ตอนที่ 5 อยากแค่ไหน

ชานนท์ชำเลืองมองไอรินก่อนจะขมวดคิ้วสวยมุ่น สงสัยในเจตนาของอีกฝ่าย ทำไมเธอต้องมาทำงานบริการแบบนี้ด้วย แถมยังต้องรับมือกับลูกค้าจู้จี้จุกจิก เป็นชีวิตที่ต่างจากตอนที่อยู่ในตระกูลเกียรติสวัสดิ์อย่างสิ้นเชิงเลย!

แต่กระนั้นเขาก็แสยะยิ้มออกมา “ถ้ายังไม่รู้จักถ่อมตัว ก็อย่าไปตามคนอื่น ถึงขนาดต้องมาทำงานบริการเลย”

คำพูดของเขาเหมือนหนามทิ่มแทงไอริน สองคนนี้เก่งเรื่องการพลิกหน้ามือเป็นหลังมือเหมือนกันเปี๊ยบเลย

หญิงสาวยกยิ้มมุมปากขณะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยสุภาพเท่าไร “ถ้างั้นฉันจะปล่อยให้คนอื่นมาดูแลคุณแล้วกัน หวังว่าคุณจะขอช่องทางติดต่อของอลิซและหาลูกค้าให้เราเพิ่มได้นะคะ”

ไอรินออกมาจากบริเวณห้องลองชุดทันทีหลังจากพูดจบประโยค แล้วก็เรียกพนักงานมาทำหน้าที่แทน ก่อนที่พนักงานจะเข้าไป หญิงสาวก็พูดให้เข้าใจตรงกัน “ตอนเข้าไปอย่าบอกว่าฉันเป็นใคร” หลังจากเว้นช่วงครู่หนึ่งเธอก็เอ่ยเสริมด้วยน้ำเสียขุ่นแค้น “แล้วถ้าพวกเขาถามว่าทำไม ก็ตอบว่าสามีอลิซเพิ่งตาย ก็เลยไม่มีอารมณ์จะออกแบบชุด” คิดว่าจะมีโอกาสเจออลิซงั้นเหรอ ฝันไปเถอะ!

พนักงานสาวรับคำสั่งทันทีก่อนจะเดินเข้าไปในห้องลองชุด ตอนนั้นเธอได้ยินเสียงจิตรีบ่นกับชานนท์ “ทำไมยัยนั่นทำตัวแบบนั้น ฉันแค่ขอเบอร์อลิซเพราะฉันชอบชุดแต่งงานชุดนี้จริงๆ แต่เธอก็ตอบมาด้วยกริยาท่าทางแบบนั้น! ไม่อยากเชื่อเลยว่าพนักงานร้านเดี๋ยวนี้จะมารยาทแย่กันหมด”

ชานนท์รู้สึกปวดหัวจากเสียงบ่นของจิตรี “ทำไมคุณถึงอยากเถียงกับพนักงานร้านค้านักล่ะครับ เดี๋ยวผมจะขอให้คนอื่นไปเอาเบอร์อลิซมาเอง แล้วเราค่อยนัดให้เธอมาเจอคุณดีไหมครับ”

พนักงานบุ้ยปากอย่างไม่รู้ตัวและแอบวิพากษ์วิจารณ์ในใจ น่าขำซะจริง! คุณอลิซเพิ่งอยู่ต่อหน้าพวกคุณเมื่อกี้นี้เอง และพวกคุณก็เพิ่งทำตัวไม่ดีกับเธอด้วย แล้วนี่ยังมีหน้าจะอยากให้เธอออกแบบชุดให้อีกเหรอ!

ดังนั้นเธอจึงเอ่ยข้อความที่ไอรินฝากมา “ขอโทษนะคะ แต่สามีคุณอลิซเพิ่งเสียไป ก็เลยไม่อยากจะรับแขกในตอนนี้ค่ะ”

ทันใดนั้นชานนท์ก็รู้สึกว่าตากระตุก “งั้นเราจะรอจนกว่าเธอจะพร้อม” อลิซกลายเป็นหม้ายแล้วเหรอเนี่ย อาภัพจริงๆ เลย

……

ด้วยว่าชานนท์ทำให้เธอช้ำใจ ไอรินจึงไม่รู้สึกง่วงอีก หญิงสาวจึงโทรหาลินดา “นี่ วันนี้ฉันทำกำไรได้ล้านสาม! มาปาร์ตี้ฉลองกันเถอะ!”

ทันทีที่ลินดาได้ยินเช่นนั้นก็รู้ว่าไอรินขายชุดแต่งงานได้แล้ว แหม เธอกำลังจะหย่ากับเขาอยู่แล้วนี่นะ ดีแล้วที่ขายให้คนอื่น

กระนั้นลินดาก็ยังมีความสงสัยใคร่รู้อยู่จึงเอ่ยถามออกไป “ลูกค้าดวงซวย…เอ๊ย! ลูกค้าผู้โชคดีคนไหนใจป้ำควักกระเป๋าซื้อไปล่ะ”