ตอนที่ 1027
บทที่ 1029 เยี่ยชิวถึงปักกิ่ง
October 21, 2026
สืบทอดสายเลือด?
เมื่อได้ยินคำพูดของหลินจิงจื้อ ไป๋ปิงและฉินหว่านก็ตกตะลึงไปชั่วขณะ จากนั้นพยักหน้าพร้อมกัน
คราวนี้ เมื่อเผชิญกับวิกฤติที่คุกคามถึงชีวิต พวกเขาไม่สามารถช่วยเหลือเยี่ยชิวได้ สิ่งเดียวที่พวกเขาทำได้คือ ทำให้แน่ใจว่า เยี่ยชิวจะไม่ยุติสายเลือด
เมื่อได้ยินคำพูดของหลินจิงจื้อ เยี่ยชิวก็รู้สึกสะเทือนใจอย่างมาก
เขารู้ว่าการกระทำของหลินจิงจื้อมีเจตนาสามประการ
ประการแรก เพื่อป้องกันไม่ให้สายเลือดของเขาสิ้นสุดลง
ประการที่สอง เพื่อให้แม่ของเขามีความหวังที่จะมีชีวิตต่อไป
เฉียนจิ้งหลานทนทุกข์ทรมานจากชีวิตที่ยากลำบาก เมื่อยี่สิบปีที่แล้ว เธอสูญเสียสามีไป ถ้าเยี่ยชิวตายในครั้งนี้ เธอคงจะสิ้นหวังและอาจฆ่าตัวตายได้
อย่างไรก็ตาม หากเยี่ยชิวทิ้งสายเลือดไว้เบื้องหลัง แม้จะอยู่ในความโศกเศร้าอย่างสุดซึ้งของเธอ เฉียนจิ้งหลานก็ยังคงยืนหยัดและเลี้ยงดูลูกหลานของเยี่ยชิว ไปสู่วัยผู้ใหญ่
ประการที่สาม เพื่อบรรเทาความเจ็บปวดของไป๋ปิงและคนอื่นๆ
ความรักที่พวกเขามีต่อเยี่ยชิวไหลลึก หากเยี่ยชิวตาย ไม่ต้องสงสัยเลยว่า มันจะเป็นความเสียหายครั้งใหญ่สำหรับพวกเขา และพวกเขาจะเจ็บปวดไม่รู้จบไปตลอดชีวิต
แต่ถ้าพวกเขาสามารถมีลูกกับเยี่ยชิวได้ เด็กคนนั้นก็จะกลายเป็นกำลังใจและจิตวิญญาณของพวกเขา
อาจกล่าวได้ว่า หลินจิงจื้อได้พิจารณาทุกด้านแล้ว
“การมีผู้หญิงอย่างพี่หลินเป็นคู่ครอง ถือเป็นโชคลาภที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของฉันอย่างแท้จริง”
เยี่ยชิวมองดูหลินจิงจื้ออย่างขอบคุณ
หลินจิงจื้อปรากฏตัวราวกับว่าเธอไม่ได้สังเกตเห็น และพูดต่อว่า “เยี่ยชิว แม้ว่าฉันจะไม่รู้ว่าผู้คนในเมืองต้องห้ามนั้นน่ากลัวแค่ไหน แต่คุณต้องไม่สูญเสียความมั่นใจเพราะเหตุนี้ และคุณต้องไม่กลัว”
“ไปปักกิ่งครั้งนี้ ทุ่มสุดตัว คว้าโอกาส”
“เมื่อตกอยู่ในสถานการณ์เลวร้าย ศักยภาพก็ไร้ขอบเขต คุณต้องมีความมั่นใจในตัวเอง”
“คุณคือผู้ชำนาญในการสร้างปาฏิหาริย์ ฉันเชื่อว่าครั้งนี้คุณสามารถสร้างปาฏิหาริย์ได้อย่างแน่นอน”
น้ำเสียงของหลินจิงจื้ออ่อนลงทันที
“เรื่องที่บ้านก็ไม่ต้องกังวล”
“ไม่ว่าคุณจะกลับจากปักกิ่งหรือไม่ก็ตาม ฉันจะดูแลคุณป้าไปตลอดชีวิต”
“สิ่งที่คุณต้องจำไว้ก็คือ ไม่ว่าคุณจะต้องเผชิญอะไรในเวลานั้น คุณต้องไม่ยอมแพ้”
“เพราะฉัน ป้า ไป๋ปิง พี่หว่าน ลั่วยิง เสี่ยวเสี่ยว และคนที่ห่วงใยคุณ ต่างก็หวังว่าคุณจะกลับมา”
“คุณ เข้าใจที่ฉันหมายถึงหรือเปล่า?”
