4

อาจารย์เหรินอี้มองพระชายาหยางอ๋อง ไม่คิดว่านางจะมาสำนักศึกษาด้วยตัวเอง นางเคยสั่งไม่ให้สองแฝดมาเรียน แต่ยามนี้สองแฝดกลับมาเรียนเพราะนางอนุญาต ไม่คิดว่านางจะห่วงลูกเลี้ยง

หลี่ซินมองเหรินอี้ เขาจะจ้องนางอีกนานไหม หญิงสาวหันไปทางประตู พบสตรีนางหนึ่งแต่งกายงดงามนัก อย่าบอกนะว่าคือชายาฝูอ๋อง

"ชายาฝูอ๋องมาแล้ว"

หลี่ซินย่างกรายไปหาสตรีนางนั้นทันที แล้วสังเกตไปที่ใบหน้าเสี่ยวเทียนไม่บาดเจ็บเลยแม้แต่น้อย ผิดจากเสี่ยวเปาของนาง มุมปากเป็นแผล

"ชายาหยางอ๋อง" สตรีนางนั้นพลันยิ้มให้หลี่ซิน หลี่ซินถามประวัติชายาฝูอ๋องจากอีอีแล้ว ว่านางคือสวีเหมยหลานสาวห่าง ๆ ของสวีฮองเฮา บุตรีขุนนางการคลัง จึงให้แต่งงานกับฝูอ๋องโอรสของสวีฮองเฮา สตรีนางนี้หยิ่งผยองพองขนมาก ในอดีตนางเคยด่าทอหลี่ซินไม่น้อย

"ชายาฝู ท่านสั่งสอนบุตรชายของท่านได้ดีมาก มาต่อว่าบุตรของข้าไร้มารดา บุตรใครกันแน่ที่ไร้มารดาสั่งสอน"

"หลี่ซินมันจะมากไปแล้วนะ" สวีเหมยถึงกับเถียงไม่ออก กับอีแค่เด็ก ๆ เล่นกัน แค่นั้นเอง หลี่ซินถึงกับหอบสังขารมาที่สำนักศึกษาหลวงต่อว่านางซึ่งเป็นชายาฝูอ๋อง ในอนาคตฝูอ๋องต้องเป็นรัชทายาท เหตุใดสตรีร้ายกาจอย่างหลี่ซินไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำบ้าง

"ยังน้อยไปด้วยซ้ำ อย่าให้ข้าได้ยินอีกนะ ว่าบุตรชายเจ้ารังแกบุตรของข้า" หลี่ซินเดินเชิดหน้าสะบัดอาภรณ์ใส่ชายาฝูอ๋อง

"เจ้ากลับมาประเดี๋ยวนี้ ชายาหยางอ๋อง" สวีเหมยไม่ยอม นางไม่เคยโดนต่อว่าขนาดนี้ ตั้งแต่เกิดมา หญิงบ้าผู้นี้ถือดีอะไรมาด่านาง

หลี่ซินรีบย่างกรายออกมาหน้าสำนักศึกษาหลวงแล้วรีบขึ้นรถม้ากลับจวนไป อีอีมองเจ้านายหัวเราะชอบใจ

หน้าสำนักศึกษาชายาฝูอ๋องกรีดร้องราวกับคนเสียสติ จนข้ารับใช้รีบมาห้ามเจ้านาย...

หลังเลิกเรียนหลี่ซินสั่งให้แม่นมจางไปรับเด็กแฝดสองคนนั้นกลับจวนอ๋อง

ในระหว่างทางกลับจวนอ๋อง สองแฝดได้เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในช่วงเช้าให้แม่นมจางฟังว่า ท่านแม่ด่าพระชายาฝูอ๋องแล้วเดินออกจากสำนักศึกษาหลวงอย่างสง่างาม ทำให้แม่นมจางคิดว่า พระชายาเปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ อาจจะมีเมตตาต่อท่านชายน้อย ท่านหญิงน้อย ระยะเวลาไม่กี่วัน มันเป็นไปมิได้ ต้องพิสูจน์กันอีกยาวไกล

หลี่ซินสั่งให้อีอีไปซื้อแป้งทอดมาให้เด็ก ๆ กิน นางจะเอาใจเด็กแฝดทุกวัน จนกว่าหยางอ๋องจะกลับมา

"พระชายา ท่านหญิง ท่านชายกลับมาแล้วเพคะ" ข้ารับใช้อีกคนวิ่งเข้ามารายงาน หลี่ซินได้ยินกระนั้นจึงรีบไปที่เรือนเล็ก

หญิงสาวมุ่งหน้าไปที่เรือนเล็กพบว่า เด็กแฝดสองคนกำลังนั่งเล่นในเรือน

"ท่านแม่" เด็กทั้งสองมองดูมารดาเลี้ยงยิ้มหวานให้พวกเขา ช่างน่าขนลุกเสียจริง มารดาเลี้ยงเปลี่ยนไปมากจนน่ากลัว

"ข้านำแป้งทอดมาให้พวกเจ้า" หลี่ซินนั่งที่เก้าอี้เตี้ย อีอีวางตะกร้าแล้วยกถาดแป้งทอดออกมา

"ขอบคุณเจ้าค่ะ" เด็กทั้งสองเอ่ยขึ้นพร้อมกัน สายตามองไปที่แม่นมจาง แม่นมจางเดินมาหยิบแป้งทอดดมแล้วกลืนลงไป

"เจ้าคิดว่า ข้าจะสังหารพวกเขารึ" หลี่ซินมองแม่นมจาง