ตอนที่ 1022
บทที่ 1024 ออก
October 21, 2026
เหมยสานหนานเป็นพื้นที่วิลล่า โดยด้านหนึ่งหันหน้าไปทางภูเขาและอีกด้านหนึ่งมองเห็นทะเลสาบ
สภาพแวดล้อมมีความสวยงาม
เซียวจ้านพาเยี่ยชิวไปที่วิลล่าหลังเดี่ยวแล้วพูดว่า “หัวหน้า พื้นที่วิลล่านี้ได้รับการพัฒนาโดยบริษัทอสังหาริมทรัพย์ของเราภายใต้หลงเหมิน ทุกหลังได้รับการตกแต่งอย่างประณีต และจะวางจำหน่ายอย่างเป็นทางการในฤดูใบไม้ผลิหน้า”
“ที่นี่เงียบมาก”
“ยิ่งกว่านั้น วิลล่าแห่งนี้ยังมีห้องใต้ดินขนาดใหญ่ ซึ่งฉันคิดว่าเหมาะแก่การอยู่อย่างสันโดษมาก”
“หัวหน้า ฉันขอพาคุณเข้าไปดูข้างใน?”
เยี่ยชิวพยักหน้าและเห็นด้วย “ตกลง!”
เซียวจ้านพาเยี่ยชิวเข้าไปในวิลล่าและลงไปที่ห้องใต้ดิน
เยี่ยชิวมองไปรอบๆ
ชั้นใต้ดินมีขนาดประมาณห้าสิบตารางเมตร มีพื้นไม้เนื้อแข็ง เนื่องจากปัจจุบันไม่มีคนอยู่อาศัย จึงไม่มีเฟอร์นิเจอร์หรือเครื่องใช้ไฟฟ้า ทำให้รู้สึกค่อนข้างว่างเปล่า
เยี่ยชิวกล่าวว่า “สถานที่แห่งนี้ดี”
เซียวจ้านพูดว่า “หัวหน้า ถ้าคุณชอบที่นี่ ฉันจะเอาเตียงมาให้คุณทีหลัง และเพิ่มเฟอร์นิเจอร์และเครื่องใช้ไฟฟ้า”
“ไม่จำเป็น ฉันมาที่นี่เพื่อสันโดษ ไม่ใช่เพื่อความสนุกสนาน” เยี่ยชิวกล่าว “เซียวจ้าน ฉันมีเรื่องบางอย่างจะบอกคุณตอนนี้”
“อันดับแรก จูเชวี่ยได้ค้นหาสมุนไพรสำหรับฉันในช่วงเวลานี้ หลังจากที่เธอพบสมุนไพรแล้ว เธอก็จะส่งมันไปที่เจียงโจว เมื่อเป็นเช่นนั้น ทุก ๆ สิบวัน คุณจะต้องนำสมุนไพรมาที่นี่และทิ้งไว้ที่ประตู”
“สอง ซูลั่วยิงมีสุขภาพไม่ดี เธอเหลือเวลาอีกเพียงสามเดือนเท่านั้น”
“ระหว่างที่ฉันอยู่อย่างสันโดษ หากมีปัญหากับสุขภาพของซูลั่วยิง คุณต้องมาที่นี่เพื่อแจ้งให้ฉันทราบทันที”
“สาม คุณต้องค้นหาลูกศิษย์หลงเหมินผู้มีทักษะ เพื่อปกป้องแม่ของฉัน เช่นเดียวกับ พี่หลิน พี่ปิง ฉินหว่าน และความปลอดภัยของซูลั่วยิงและซูเสี่ยวเสี่ยว”
“สี่ ฉันตัดสินใจแต่งตั้งจ้าวอวิ๋นเป็นผู้นำของเจียงโจว ในอีกไม่กี่วันข้างหน้า คุณจะต้องส่งมอบให้เขา”
“ส่วนคุณ ฉันมีการเตรียมการอื่น”
“คุณจำสิ่งเหล่านี้ได้ไหม?”