เยี่ยชิวพยักหน้าและพูดอย่างเคร่งขรึมว่า “ฉันเข้าใจ พวกคุณทุกคนวางใจได้ ฉันจะพยายามกลับมาอย่างมีชีวิตอีกครั้งอย่างแน่นอน”
“ดี” หลินจิงจื้อถามเฉียนจิ้งหลาน “คุณป้า มีอะไรจะพูดอีกไหม?”
เฉียนจิ้งหลานลุกขึ้นอย่างเงียบๆ แล้วเดินเข้าไปในห้องนอน
หลังจากนั้นไม่นาน
เฉียนจิ้งหลาน ก็ออกมาจากห้องนอนพร้อมถือกระเป๋าเดินทางใบเล็ก
ความประหลาดใจปรากฏบนใบหน้าของเยี่ยชิว
เขาเคยเห็นกระเป๋าเดินทางใบเล็กนี้มาก่อน ตราบใดที่เขาจำได้ มันถูกเก็บไว้ในตู้เสื้อผ้าของเฉียนจิ้งหลาน
หลายครั้งที่เขาเห็นเฉียนจิ้งหลานนั่งอยู่คนเดียวในห้องนอน ถือกระเป๋าเดินทางใบเล็กใบนี้ บางครั้งก็ยิ้ม บางครั้งก็ร้องไห้เงียบๆ
ครั้งหนึ่งเยี่ยชิวต้องการเปิดกระเป๋าเดินทางใบเล็ก เพื่อดูว่ามีอะไรอยู่ข้างใน แต่เฉียนจิ้งหลานดุเขาอย่างรุนแรง
ตั้งแต่นั้นมา เยี่ยชิวไม่เคยสัมผัสกระเป๋าเดินทางใบเล็กอีกเลย
เขาไม่ได้คาดหวังว่า แม่ของเขาจะเอามันออกไปโดยสมัครใจในวันนี้
เฉียนจิ้งหลานเปิดกระเป๋าเดินทางและหยิบเสื้อคลุมสีขาวบริสุทธิ์ออกมา
แม้ว่าเสื้อคลุมจะเก่าไปหน่อย แต่ก็สะอาดและไม่มีที่ติมาก
เฉียนจิ้งหลานค่อยๆ คลี่ออก เผยให้เห็นเสื้อคลุมที่ปักด้วยด้ายสีทองสองคำ
หวู่ซวง!
เยี่ยชิวตระหนักได้ทันทีว่า นี่คือเสื้อผ้าของพ่อของเขา
เฉียนจิ้งหลานพูดเบาๆ “ชิวเอ๋อร์ เสื้อคลุมนี้แม่สร้างให้พ่อของลูกตอนที่แม่พบเขาครั้งแรก”
“หวู่ซวงใส่มันเพียงครั้งเดียว เพราะเขาทนไม่ไหวที่จะใส่มัน ทั้งที่รู้ว่าแม่ทำเพื่อเขา”
“ตั้งแต่เกิดความวุ่นวายในตอนนั้น ชีวิตและความตายของหวู่ซวงยังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด และเสื้อคลุมนี้กลายเป็นของที่ระลึกเพียงชิ้นเดียวของแม่”
“ตอนนี้แม่ให้ลูกแล้ว”
“ไปที่ปักกิ่งโดยสวมชุดของพ่อ แม่หวังว่าพ่อของลูกบนสวรรค์จะอวยพรให้ลูกกลับมาอย่างปลอดภัย”
หลังจากพูดสิ่งนี้แล้ว เฉียนจิ้งหลานก็วางเสื้อคลุมกลับเข้าไปในกระเป๋าเดินทางขนาดเล็กแล้วมอบให้เยี่ยชิว
เยี่ยชิวหยิบกระเป๋าเดินทาง