2

บรรยากาศยามเช้าในฤดูหนาวช่างหนาวเสียจริง เปลือกตางามพลันขยับขึ้นมา เห็นอีอียืนข้างโต๊ะเตี้ย มีอ่างสำริดทองคำวางด้านบน

"พระชายาล้างหน้าเพคะ" แม้อีอีจะไม่มีจมูกแต่ยามที่สาวใช้ยิ้มพลันมีลักยิ้มทั้งสองข้าง ทำให้ดูน่ารักเสียจริง

น้ำเย็นจัดในฤดูหนาวทำให้หลี่ซินพลันสดใสกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาบ้างเล็กน้อย จากนั้นให้อีอีนำชุดที่จะสวมใส่ในวันนี้ออกมา หลี่ซินมองชุดในตู้ไม้ มีแต่สีสันฉูดฉาด คือสีแดงเป็นหลัก

ดูท่าหลี่ซินคนเดิมคงจะชอบสีแดงมากกระมัง สายตาของหลี่ซินมองไปทางชุดสีชมพูอ่อนลายดอกอวี้หลัน

"เอาชุดนี้แล้วกัน"

"เพคะ ปกติพระชายาสวมแต่สีแดงแทบทุกวัน ยามนี้จะสวมผ้าสีอ่อน ๆ"

"อย่าพูดมาก"

หลังจากแต่งกายเสร็จแล้ว หลี่ซินนั่งแต่งหน้า มองคันฉ่องสีเหลืองทอง นางทาแป้งหอมอ่อน ๆ ไม่หนาเตอะเหมือนเมื่อก่อน อีกทั้งทาชาดไร้สีหรือสีขาวให้ริมฝีปากอวบอิ่ม

"พระชายาไม่แต่งหน้าเข้มเหมือนเมื่อก่อนแล้ว"อีอีมองพระชายาแล้วคลี่ยิ้ม

"ข้าอยากเดินชมรอบจวนอ๋อง"

"เพคะ"

ในความทรงจำของหลี่ซินนั้น นางไม่ค่อยสนอะไรนักในจวนอ๋อง นางสนเพียงการได้กลั่นแกล้งเด็กแฝดสองคนนั้น หลี่ซินอยากจะเจอเด็กสองคนนั้นจริง ๆ

ยามนี้อีอีพาเจ้านายมาที่ท้ายจวน หลี่ซินปรายตามองเห็นเด็กแฝดสองคน ชายหญิงเล่นตุ๊กตาปั้นที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ นางรีบย่างกรายเข้าไปดู

เด็กสองคนนั้นหน้าตาน่ารัก น่าชังมาก พอพวกเขาเห็นหลี่ซินถึงกับทิ้งตุ๊กตาไม้ เด็กผู้ชายยืนขวางหลี่ซินไว้

"ท่านแม่อย่าทำร้ายพวกข้าเลย" เสี่ยวเปาเอ่ยขึ้นด้วยความหวาดกลัว เสี่ยวเปยหลบข้างหลังพี่ชายฝาแฝด

หลี่ซินพลันยิ้มให้เด็กน้อยทั้งสอง มืองามกำลังจะลูบหัวเสี่ยวเปา

"พระชายาจะทำอันใด" แม่นมจางรีบวิ่งมาทันทีพร้อมทิ้งชามขนมที่นำมาจากโรงครัว คาดไม่ถึงว่านางไปโรงครัวครู่เดียวพระชายาจะหาเรื่องเด็กสองคนนี้เสียแล้ว

หลี่ซินรีบชักมืองามกลับมาทันที นางยังไม่ทันได้สัมผัสแม้กระทั้งปลายผมของเด็กน้อย แม่นมจางโอบกอดท่านหญิงน้อย ท่านชายน้อยไว้ ตามคำสั่งหยางอ๋อง แม่นมจางดูแลสองคนนี้เท่าชีวิต เหตุใดสตรีนางนี้ถึงฟื้นขึ้นมาได้ พ่อบ้านจางลงมือหนักแล้วแท้ ๆ