7

หลี่ซินสะบัดอาภรณ์ออกมาจากร้านผ้าอันดับหนึ่ง ตามด้วยอีอี สองนายบ่าวรีบขึ้นรถม้า ได้ยินเสียงกรีดร้องของสวีเหมียว ช่างเหมือนกันทั้งพี่ทั้งน้องเสียจริง

"สมน้ำหน้านาง ข้าไม่ตบนางถือว่าบุญมากแล้ว ให้นางเหมาผ้าทั้งร้านไปเสีย" หลี่ซินเอ่ยอย่างสาแก่ใจ

"พระชายาแล้วชุดท่านเล่า"

หลี่ซินจำได้ว่าสินเดิมของเจ้าสาวมีผ้าอยู่หลายพับ น่าจะใช้ประโยชน์ได้

"วันพรุ่ง เจ้านำผ้าไปให้ร้านผ้าตัดชุดให้ข้าแล้วกัน"

"เพคะ"

ก่อนกลับจวนหลี่ซินไม่ลืมให้อีอีลงไปซื้อน้ำตาลปั้นให้สองแฝด เมื่อกลับไปถึงจวนพบว่าสองแฝดคัดตำราเรียน หลี่ซินถือน้ำตาลปั้นไปฝากเด็กทั้งสองคนดีใจมาก

"ขอบคุณท่านแม่"

"เด็กดี รีบคัดตำราแล้วเข้านอน คืนนี้ข้าจะนอนกับพวกเจ้าด้วย"

"ขอบคุณท่านแม่" เด็กทั้งสองหอมแก้มหลี่ซิน ทำให้แม่นมจางถึงกับยิ้มไปด้วย อีอีก็เช่นกัน นางลืมภาพพระชายาเคยทรมานเด็ก ๆ ยามนี้มีแต่เทพธิดาใจดี นางมารร้ายได้หายไปจากจวนอ๋องแล้ว

ยามนี้ฤดูหนาวได้ย่างกรายเข้ามาแล้ว เย็นนี้หลี่ซินต้องเข้าไปร่วมงานเลี้ยงบุปผา ได้ยินมาว่างานเลี้ยงบุปผาครั้งนี้ สวีฮองเฮาได้เชิญเหล่าคุณหนูตระกูลต่าง ๆ มาร่วมงานจำนวนมาก เกรงว่าคงจะหาชายารองให้เหล่าอ๋องมากกว่า

ช่วงเช้าหลังจากที่นางรับสำรับอาหารเช้าเสร็จ หญิงสาวนั่งถักผ้าพันคอให้เด็กทั้งสอง อีกทั้งปักลายกระต่ายตัวโตอย่างงดงาม นางทำได้หลายวันแล้วล่ะ วันนี้คงจะเสร็จ

หลี่ซินนอกจากจะเป็นแพทย์ที่มีฝีมือดี นางยังเย็บปักถักร้อยได้อีกต่างหาก หญิงสาวมองผ้าพันคอลายกระต่ายที่ถักทออย่างงดงาม

ตกเย็นรถม้าจวนหยางอ๋องมุ่งหน้าไปที่วังหลวง สามแม่ลูกนั่งในรถม้า หลี่ซินมองฝาแฝดสวดชุดฤดูหนาวแล้วสวมผ้าพันคอของนางอย่างงดงาม

"ขอบคุณท่านแม่ที่มอบให้พวกข้า" เสี่ยวเปยยิ้มให้มารดาเลี้ยงจนตาหยี หลี่ซินหลงในความน่ารักของเด็ก ๆ ทั้งสองคนมิได้

"เมื่อถึงงานเลี้ยง พวกเจ้าเชื่อฟังข้าแล้วกัน อย่าได้เล่นซุกซนเข้าใจรึไม่"

"ข้าทราบแล้ว" ทั้งสองเอ่ยขึ้นพร้อมกัน เด็กพวกนี้ช่างน่าชังนัก เหตุใดหลี่ซินคนเดิมถึงตาบอดทำร้ายเด็กได้ลงคอ

รถม้าจอดหน้าวังหลวง งานเลี้ยงชมบุปผาจัดขึ้นในอุทยานหลวง ยามค่ำคืนในวังจุดคบไฟตามทางให้ความสว่างไสวอย่างงดงาม

หลี่ซินเดินตามนางกำนัลนำทาง มือของนางทั้งสองข้างจับเจ้าแฝดทั้งสองคนไว้