ตอนที่ 17
TRICK 17
October 22, 2026
หนึ่งอาทิตย์ถัดมา…
ปัง~ เสียงประตูรถยนต์ออดี้ R8 ราคาแพงของทิชาถูกปิดอย่างแรงด้วยฝีมือของตัวเธอเอง เท้าเล็กเดินตรงมาที่โต๊ะม้าหินประจำหน้าคณะเพื่อรอเรียนวิชาแรกและวิชาเดียวในวันนี้
“แกซื้อรถใหม่เหรอทิชา”
“อือ” ทิชาฟุบหน้าลงบนเสื้อกันหนาวในมือพร้อมกับครางตอบเพื่อนในลำคอเบาๆ อย่างเหนื่อยล้า ร่างกายของเธอถูกคนเจ้าเล่ห์ใช้งานหนักหน่วงจนไม่เหลือแรงใช้ทำอย่างอื่นเลย
“ช่วงนี้แกเป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมหน้าตาดูไม่ค่อยดีเลย”
“นอนไม่ค่อยหลับน่ะ” หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมาจากโต๊ะแล้วปรือตามองเพื่อนทั้งสองคนด้วยสายตาเจือความง่วง
“หน้าแกซีดมากเลยนะทิชา ไหวไหมเนี่ย” บีน่าที่รีบยกมือแตะหน้าผากเพื่อวัดอุณหภูมิร่างกายเพื่อนสนิทด้วยความเป็นห่วงก็ต้องตกใจเมื่อไอร้อนสูงเกือบสามสิบแปดองศาจากร่างกายของทิชาแผ่ซ่านมากระทบมือของเธอ “นี่แกมาเรียนทั้งที่ไข้ขึ้นเนี่ยนะ”
“มีควิซฉันพลาดไม่ได้”
“อยากจะควิซหรืออยากจะช็อกตายก่อนฮะ!”
“ฉันกินยาแก้ไข้ไปแล้วอีกสักพักก็คงดีขึ้น” ริมฝีปากบางเปล่งเสียงแห้งผากบอกเพื่อนก่อนจะฟุบตัวลงนอนอีกครั้ง “ยังเหลือเวลาอีกครึ่งชั่วโมง ฉันขอนอนพักก่อนนะ”
“วันนี้มาร์คมีเรียนไหมยัยจอย”
“ไม่มี”
“หรือว่าควรให้พันไมล์มารับยัยทิชาดีนะ” ดวงตากลมโตเลื่อนมองใบหน้าของเพื่อนรักที่เพิ่งหลับสนิทเมื่อสักครู่นี้เล็กน้อย แล้วรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาบุคคลที่สามในบทสนทนาทันที
(ฮัลโหลครับ)
“ไมล์เราโทรมารบกวนหรือเปล่า”
(ไม่ครับ บีน่ามีอะไรหรือเปล่า)
“ไมล์ช่วยมารับทิชากลับไปส่งที่คอนโดหน่อยได้ไหม พอดีมันไม่สบายแต่ยังฝืนมาเรียน”
(แล้วตอนนี้อยู่ที่ไหนกันครับ เดี๋ยวเรารีบไป)
“อยู่หน้าคณะค่ะ รีบมาหน่อยนะ”
(ครับ) เมื่อปลายสายพูดจบก็กดวางสายไปอย่างรวดเร็ว และไม่นานนักรถยนต์สีขาวสะอาดของพันไมล์ก็เคลื่อนมาจอดบริเวณหน้าคณะบริหารภาคอินเตอร์
“ทิชาอยู่ไหนครับ”
“นี่ไง” บีน่าชี้นิ้วไปที่ร่างเล็กที่นอนฟุบลงบนโต๊ะโดยมีเสื้อกันหนาวสีชมพูอ่อนคลุมศีรษะบังแดดเอาไว้
“ทิชาตื่นครับ เรามารับกลับบ้านแล้ว”
“อื้อ!” เสียงอื้ออึงขานรับอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว แต่เมื่อมือเย็นๆ ของพันไมล์แตะลงบนแก้มนวลทิชาก็สะดุ้งตื่นมองใบหน้าหล่อเหลาทั้งที่สายตายังพร่ามัว “ไมล์เหรอ”
“ลุกไหวไหม”
“กี่โมงแล้ว ถึงเวลาเรียนหรือยัง”
“แปดโมงสิบห้าครับ แต่มันไม่ใช่เวลาที่ทิชาจะมาสนใจเรื่องเรียนนะ ปล่อยให้ไข้ขึ้นขนาดนี้ได้ยังไง” หญิงสาวแอบตกใจเล็กน้อยที่ได้ยินเสียงคนตัวสูงดุเธอเป็นครั้งแรกตั้งแต่รู้จักกัน
“ดุเราเป็นด้วยเหรอ”
“เราจะตีทิชาด้วยถ้ายังดื้ออยู่แบบนี้” พันไมล์ช้อนร่างแบบบางของทิชาขึ้นด้วยท่าเจ้าสาวจนเธอไม่ทันได้ตั้งตัว แต่ก็ยอมอยู่นิ่งๆ ให้เขาอุ้มแต่โดยดี เพราะตอนนี้เรี่ยวแรงของเธอแทบจะไม่หลงเหลือแล้ว
“ขับรถเราได้ไหม เราไม่อยากจอดทิ้งไว้ที่นี่”