ไหนว่าสมภารไม่กินไก่วัด

“งั้นเดี๋ยวเก้าโทรตามลุงชัยก่อนนะคะ” มือที่กำลังจะหยิบโทรศัพท์ต้องชะงัก เมื่อถูกมือหนาคว้าไว้เสียก่อน หางตาเขาเหลือบไปทางประตูเล็กน้อย ทำให้เธอต้องหันไปมองตาม

“อย่ามอง! อย่าเพิ่งถามด้วย”

เอ...ชักไม่ชอบมาพากลแฮะ

“เรียกแท็กซี่เถอะ...”

จังหวะนั้นก็บังเอิญมีแท็กซี่เลี้ยวเข้ามาจอดส่งผู้โดยสารพอดี นพรดาจึงรีบกัดฟันลากคนตัวโตขึ้นรถ แต่ตอนที่เธอจะไปนั่งข้างหน้า เขากลับฉุดตัวเธอลงมานั่งข้างๆ แทน ยังไม่ทันได้ถาม เสียงเข้มๆ ก็สั่งขึ้นเสียก่อน

“รีบออกรถ”

“แล้วคุณจะไปที่ไหนครับ” แท็กซี่หันมาถาม

“ช่วยไปส่งที่เพนท์เฮ้าส์...ด้วยค่ะ” นพรดารีบตอบแทนเจ้านายที่ตอนนี้นั่งหน้านิ่วคิ้วขมวด ตัวเกร็งร้อนผ่าว แต่ยังไม่ยอมปล่อยมือจากตัวเธอเสียที

“บอสคะ คุณไหวไหมคะ หรือเราจะแวะโรงพยาบาลก่อนดี”

“ไม่! ไม่ต้อง ผมไหว” เขาเอ่ยลอดไรฟันด้วยน้ำเสียงพร่าแปร่งหู

“แต่ท่าทางคุณดูไม่ดีเลย เก้าว่า...อุ๊ย!”

นพรดาอุทาน ตัวแข็งทื่อ เมื่อจู่ๆ อีกฝ่ายก็ซบใบหน้าลงมาที่ซอกคอเธอเสียนี่

อีบอสชีกอนี่ อยู่ๆ ก็คิดจะมาแต๊ะอั๋งกัน ไหนว่าสมภารไม่กินไก่วัดไงวะ

“ร้อน...ผมร้อนจัง”

ใช่! เธอก็เริ่มจะร้อนเหมือนกัน วันนี้ก่อนมาก็จัดไปหลายคาราเบลอยู่ ตอนนี้มันก็เริ่มออกฤทธิ์ ปั่นป่วนมวนท้องไปหมด ยิ่งมาโดนคนหล่อกระตุ้นด้วยการถึงเนื้อถึงตัวแบบนี้ด้วยแล้วยิ่งไปกันใหญ่

“บะ...บอสคะ ให้เก้าโทรเรียกคุณแซนดี้ให้ไหมคะ หรือจะเป็นคุณน้ำใสดี” ชื่อที่เอ่ยนั่นคือ ‘ตัวท็อปพร้อมใช้งาน’ ในสังกัดที่เขามักจะเรียกมาใช้งานแก้ขัดยามหิวจัดๆ

“ไม่...” ปากบอกไม่ แต่ปลายจมูกโด่งคมกลับเริ่มซุกไซ้มาที่ซอกคอขาวผ่องจนหญิงสาวขนลุกซู่ซ่า ต้องรีบเอามือดันใบหน้าเขาให้ออกห่างอย่างทุลักทุเล

“บอสตั้งสติหน่อย นี่เก้าเอง เลขาคุณไงคะ ไม่ใช่เด็กในสังกัดบอสนะ เก้า...”

“เก้า...เก้าไหน” นพรดากัดฟันแน่นเมื่อข้าศึกชักจะเล่นหนักข้อขึ้นทุกทีๆ

“หรือว่าจะกลับไปตามแม่สาวที่คลับคนเมื่อกี้...” เสียงเริ่มตะกุกตะกักขาดหายเพราะพยายามดันตัวออกห่าง แต่มือปลาหมึกกลับโอบเอวดึงเธอเข้าหาไม่หยุด

อีตาบอสนี่โดนผีหื่นเข้าสิงหรือไงวะ หรือเห็นเธอแต่งตัวสวยเซ็กซี่เกินเบอร์เข้าหน่อยเลยเกิดอารมณ์ แต่ยัยคนเมื่อกี้เปิดเนื้อหนังมากกว่าอีกนะ เขายังสลัดทิ้งเลย

“ไม่เอา...”

“ไม่เอา แล้วคุณจะเอาอะไร...” ปากถามอย่าเหลืออด แต่ตาเหลือบมองเห็นสายตาของผู้ชมด้านหน้าที่กำลังมองผ่านกระจกหลังมาช่วยลุ้นก็ชักจะฉุน