ตอนที่ 45
TRICK 45
October 22, 2026
บ่ายวันต่อมา…
กริ๊งงงงง กริ๊งงงงง~ เสียงโทรศัพท์ของลูแปงที่วางอยู่บนโซฟาเกิดแผดเสียงดังลั่นขึ้นมา ทำให้ทิชาที่กำลังนั่งดูซีรีย์ละลายตาหันมามองมันอย่างให้ความสนใจ
“ลูแปง แม่นายโทรมา”
“รับเลย ฉันเข้าห้องน้ำอยู่” เมื่อได้ยินแบบนั้นคนตัวเล็กจึงคว้าโทรศัพท์ของเขาขึ้นมารับสาย
“สวัสดีค่ะคุณแม่”
(อ่า หนูทิชาเหรอลูก แล้วลูแปงล่ะ)
“ลูแปงเข้าห้องน้ำอยู่ค่ะ คุณแม่มีธุระสำคัญหรือเปล่าคะ เดี๋ยวหนูเดินเอาไปให้เขาได้ค่ะ”
(พอดีแม่มีเรื่องสำคัญจะคุยกับเขานิดหน่อย แต่ไม่เป็นไร เรื่องนี้แม่ว่าแม่คุยกับหนูได้เหมือนกัน)
“เรื่องอะไรเหรอคะ”
(เรื่องฤกษ์หมั้นจ้ะ พอดีหลวงพ่อให้ฤกษ์ดีเหมาะกับการหมั้นหมายมาแล้ว แม่เลยอยากจะโทรมาบอกพวกลูกน่ะ)
“วันไหนเหรอคะ”
(อีกสามอาทิตย์หลังจากนี้จ้ะ น่าจะตรงกับวันที่เกิดของลูแปงเขาพอดี)
“มันกระชั้นชิดขนาดนี้เลยเหรอคะ”
(หนูทิชาไม่สะดวกใจเหรอลูก)
“ไม่เชิงหรอกค่ะคุณแม่ แต่ว่ามันเร็วไปหรือเปล่าคะ”
(แม่ว่าถ้าหมั้นกันเวลาเท่านี้เหมาะสมแล้วนะ แต่ถ้าหนูทิชาอยากเลื่อนก็คงจะเป็นปีหน้าเลยน่ะลูก)
“ปีหน้าเลยเหรอ…” ทิชาพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ถึงแม้ว่าสามอาทิตย์มันจะเร็วเกินไปสำหรับเธอ แต่ว่าหากเธอเลื่อนเป็นปีหน้ามันก็คงนานเกินไปเหมือนกัน “หนูขอคุยกับลูแปงก่อนได้ไหมคะ แล้วหนูจะให้คำตอบทีหลัง”
(ได้จ้ะ แต่อย่านานนะ แม่จะได้เตรียมจัดงาน)
“ค่ะคุณแม่”
(งั้นเท่านี้นะลูก แม่ไม่กวนแล้วจ้ะ)
“สวัสดีค่ะคุณแม่” ทิชายกโทรศัพท์ออกจากหู เมื่อเพตราวางสายไป เธอครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ว่าควรตัดสินใจยอมรับฤกษ์หมั้นในสามอาทิตย์ที่จะถึง หรือจะเลื่อนงานหมั้นไปก่อนดี
“คุยเสร็จแล้วเหรอ แม่โทรมาทำไม”
“โทรมาเรื่องฤกษ์หมั้นน่ะ”
“วันที่เท่าไร แล้วอีกนานไหม” ทันทีที่ได้ลูแปงได้ยินแบบนั้นแววตาของเขาก็ลุกวาวด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะรีบสาวเท้าเดินมาหย่อนตัวนั่งลงบนโซฟาแล้วคลี่ยิ้มรอคำตอบจากเธอ
“อีกสามอาทิตย์”
“จริงดิ สามอาทิตย์เองเหรอ”
“มันเร็วไปไหม” ทิชาถามแม้จะรู้คำตอบอยู่แล้ว เพราะคนที่อยากหมั้นนักหนาก็คือลูแปงไม่ใช่ใครที่ไหน
“ไม่เร็วเลย เธอว่าเร็วเหรอ”
“นิดหน่อย” เมื่อทิชาตอบออกมาตรงๆ ลูแปงก็หุบยิ้มแล้วถามออกมาด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ
“ไม่อยากเป็นคู่หมั้นฉันเหรอ”
“ฉันแค่คิดว่าทุกอย่างมันปุ๊บปั๊บเกินไป ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากหมั้นกับนายสักหน่อย” ระยะเวลาการคบหาศึกษาดูใจสำหรับเธอมันยังน้อยเกินไปสักหน่อย หากเปลี่ยนจากสามอาทิตย์เป็นสามเดือนเธอคงจะตอบตกลงในทันที ไม่คิดนานแบบนี้หรอก
“หมั้นกันได้ไหม อยากจองไว้ก่อน กลัวคนอื่นมาแย่ง”
“พูดเหมือนฉันเป็นขนมปังแถวตามซุปเปอร์ ใครมาหยิบก็ได้อย่างงั้นแหละ”
“ไม่ใช่ แต่ฉันอยากให้คนอื่นรู้ว่าฉันจริงจังกับเธอ พวกที่มันชอบนินทามันจะได้รู้ว่าเธอไม่ใช่แค่ของเล่นของฉัน แต่เป็นเมีย” เพราะบางคนแค่รอเวลาให้เขาทิ้งทิชาไปหาคนใหม่ และใช้เวลานั้นซ้ำเติมถากถางให้เธอรู้สึกไม่ดี แต่นั้นมันไม่ใช่ความต้องการของเขาเลยสักนิด เขาไม่เคยคิดอยากจะเลิกกับทิชาเลยสักครั้งเดียว
“นายแน่ใจนะว่าอยากหมั้นกับฉันจริงๆ ถ้าฉันยอมหมั้นด้วยแล้วมาทิ้งกันทีหลังไม่ได้นะ”
“ถ้าจะทิ้งทิ้งไปนานแล้ว ไม่ขอเป็นแฟนขนาดนี้หรอก”
“อือ งั้นหมั้นก็ได้”
“จริงนะ!” คนตัวสูงโพล่งถามด้วยน้ำเสียงดีใจจนปิดไม่มิด
“อือ”
“น่ารักที่สุดเลยครับ เมียใครเนี่ย” ลูแปงโผล่เข้ากอดทิชาอย่างแรงจนเธอหงายหลังลงไปนอนบนโซฟาโดยมีเขาคร่อมอยู่ด้านบน “อยากให้ถึงวันหมั้นไวๆ เธอจะได้ย้ายมาอยู่ที่นี่กับฉันสักที”