครที่จะทำให้ทั้งครอบครัวรอนายอยู่คนเดียว?”

ก่อนที่ไทร์จะตอบกลับ พอล โคล ก็พูดขึ้นว่า “สตีเฟน นายพูดว่าเกิดอะไรขึ้นในตอนบ่ายนะ?”

สตีเฟนถอนลมหายใจแรง ๆ ออกมา “วันนี้ แมทธิวต้องการนัดความสัมพันธ์กับเขาที่โรงยิมมวยแนวหน้าอันลี้ลับ แต่คนขี้ขลาดไร้ประโยชน์คนนี้กลัวมากจนไม่แม้แต่จะก้าวเข้าไปในสังเวียน”

พอลขมวดคิ้วขณะมองดูไทร์ “คนจริงไม่ควรกลัวการสูญเสีย แม้ว่าสิ่งนั้นจะเกิดขึ้น อย่างน้อยนายก็ยังลุกขึ้นได้ อย่างไรก็ตาม หากนายไม่กล้าแม้แต่จะขึ้นสังเวียนต่อสู้… นั่นมันแสดงให้เห็นว่านายเป็นคนขี้ขลาดจริง ๆ” เขาถอนหายใจก่อนจะพูดต่อ “ถึงแม้ฉันจะเป็นผู้ชายที่น่านับถือเนื่องจากความสำเร็จในอดีตของฉันก็ตาม แต่ฉันก็ได้ผู้ชายขี้ขลาดมาเป็นลูกเขย ตอนนี้หลานเขยของฉันจากครอบครัวที่ขยายออกไปก็เป็นคนขี้ขลาดที่ไร้ประโยชน์เช่นกัน อ่าห์ ฉันไม่รู้ว่าตอนนี้ฉันจะเผชิญกับโลกแบบไหนได้อีกแล้ว”

“หุบปากไปเลย ไอ้แก่ หยุดนำเรื่องบ้า ๆ นั้นออกมาพูดได้แล้ว ฮึ่ม!” คริสตินอุทานอย่างอารมณ์เสีย

พอลทุบตะเกียบลงบนโต๊ะ จ้องมองไปที่ไทร์ก่อน และจากนั้นก็มองไปที่เจคอบซึ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ เขา “ฉันไม่กินแล้ว” เขาพูดพร้อมกับลุกขึ้นและเดินเข้าไปในบ้าน

ทุกอย่างเริ่มมีความอึดอัดบนโต๊ะอาหารทันที โดยเฉพาะสำหรับเจคอบซึ่งตอนนี้หน้าแดงไปหมดแล้ว

“เขาน่าจะอดตายไปเลย” คริสตินบ่น เธอหันไปหาไทร์และโบกมือให้เขา “ไทร์ รีบเข้ามาและนั่งลง คุณตาของนายมีทัศนคติที่แย่มากเช่นนี้อยู่เสมอ อย่าไปสนใจเขาเลยนะ”

ไทรร์ยิ้ม อันที่จริงแล้ว เขาไม่ได้ขุ่นเคืองใจกับพอลเลย เมื่อเปรียบเทียบกับตระกูลคอลลินส์ ไทร์รู้สึกว่าสตีเฟนและพอลไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้น แม้ว่าในเวลาต่อมาจะพูดรุนแรงขึ้นบ้าง อย่างน้อยพวกเขาก็มีเจตนาที่ดี นอกจากนี้พวกเขาพูดถูกว่าผู้ชายไม่ควรขี้ขลาดเกินไป ไม่อย่างนั้นเขาจะปกป้องผู้หญิงที่เขารักได้ยังไง? โชคดีที่ไทร์ไม่ใช่คนขี้ขลาดแบบที่พวกเขาคิด

ในอีกสองวันต่อมา ไทร์ วินนี่เฟรด และครอบครัวได้ไปเยี่ยมชมสถานที่สำคัญในเมืองริเวอร์วิลล์ไม่มีอะไรผิดปกติเกิดขึ้น ทว่า ตลอดการเดินทาง วินนี่เฟรด เฮเลน และเจคอบ ทุกคนได้มีสายโทรศัพท์จากการโทรเข้าของสมาชิกคนอื่น ๆ ของครอบครัวซีหลายครั้งก็ตาม ถึงอย่างนั้น เฮเลนก็ตัดสายทิ้งทั้งหมด

ในที่สุด พวกเขาก็ตัดสินใจปิดโทรศัพท์ คราวนี้ ครอบครัวซีก็จะประสบความสูญเสียครั้งใหญ่ พวกเขาสมควรได้รับการสอนบทเรียนสำหรับความผิดพลาดของตนเอง ส่วนไทร์และครอบครัวของเขาต้องการช่วยครอบครัวซีหรือไม่ พวกเขาจะตัดสินใจภายหลังเมื่อกลับถึงบ้านอีกครั้ง

ในชั่วพริบตา สองวันก็ผ่านไป

ในที่สุด เทศกาลแข่งเรือมังกรก็เริ่มขึ้น!

เช้าตรู่ ครอบครัวซีรับประทานอาหารเช้าเสร็จแล้ว และกำลังเดินทางไปยังถนนบรันสวิกเพื่อชมการแข่งขันพายเรือมังกร ก่อนที่พวกเขาจะออกจากบ้าน ไทร์ได้รับโทรศัพท์จากเจด เธอดูเหมือนจะต้องการเตือนเขาเกี่ยวกับการแข่งขันเรือมังกรซึ่งจะมีขึ้นในวันนี้