6

"เอาล่ะรีบกินแล้วไปเรียนได้" หลี่ซินพลันเอ่ยขึ้น นางไม่อยากให้เด็กพวกนี้ไปสำนักศึกษาหลวงสาย

"เมื่อวานบ่าวลืมรายงานพระชายา ท่านชายน้อยตกน้ำที่สำนักศึกษาเพคะ"

หลี่ซินมองเสี่ยวเปาทันที เหตุใดเขาถึงตกลงไปในสระน้ำของสำนักศึกษาหลวงได้

"เสี่ยวเปา ผู้ใดทำเจ้าบอกแม่เดี๋ยวนี้" เสี่ยวเปาเงียบ

"ท่านแม่ เสี่ยวเทียนเจ้าค่ะ" เมื่อวานที่สำนักศึกษาหลวง ในยามเที่ยงนั้น อาจารย์จะปล่อยให้เด็ก ๆ ออกมาเดินเล่น แต่ไม่คิดว่าเสี่ยวเปานั่งเล่นที่ศาลา ในระหว่างที่เสี่ยวเปยไปโรงอาหารเพื่อนำของว่างมากิน เสี่ยวเทียนได้รังแกเสี่ยวเปยเสียแล้ว

หลี่ซินนึกชังชายาฝูอ๋อง ไม่อบรมสั่งสอนบุตรชาย

"เอาล่ะ พวกเจ้าไปรอข้าในรถม้า วันนี้ข้าจะไปส่งเจ้าเอง"

หลี่ซินกลับมาที่เรือนใหญ่ นางให้อีอีปิดประตูให้เรียบร้อย เพียงแค่นางผิวปากอาจู ก็ปรากฏตรงหน้านางแล้ว

"วันนี้ เจ้าจงตามข้าไปสำนักศึกษาหลวง" หลี่ซินจะให้อาจูทำงานบางอย่างให้นาง

"ขอรับ"

หลี่ซินนั่งในรถม้ามองบุตรทั้งสอง สีหน้าเสี่ยวเปาไม่ค่อยดีนัก

"เด็กดี เจ้ามิต้องกังวลไป มารดาจะจัดการให้เจ้าเอง" ไม่นานนักรถม้าจวนหยางอ๋องจอดหน้าสำนักศึกษาหลวง หลี่ซินเข้าไปส่งเด็กทั้งสองในห้องเรียน นางเห็นสวีเหมยไปส่งบุตรชายเช่นกัน หลี่ซินนึกชักนัก นางรีบเดินไปทางประตู เข้าไปนั่งในรถม้า

สวีเหมยออกจากประตูสำนักศึกษาหลวง ปรายตามองรถม้าจวนหยางอ๋องแล้วเบ้ปาก

ทันทีที่รถม้าจวนฝูอ๋องมุ่งหน้าออกไป ม้าเกิดอาการคลุ้มคลั่ง ทำให้สารถีกระเด็นตกม้าทันที สวีเหมยกรีดร้องอย่างตกใจ ทำให้ชาวบ้านแถวนั้นได้รับความเดือดร้อน รถม้าจวนฝูอ๋องพลิกคว่ำ ทำให้สวีเหมยหัวกระแทกผนังรถม้าจนได้รับความบาดเจ็บ

หลี่ซินเปิดม่านมองดูด้วยความสาแก่ใจ ในตอนที่สวีเหมยเข้าไปส่งบุตรชาย หลี่ซินสั่งให้อาจูโปรยผงที่ทำให้ม้าคลั่ง จะออกฤทธิ์ภายในหนึ่งถ้วยชา หลี่ซินกะเวลาได้พอดี

เสียงร้องของสวีเหมยได้ยินเข้ามาในรถม้าหยางอ๋อง แม้รถม้าจะผ่านตรอกนั้นมาไกลแล้วก็ตาม รอยยิ้มของหลี่ซินทั้งงดงามและเต็มไปด้วยความน่ากลัวในคราวเดียวกัน

หลี่ซินมาถึงจวนรีบย่างกรายเข้าไปในเรือนใหญ่ทันที หญิงสาวนั่งลงบนตั่งเตี้ยใบหน้าระบายด้วยรอยยิ้มตลอดเวลา อีอีรีบรินช้ำชั้นดีให้เจ้านาย

"พระชายาอารมณ์ดีนะเพคะ"

"แน่นอนอยู่แล้ว"

เพียงไม่นานนักอาจูก็พลันเดินเข้ามารายงานเรื่องของหลี่หลาน