5

หลี่ซินพลันเข้ามาในเรือนคลี่ภาพดูอีกครั้ง เรียกอีอีมาดูด้วย สายตาอีอีมองเจ้านายอย่างน่าสงสาร

"อีอี เรื่องนี้ต้องเจ้าต้องเก็บไว้เป็นความลับ ภาพนี้ เจ้าสามารถหาคนวาดได้รึไม่" หลี่ซินคิดแผนการออกจะแก้แค้นหลี่หลานได้อย่างไร

"ได้เจ้าค่ะ ตลาดมืดน่าจะมี"

"อีอี ข้าต้องการข้ารับใช้ที่มีวิทยายุทธ์"

"ตลาดค้าทาสเจ้าค่ะ"

อีกด้านหนึ่งหยางอ๋องอยู่ในกระโจม เขาเพิ่งฝึกทหารซ้อมเพลงดาบเสร็จ อาหวังนำสารในพิราบสื่อสารมอบให้เจ้านาย

หยางอ๋องคลี่กระดาษ สายตากลอกไปมา สตรีนางนี้ทะเลาะกับชายาฝูอ๋องเรื่องของเสี่ยวเปา ช่างเหลือเชื่อนัก

นางหรือจะเป็นคนดี เป็นไปไม่ได้ อีกทั้งในข้อความยังบอกอีกว่า นางไปที่ตลาดค้าทาส นางไปทำไม...

หลี่ซินมองอาจู บุรุษที่นางซื้อมาจากตลาดค้าทาส ยามนี้ชายหนุ่มผู้นี้ คุกเข่าตรงหน้านาง หลี่ซินนำอาจูเข้าจวนอ๋องอย่างไม่ให้ผู้ใดเห็น

"ข้าน้อยคำนับพระชายาขอรับ" อาจูรูปร่างสูงใหญ่ เขาขายตัวเป็นทาสเพราะต้องการเงินให้มารดารักษาตัว พ่อค้าทาสรับเขามาจากชนเผ่าหนึ่งทางเหนือ อาจูยอมให้มารดามีชีวิตอยู่อย่างสบาย ส่วนเขายอมเป็นทาสตลอดชีวิต หลี่ซินมองชายผู้นี้ออกว่าเป็นคนดี กตัญญูไม่น้อย

"ข้าจะไม่ผูกมัดเจ้าไว้ หน้าที่ของเจ้าคืออารักขาดูแลข้า"

อาจูไม่คิดว่าจะได้ยินคำนี้ นางจะไม่ผูกมัดเขา มีเจ้านายดีเยี่ยงนี้ที่ไหนกัน

"พระชายา"

"เจ้าไม่ต้องพูดอันใดแล้ว ข้าจะให้เจ้าเดือนละหนึ่งตำลึง อีกทั้งสามปีนี้ เจ้าอยากจะไปไหนก็ไป"

"ขอบคุณพระชายา" เขาโขกศีรษะให้พระชายาครั้งแล้ว ครั้งเล่า

"งานแรกที่ข้าจะให้เจ้าทำ เจ้าไปจับตาดูคนผู้หนึ่งในจวนหลี่ ว่านางไปไหนทำอันใด ในแต่ละวันแล้วมาบอกข้า นับแต่นี้ไป"

"ขอรับ" หลี่ซินสั่งให้อีอีบอกทางอาจูไปจวนหลี่แล้วจับตาดูหลี่หลานไว้

ค่ำคืนนั้นนางนอนหลับอย่างเหนื่อยล้า เจ้าของร่างเดิมสมชื่อเป็นนางร้ายอันดับหนึ่งในแคว้นชิงเสียจริง

ในระหว่างที่หลี่ซินกำลังจะนอนอย่างฝันดี ได้มีคนมาเคาะประตูเรือน

"ผู้ใด"

"พระชายา ท่านชายน้อย เป็นไข้เพคะ" เสียงแม่นมจางนั้นเอง