บทที่ 6 : การต้อนรับที่ว่างเปล่า

เสียงกีบม้ากระทบพื้นหินดังสนั่นทำลายความเงียบสงัดของราตรียามซู ฝีเท้าที่เร่งร้อนบ่งบอกถึงความร้อนใจของผู้ขี่ ม้าศึกสีแดงเพลิงพ่นลมหายใจออกมาเป็นไอขาวท่ามกลางหิมะที่เริ่มโปรยปราย

หลี่เฉิงกระตุกบังเหียนหยุดม้าหน้าประตูจวนอ๋อง ความหนาวเหน็บจากลมเหนือไม่อาจดับไฟในดวงตาที่ทอประกายด้วยความคาดหวัง

ตลอดทางกลับจากงานฉลองชัยชนะ เสียงแซ่ซ้องสรรเสริญของเหล่าทหารยังคงดังก้องในหู สุรารสเลิศยังทิ้งรสหวานซ่านไว้ที่ปลายลิ้น ทว่าสิ่งที่เขารอคอยมิใช่เกียรติยศจอมปลอมเหล่านั้น แต่เป็นการกลับมายังที่พักพิงสุดท้าย

ภาพในหัวเขามีเพียงสตรีในชุดสีชมพูที่มักยืนถือเตาพกอุ่นมือรอรับเขาเสมอ พร้อมถ้วยน้ำขิงร้อนๆ และรอยยิ้มเอียงอายที่คุ้นตา นางมักจะยืนตัวสั่นเทาอยู่ท่ามกลางลมหนาว ปลายจมูกแดงระเรื่อ แต่ดวงตาคู่นั้นกลับส่องประกายดีใจราวกับสุนัขที่ได้เห็นเจ้าของ เพียงแค่เขาปรายตามอง นางก็จะรีบวิ่งเข้ามาช่วยถอดผ้าคลุมและปัดฝุ่นให้อย่างเอาใจใส่

ทว่าภาพเบื้องหน้ากลับว่างเปล่า

บานประตูไม้สักลงรักสีแดงชาดปิดสนิท ไร้แสงไฟ ไร้คนเฝ้ายาม มีเพียงความมืดมิดและกองหิมะที่ทับถมสูง ไร้ร่องรอยการกวาดหรือจัดเตรียมโคมไฟมงคลเพื่อต้อนรับแม่ทัพผู้มีชัย บ่งบอกว่าไม่มีผู้ใดออกมาเตรียมการต้อนรับ

ความเงียบเชียบวังเวงแผ่ปกคลุมไปทั่ว ราวกับสถานที่แห่งนี้เป็นจวนร้าง มิใช่ที่พำนักของแม่ทัพผู้มีชัย ความเงียบนี้มิใช่เพียงความสงบ แต่มันคือการหมางเมินที่ตบหน้าเจ้าของจวนฉาดใหญ่ ศักดิ์ศรีที่เพิ่งได้รับมาจากท้องพระโรงถูกความเย็นชาของบ้านตนเองกัดกร่อนจนสั่นคลอน

มือหนาภายใต้ถุงมือหนังบีบกำด้ามแส้แน่นจนเกิดเสียงลั่น

"เปิดประตู!" เสียงตะโกนทุ้มต่ำดังก้อง เจือกระแสลมปราณที่ทำให้บ่าวไพร่หลังประตูขวัญหนีดีฝ่อ

ผ่านไปชั่วอึดใจ ประตูบานใหญ่จึงค่อยๆ แง้มออกพร้อมเสียงไม้ลั่น ช่องว่างเผยให้เห็นเงาร่างตะคุ่มของชายชราที่วิ่งกระหืดกระหอบออกมาพร้อมตะเกียงน้ำมัน

พ่อบ้านหลิวรีบกุลีกุจอยกดาลประตูด้วยมือไม้สั่นเทา ทันทีที่เห็นร่างสูงใหญ่บนหลังม้า เขาก็ทิ้งเข่าลงกระแทกพื้น "ทะ... ท่านอ๋อง! ท่านกลับมาแล้ว! บ่าวสมควรตาย... บ่าวไม่ทราบว่าท่านจะกลับมาถึงเวลานี้!"

หลี่เฉิงตวัดขาลงจากหลังม้า รองเท้าหนังเหยียบย่ำหิมะเสียงดังกรอบแกรบ เขาไม่แม้แต่จะปรายตามองพ่อบ้านหลิว สายตากวาดมองเข้าไปในลานจวนที่มืดสนิท... ว่างเปล่า ไร้เงาของสตรีผู้นั้น

ความผิดหวังแปรเปลี่ยนเป็นโทสะที่พุ่งพล่าน

เพี๊ยะ!

แส้ม้าในมือถูกตวัดฟาดลงบนพื้นหิมะเบื้องหน้าชายชราอย่างแรงจนหิมะกระจายฟุ้ง พ่อบ้านหลิวสะดุ้งเฮือก ตัวสั่นงันงก ก้มหน้าแนบพื้นจนแทบจมหายไปในกองหิมะ

"พระชายาอยู่ที่ไหน!"