เซียวจ้านพยักหน้าและพูดว่า “ฉันจะจำได้ หัวหน้า คุณวางใจได้ในระหว่างที่คุณอยู่อย่างสันโดษ ฉันจะดูแลสิ่งเหล่านี้”
เยี่ยชิวกล่าวต่อ “นอกจากนี้ ในระหว่างที่ฉันอยู่อย่างสันโดษ พยายามอย่าให้ใครมารบกวนฉัน”
“หัวหน้า มั่นใจได้เลย ฉันจะเรียกสาวกหลงเหมินกว่าร้อยคนมาดูแลสถานที่แห่งนี้” เซียวจ้านถามอีกครั้ง “หัวหน้า คุณมีคำสั่งอะไรอีกไหม?”
เยี่ยชิวกล่าวว่า “ฉันได้ให้คำแนะนำทั้งหมดที่จำเป็นแล้ว ไม่มีอะไรอื่นอีกแล้ว”
“โอ้ ยังไงก็ตาม เหลือเวลาอีกเพียงยี่สิบกว่าวัน ก่อนถึงวันตรุษจีน”
“ถ้าภายในวันที่ยี่สิบห้าค่ำ เดือนธันวาคม ฉันยังไม่หลุดพ้นจากความสันโดษ ก็อย่าลืมมารับฉันด้วย”
“เข้าใจแล้ว!” เซียวจ้านพยักหน้าเห็นด้วย
“เอาล่ะ ไปจัดการธุระของคุณเถอะ ฉันจะเริ่มแยกตัวตอนนี้” เยี่ยชิวโบกมือของเขา
เซียวจ้านจากไป
เยี่ยชิวปิดประตูห้องใต้ดินแล้วนั่งขัดสมาธิบนพื้น เข้าสู่ความสันโดษอย่างเป็นทางการ
หลังจากนั้น ทุกๆ สิบวัน
เซียวจ้านจะนำสมุนไพรอายุนับร้อยปีมาให้เยี่ยชิว แต่ละครั้งจะมีสมุนไพรอายุนับร้อยปีจำนวนยี่สิบต้น
พริบตาเดียว ก็เข้าสู่เดือนจันทรคติที่สิบสองแล้ว
อากาศเริ่มเย็นลง
ในช่วงเวลานี้ เซียวจ้านใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการดูแลด้านนอกวิลล่าทั้งกลางวันและกลางคืน
ตรงกับวันที่ยี่สิบสี่ เดือนธันวาคม จันทรคติ
ภาคใต้ต้อนรับปีใหม่ทางจันทรคติ
ตอนเช้า
ทันใดนั้นลมหนาวก็พัดขึ้นมา
ต้นไม้เปลือยเปล่าในลานวิลล่าปลิวไสวไปตามสายลม ราวกับว่าชายชราหัวโล้น จะล้มลงได้ทุกเมื่อ
เซียวจ้านยืนอยู่ที่ทางเข้าวิลล่าและพึมพำว่า “พรุ่งนี้เป็นวันที่ยี่สิบห้า เดือนธันวาคมตามจันทรคติ”
“ถ้าวันนี้หัวหน้าไม่ออกมาจากความสันโดษ ฉันจะต้องโทรหาเขาพรุ่งนี้”
“ฉันสงสัยว่า หัวหน้าจะมีความก้าวหน้าในการฝึกฝนของเขาในช่วงสันโดษนี้ไหม?”
ใบหน้าของเซียวจ้านเต็มไปด้วยความกังวล
เขายังเคยได้ยินเกี่ยวกับความท้าทายที่เมืองต้องห้ามออกให้กับเยี่ยชิว และเขาก็กังวลมากเกี่ยวกับเยี่ยชิว
ในขณะนั้นท้องฟ้าที่แจ่มใสก่อนหน้านี้ก็มืดลง
เซียวจ้านเงยหน้าขึ้นมองและเห็นเมฆดำหนาทึบปกคลุมท้องฟ้า
ฟ้าแลบแวบวาบเป็นครั้งคราวภายในเมฆ พร้อมด้วยเสียงฟ้าร้องดังกึกก้อง