ตอนที่ 15 การโจมตีครั้งสุดท้าย

เย็น

มันเป็นความหนาวเย็นที่เสียดแทงลึกถึงกระดูก

ไอรินเอนตัวพิงขอบอ่างอาบน้ำ แม้ว่าน้ำเย็นที่ไล้ผ่านผิวกายจะพอช่วยได้บ้าง แต่ก็ยังเป็นความทรมานอย่างสาหัสที่ต้องอดทนหลังจากที่ถูกวางยาปลุกกำหนัด โชคดีที่เธอยังสามารถผล็อยหลับไปได้

หญิงสาวแช่อยู่น้ำเย็นตลอดทั้งคืน และวันรุ่งขึ้นเธอก็รู้สึกมึนศีรษะเล็กน้อย

ก่อนที่เธอจะจากไป เธอยังได้แจ้งให้ดวงเดือนทราบด้วย “เมื่อคืนชานนท์ออกไปแต่กลางดึกและไม่กลับมาเลยทั้งคืน หนูไม่รู้ว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ แต่หนูไม่ได้รอแล้วนะคะ จะไปทำงานเลยค่ะ”

เธอไม่สนใจว่าชานนท์กำลังทำอะไรอยู่ เธอแค่อยากให้ดวงเดือนแจ้งให้ลออทราบว่าเมื่อคืนนี้ทั้งสองคนยังไม่ร่วมหอกันอย่างใจเธอนึกหวัง

อีกอย่าง เธอก็ไม่ใช่คนที่หนีไป

เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าออกจากคฤหาสน์เกียรติสวัสดิ์มาอย่างไร เมื่อเธอยืนอยู่หน้าประตูสตูดิโอ ลินดาก็ต้องผงะเพราะใบหน้าซีดเซียวของเธอ “เธออยู่ไปไหนมาเมื่อคืน สภาพเป็นอย่างนี้ได้ไงเนี่ย”

จากนั้นลินดาก็รีบโผเข้าไปช่วยพยุงตัวไอรินที่โงนเงนไปมาอย่างหวั่นใจ แต่ทันทีที่มือเธอสัมผัสกับผิวของไอรินก็รู้ได้ทันทีเลยว่าเพื่อนสาวกำลังมีไข้สูงอย่างแน่นอน “เป็นไข้แล้วมาที่นี่ทำไม! ฉันจะพาไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้”

คนป่วยโบกมือไปมาอย่างอ่อนแรงเพื่อหยุดความคิดนั้น “ไม่ ฉันแค่อยากกลับบ้านไปนอน ขับรถไปส่งฉันก็พอ”

ไอรินยกมือขึ้นสัมผัสท้องตัวเองโดยสัญชาตญาณระหว่างที่คำพูดเหล่านั้นหลุดออกจากริมฝีปาก

นั่นคือจุดที่เธอได้รับการฉีดยากระตุ้นการตกไข่อยู่หลายครั้งหลายครา หลังจากครั้งสุดท้ายที่เธอออกจากสถานที่อันน่าสยดสยองแห่งนั้น จิตใจก็บอบช้ำมากเสียจนคำว่า 'โรงพยาบาล' เพียงคำเดียวก็ทำให้เธอคลื่นไส้ได้

ลินดาเป็นเพื่อนสนิทของเธอมาหลายปี เธอจึงเข้าใจทันทีว่าไอรินหมายถึงอะไร “โอเค ไม่ต้องไปที่นั่นก็ได้ ถ้าเธอไม่อยาก ฉันจะพาเธอกลับบ้าน”

จากนั้นลินดาก็ลูบหน้าผากของไอรินด้วยความกังวล เธอรีบทิ้งงานเร่งด่วนไปทันทีและขับรถพาไอรินกลับไปที่อะพาร์ตเมนต์

ขณะที่ลูน่าเดินวุ่นไปนู่นมานี่ในห้อง รินน้ำและควานหายาลดไข้อย่างขะมักเขม้น เธอก็เริ่มตั้งคำถามขึ้นมา "ตาชานนท์นั่นรังแกเธอหรือเปล่า ตอนเธอไปฉันก็ยังเห็นว่าสบายดีอยู่ จู่ๆ มาอยู่ในสภาพนี้ได้ยังไง"

ไอรินไม่อยากทำให้เพื่อนกังวลจึงไม่ยอมบอกความจริง “ไม่มีอะไรหรอก เมื่อคืนฉันคงนอนไม่เต็มอิ่ม เธอก็รู้ว่าฉันเป็นยังไงกับผ้าห่ม ฉันคงเป็นหวัด เธอก็กลับไปได้แล้ว ฉันไม่อยากให้มาติดเชื้อหวัดตามมาอีก ฉันจะกินยาแน่นอนไม่ต้องกลัว อีกแป๊บเดียวก็หายเป็นปลิดทิ้งแล้วแหละ”

เธอพยายามบังคับตัวเองให้ลืมตาขณะพูดว่า "ฉันอุตส่าห์กู้ธุรกิจของเราให้กลับมาเป็นปกติได้ ฉันไม่ค่อยสบายใจถ้าเธอไม่คอยอยู่ดูแลสตูฯ ให้แน่ใจว่าทุกอย่างราบรื่น เธอรีบกลับไปที่สตูดิโอเถอะ"

เงิน 2.8 ล้านที่เธอได้มาจากการแช่น้ำเย็นทั้งคืนนั้นมีราคาแพงทีเดียว เธอไม่อาจสูญเสียมันไปได้อีก

ลินดาที่กำลังรู้สึกผิดเปิดปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เธอไม่สามารถหาคำพูดใดมาปลอบใจไอรินได้ เธอนึกไม่ออกเลยจริงๆ ว่าไอรินที่จนมุมจะรู้สึกแย่แค่ไหนตอนที่คิดว่าเงินมีค่ามากกว่าชีวิตตัวเอง เธอจำได้ว่าไอรินเป็นคนค่อนข้างกินอยู่เรียบง่ายมาตลอด เกิดอะไรขึ้นกับเพื่อนเธอกันแน่

ในที่สุดเธอก็กัดฟันแน่นกรอดแล้วหยิบโทรศัพท์ออกมา “ฉันจะไปที่สตูดิโอตอนนี้เลย ไม่ต้องห่วง

“เธอน่ะพักผ่อนเยอะๆ นะ ฉันบอกพี่ชายฉันไปแล้วว่าเธอไม่สบาย เขากำลังมานี่แล้ว”

…

ไอรินโดนปลุกให้ตื่นจากเสียงเคาะประตู

เธอจำได้คำที่ลินดาบอกไว้ได้ว่า พี่ชายของเธอสันธีจะมาดูแลก่อนที่จะผล็อยหลับไป นั่นอาจเป็นเขา แม้ว่าเธอไม่อยากขยับตัวตอนนี้ แต่ก็พยายามลุกขึ้นนั่งและเดินไปเปิดประตู

เธอพบกับดวงตารูปอัลมอนด์ที่คุ้นเคยคู่หนึ่งหลังจากที่เปิดประตู

ชายตรงหน้าก็ตกใจเช่นกัน เขามองเธออย่างไม่เชื่อสายตา ประกายในดวงตาของเขาก็เปลี่ยนจากความคาดหมายไปสู่ความสับสนโดยสิ้นเชิง “คุณไอริน? คุณมาที่นี่ทำไม ไม่ เดี๋ยวก่อน… ทำไมสภาพคุณเป็นอย่างนี้ล่ะ”