บทที่ 5 : อาภรณ์ไรัรัก

บานประตูตู้เสื้อไม้พะยูงถูกเปิดออกกว้าง กลิ่นหอมเย็นของลูกกลอนและดอกไม้แห้งที่อบร่ำไว้ลอยฟุ้งออกมาปะทะจมูก

เสี่ยวจูจำใจต้องเก็บชุดสีชมพูเข้าตู้ด้วยความเสียดาย ก่อนจะดึงชุดยาวสีฟ้าอ่อนออกมาตามคำสั่ง เนื้อผ้าฝ้ายธรรมดาที่ดูหยาบกร้านเมื่อเทียบกับผ้าไหมต่วน สีของมันซีดจางคล้ายท้องฟ้าในฤดูหนาวที่ไร้แดด ดูเย็นเยียบและห่างเหิน

หลินหว่านลุกขึ้นยืน ปลดชุดนอนออก เผยให้เห็นผิวขาวจัดที่ตัดกับความมืดสลัวในห้อง นางรับชุดสีฟ้ามาสวมใส่อย่างคล่องแคล่ว ผูกสายคาดเอวสีขาวเรียบๆ โดยไม่ประดับหยกพกหรือถุงหอมใดๆ

เมื่อสวมเสร็จ ร่างที่สะท้อนในกระจกดูราวกับกิ่งไผ่ในป่าลึก เรียบง่าย สูงสง่า แต่แฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยวและความเย็นชาที่แผ่ออกมารอบตัว อาภรณ์ชุดนี้ไม่ได้ส่งเสริมให้ผู้สวมใส่ดู 'น่าทะนุถนอม' แต่กลับสร้างกำแพงที่มองไม่เห็นกั้นขวางผู้คนให้ออกห่าง

"เครื่องประดับเล่าเจ้าคะ?" เสี่ยวจูหยิบกล่องเครื่องประดับออกมา เปิดโชว์ปิ่นทองคำฝังทับทิมและต่างหูมุกเม็ดโต

"ไม่ต้อง"

หลินหว่านนั่งลงหน้ากระจกอีกครั้ง มือเรียวหยิบเพียงปิ่นเงินอันเล็กๆ ที่ไม่มีลวดลายวิจิตรบรรจง รวบผมดำขลับขึ้นเป็นมวยต่ำอย่างลวกๆ แล้วเสียบปิ่นลงไปเพื่อตรึงให้อยู่ทรง

ใบหน้าขาวผ่องไร้เครื่องประทินโฉม ไม่มีการแต้มชาดที่ริมฝีปาก ไม่มีการปัดแก้มให้แดงระเรื่อ ความซีดเซียวตามธรรมชาติถูกปล่อยไว้เช่นนั้น เพื่อตอกย้ำถึงความหมางเมิน

"พระชายา... ท่านดู... ดูเศร้าหมองเหลือเกินเจ้าค่ะ" เสี่ยวจูมองภาพนั้นแล้วน้ำตาคลอเบ้า นางรู้สึกเหมือนนายหญิงกำลังจะไปงานศพมากกว่างานต้อนรับสามี

"เศร้าหมองหรือ?" หลินหว่านแตะปลายนิ้วลงบนแก้มตนเองเบาๆ ก่อนจะแสยะยิ้มที่มุมปาก "ไม่หรอกเสี่ยวจู นี่คือความงามที่แท้จริง... ความงามที่ไม่ต้องปรุงแต่งเพื่อใคร และไม่ต้องคาดหวังสายตาจากใคร"

ตึง! ตึง! ตึง!

เสียงกลองสัญญาณดังแว่วมาจากกำแพงเมืองด้านนอก บ่งบอกว่ากองทัพหลวงเดินทางมาถึงแล้ว บรรยากาศภายในจวนอ๋องเริ่มโกลาหล เสียงบ่าวไพร่ตะโกนสั่งการกันดังอื้ออึง

ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังมาจากระเบียงทางเดิน ตามด้วยเสียงเคาะประตูที่ร้อนรน

"ทูลพระชายา! ขบวนม้าของท่านอ๋องมาถึงหน้าประตูเมืองแล้วขอรับ!" เสียงบ่าวชายหน้าห้องตะโกนแจ้งด้วยความตื่นเต้นระคนหวาดกลัว "พ่อบ้านหลิวให้ข้าน้อยมาเรียนเชิญพระชายาไปรอรับเสด็จที่ประตูใหญ่ เดี๋ยวนี้เลยขอรับ!"

เสี่ยวจูสะดุ้งโหยง รีบหันมาเร่งนายหญิง "พระชายา! เร็วเข้าเถิดเจ้าค่ะ ขบวนท่านอ๋องมาถึงแล้ว เดี๋ยวจะไปรับหน้าไม่ทัน"

ทว่า หลินหว่านกลับนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ไม้จันทน์ ราวกับไม่ได้ยินเสียงเรียกนั้น

นางเอื้อมมือไปหยิบถ้วยชาที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาเปิดฝา กลิ่นหอมของชาหลงจิ่งลอยขึ้นมาแตะจมูก นางบรรจงเป่าไล่ไอร้อนบนผิวน้ำชาอย่างใจเย็น กิริยาเชื่องช้า ละเมียดละไม ราวกับโลกภายนอกไม่มีสิ่งใดสำคัญไปกว่าการจิบชาถ้วยนี้

"พระชายา?" บ่าวชายที่หน้าประตูถือวิสาสะชะโงกหน้าเข้ามาดูด้วยความงุนงง เมื่อเห็นนายหญิงยังนั่งจิบชาอยู่ เหงื่อเม็ดโป้งก็ผุดพรายเต็มหน้าผาก "ท่าน... ท่านยังไม่เสด็จอีกหรือขอรับ? หากช้ากว่านี้ ท่านอ๋องจะกริ้วเอาได้นะขอรับ!"