ตอนที่ 1 หย่ากันเถอะ

‘สามีเธอมีชู้’

ตอนไอริน ควานนท์ได้รับข้อความจากเพื่อนสนิท หญิงสาวเพิ่งฉีดยากระตุ้นการตกไข่เสร็จและกำลังนั่่งพักอยู่บนม้านั่งของคลินิกผู้ป่วยนอก พยายามระงับอาการเจ็บแปลบในช่องท้อง เธอมีผมสีดำขลับ ผิวพรรณขาวผ่องดุจหิมะ ทว่าใบหน้ากลับซีดเผือดไร้เลือดฝาด กระนั้นกลับไม่ได้ทำให้ใบหน้าอันงดงามของเธอมัวหมองลงแม้แต่น้อย ผู้คนสัญจรไปมาล้วนแต่หันมองเธอ

ครั้นแล้วหญิงสาวก็สูดหายใจเข้าลึก เอามือกดหน้าจอด้วยนิ้วอันสั่นระริก เปิดภาพในโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู เป็นภาพของชานนท์ เกียรติสวัสดิ์กำลังตระกองโอบกอดหญิงสาวคนหนึ่ง ซึ่งสวมเดรสโอตกูตูร์ชมพูพริ้งกำลังเดินออกจากโรงแรม ใบหน้าเขาที่ปกติแล้วจะเคร่งขรึมเย็นชากลับดูอ่อนโยนขณะค้อมหัวมองหญิงสาวในรูป

ไอรินรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร จิตรี ปทุมมาศ รักแรกของชานนท์

ผ่านไปสักพักหญิงสาวก็ได้สติกลับคืนมา เธอค้นหาเบอร์โทรศัพท์ชานนท์แล้วโทรหาเขา เธอรออยู่นานทีเดียวกว่าเสียงรอสายจะจบลงและน้ำเสียงห่างเหินของชายหนุ่มก็ดังขึ้นจากปลายสายในที่สุด “มีอะไร”

“คืนนี้คุณกลับบ้านไหมคะ” ความจริงแล้วเธออยากถามด้วยซ้ำว่าเขาอยากกลับบ้านหรือเปล่า

แต่ชัดเจนว่าเพียงสายเรียกเข้าของเธอก็ทำให้ชานนท์อารมณ์ขุ่นแล้ว หลังจากเงียบอยู่สักพัก ชายหนุ่มก็เอ่ยขึ้นอย่างเหลืออด “มีเรื่องสำคัญอะไรที่เราต้องคุยหรือเปล่า”

หญิงสาวน้ำตาคลอเบ้า น้ำเสียงเฉยเมยของเขาเปรียบประดุจคมมีดกรีดกลางใจ กระนั้นเธอก็ปกปิดความเศร้าไว้ได้อย่างดี “รู้ไหมว่าวันนี้วันอะไร”

ทั้งสองแต่งงานกันอย่างลับๆ มาสามปีแล้ว นอกจากต้องร่วมหลับนอนรายเดือน พวกเขาก็ไม่ค่อยเจอกันเลย วันนี้เป็นวันครบรอบแต่งงาน เป็นวันที่เขาควรกลับบ้าน ตอนนอนด้วยกันเดือนที่แล้ว เขาสัญญาว่าจะกลับมาอยู่กับเธอ

น่าเสียดายที่เขาเพียงแต่พูดบอกปัดด้วยเสียงรำคาญใจ “เดี๋ยวผมก็กลับ ไม่ต้องห่วงหรอก”

หลังจากนั้นหญิงสาวก็วางสายโดยไม่รีรอ หัวใจไอรินหล่นวูบสู่ห้วงเหวขณะสดับฟังเสียงสายที่ตัดไป จากนั้นเธอก็เงยหน้าขึ้นเรียกสติตัวเองโดยการสูดหายใจเข้าลึกสองสามที สุดท้ายก็โทรหาลินดา ศิริวงศ์เพื่อนสุดที่รักให้มารับ

สิบนาทีผ่านไป สุ้มเสียงฝีเท้าจ้ำอ้าวก็ก้องสะท้อนมาจากปลายโถงทางเดิน หญิงสาวมาดเท่เตะตา ผมตัดสั้นย้อมสีฟ้าไฮไลต์เงินสะบัดตามจังหวะย่างเท้าเดินมาตามทาง

สำหรับลินดาแล้ว สายตาตกตะลึงที่มองมาทางเธอไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจอีกต่อไป หญิงสาวเลิกคิ้วอันดกหนาขึ้นมุ่งหน้าตรงไปยังไอริน ครั้นเห็นใบหน้าซีดขาวราวภูตผีของเพื่อนสาวแล้ว เธอก็รู้สึกสงสารและเอ่ยตำหนิติเตียนด้วยเสียงกระซิบ “เขาใช้ชีวิตแสนสุขอยู่กับจิตรี แล้วเธอจะกระตุ้นการตกไข่ไปทำไมกัน”

ไอรินก้มหน้าคอตกโดยไม่เอ่ยอะไร การแต่งงานของเธอกับชานนท์ไม่ได้เกิดจากความรักต่อกันเพราะขจรปู่ของเขาเป็นคนบังคับคลุมถุงชน

กระนั้นไอรินก็ไม่ได้ปฏิเสธการแต่งงานตอนที่เธอได้รับข้อเสนอ ที่จริงก็แอบดีใจด้วยซ้ำเพราะเธอแอบชอบชานนท์มาหลายปีแล้ว ทว่าหลังจากแต่งงานกันแล้ว ไอรินก็ได้รู้ว่าชานนท์มีรักแรกชื่อจิตรี แต่ขจรคิดว่าจิตรีไม่ดีพอสำหรับตระกูลเกียรติสวัสดิ์ ด้วยเหตุนี้เขาจึงใช้ไอรินมาทำให้จิตรีตัดใจจากชานนท์

ความที่ชานนท์อับอายไม่อยากยอมรับไอรินเป็นภรรยา ทั้งสองจึงไม่ได้ป่าวประกาศเรื่องการแต่งงานมาตลอดระยะเวลาสามปี แต่ไอรินก็ไม่ได้สนใจ คิดว่าวันหนึ่งจะสามารถละลายหัวใจน้ำแข็งของชายหนุ่มได้ หญิงสาวหวังว่าสักวันหนึ่งเขาจะลืมจิตรีและอยากจะใช้ชีวิตร่วมกับเธอจริงๆ