3

สองวันผ่านไปแม่นมจางพาสองแฝดเข้ามาในเรือนใหญ่ หลี่ซินมองเด็กแฝด เสี่ยวเปากับเสี่ยวเปย แต่งกายชุดสำนักศึกษาหลวง

"เอาล่ะ แม่นมจางไปส่งพวกเขาที่สำนักศึกษาหลวงเถอะ รถม้าข้าให้คนจัดเตรียมไว้แล้ว" แม่นมจางไม่อยากจะเชื่อหู หญิงอารมณ์ร้ายผู้นี้ เป็นนางมารหรือเป็นเทพธิดา ช่างไม่น่าเชื่อจริง ๆ

"ยังไม่ขอบคุณข้าอีก" หลี่ซินมองเด็กสองคน พวกเขาหันไปมองหน้าแม่นมจาง ด้านแม่นมจางพยักให้ทั้งสองคน

"ขอบคุณพระชายา" เด็กทั้งสองเอ่ยขึ้นพร้อมกัน น้ำเสียงเบาหวิวด้วยความหวาดกลัว

หลี่ซินพลันถอนหายใจ

"ไม่ต้องกลัวข้าหรอก ข้าเป็นคนดีแล้ว ต่อไปเรียกข้าว่าท่านแม่ ไม่ต้องเรียกพระชายาแล้ว" หลี่ซินเอ่ยอย่างยิ้ม ๆ

แม่นมจางและเด็กสองคนต่างไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น เด็กทั้งสองคนไม่พูดอันใด หลี่ซินสั่งให้แม่นมจางพาเด็กไปได้ เพราะทั้งสองคนคงตั้งใช้เวลาสักระยะหนึ่ง อีกทั้งหกเดือนผ่านมา เจ้าของร่างเดิมทำร้ายจิตใจเด็ก ๆ สารพัดอย่าง จะให้พวกเขาเชื่อใจนางคงจะยาก หลี่ซินได้แต่ถอนหายใจ

เพียงเวลาไม่กี่วันทำให้คนมองหลี่ซินใหม่ ทุกคนให้ความเคารพนาง ยามที่นางย่างกรายไปทางไหนของจวน

ได้ยินมาว่า สาวใช้โรงซักผ้าในจวนอ๋อง บิดาของนางป่วยหนัก หลี่ซินมอบเบี้ยให้ไปรักษา หยางอ๋องทราบข่าวจากองครักษ์เงา ที่เขาให้จับตาดูหลี่ซิน

"นางเสแสร้งต่างหาก"

"จับตาดูนางไว้"

ยามนี้หลี่ซินนั่งในเรือนอย่างสบายใจ ใกล้จะพลบค่ำแล้ว เด็กแฝดคงจะเลิกเรียนแล้วกระมัง

"อีอี เจ้าออกไปซื้อน้ำตาลปั้นมาสองอัน"

"เจ้าค่ะ" อีอีรับคำแล้วเดินออกไป นางรู้ว่าพระชายาต้องซื้อให้ท่านหญิงน้อย กับท่านชายน้อย

นางคิดว่าเด็กสองคนจะกลับมาแล้ว กระนั้นจึงถือน้ำตาลปั้นมุ่งหน้าไปที่เรือนเล็ก พอผ่านธรณีประตูเข้าไป พบเด็กสองคนนั่งที่ตั่งเตี้ย

เสี่ยวเปานั่งก้มหน้าคัดตำราเรียน เสี่ยวเปยก็เช่นกัน

"พระชายา ท่านหญิง ท่านชาย คัดตำราอยู่เพคะ" แม่นมจางยังไม่ไว้ใจพระชายากลัวทำร้ายเด็ก ๆ

"ข้าเพียงนำน้ำตาลปั้นมาให้เท่านั้น" คำว่าน้ำตาลปั้น ทำให้เสี่ยวเปาเงยหน้าขึ้นมา สบตากับมารดาเลี้ยง

"ขอบคุณท่านมาก" เสี่ยวเปารีบหยิบน้ำตาลปั้นทันที

"หน้าเจ้าไปโดนอะไรมา" หลี่ซีนมองใบหน้าตรงมุมปากของเสี่ยวเปา ใครทำร้ายเขา สายตานางมองไปที่แม่นมจาง

"เกิดอะไรขึ้น เล่ามา" หลี่ซินคาดคั้นถามแม่นมจาง

"ท่านแม่ เสี่ยวเปาโดน เสี่ยวเทียนชกเข้าให้ เพราะเสี่ยวเทียนว่าเสี่ยวเปา เป็นเด็กไม่มีแม่สั่งสอน เสี่ยวเปาโมโหทำร้ายเสี่ยวเทียนก่อน ทั้งสองจึงต่อยกัน" เสี่ยวเปยร่ายยาว ตามจริงเสี่ยวเปยกลัวหลี่ซินจะกลับมาเป็นคนเดิม นางไม่กล้ารายงาน แต่ในเมื่อนางถามก็ต้องตอบ