บทที่ 1030 ก่อนต่อสู้เด็ดขาด

วันที่ยี่สิบเก้าเดือนธันวาคม

แปดโมงเช้า

ที่สถานีรถไฟความเร็วสูงเจียงโจว

เยี่ยชิวกอดเฉียนจิ้งหลาน หลินจิงจื้อ ไป๋ปิง ฉินหว่าน ซูลั่วยิง ซูเสี่ยวเสี่ยว และเซียวอี้เหริน ทีละคนขณะที่พวกเขากล่าวคำอำลา

ราชามังกรและจ้าวอวิ๋น รวมถึงเพื่อนร่วมงานจากแผนกการแพทย์แผนจีนก็มาพบเขาด้วย

ทุกคนพบว่ามันยากที่จะแยกจากกัน

“หัวหน้า ถึงเวลาแล้ว เราต้องขึ้นรถไฟแล้ว” เซียวจ้านเตือนเขา

คราวนี้ เซียวจ้านไปพร้อมกับเยี่ยชิวที่ปักกิ่ง

เซียวจ้านถือกระเป๋าเดินทางที่บรรจุสิ่งของสองชิ้น

ดาบจักรพรรดิ์ชื่อเซียว

เหอโส่วอู้พันปี

“ฉันเข้าใจ” เยี่ยชิวพูด จากนั้นกอดเฉียนจิ้งหลาน และพูดว่า “แม่ ดูแลตัวเองด้วย”

“ไปเถอะ กลับมาเร็วๆ นะ” เฉียนจิ้งหลานพูดเบาๆ

เยี่ยชิวพยักหน้า กอดหลินจิงจื้อ แล้วพูดว่า “พี่หลิน ฉันฝากทุกอย่างที่บ้านไว้กับคุณ”

หลินจิงจื้อยิ้ม โดยแสดงสีหน้าไม่เศร้าและพูดว่า “คุณวางใจได้”

เยี่ยชิวปล่อยหลินจิงจื้อ เหลือบมองทุกคนที่อยู่ตรงนั้น จากนั้นก็โค้งคำนับพวกเขาอย่างลึกซึ้ง

สิบวินาทีต่อมา

เยี่ยชิวหันหลังแล้วเดินไปที่สถานี

ขณะนั้น

ไป๋ปิงและคนอื่นๆ ไม่สามารถกลั้นน้ำตาได้อีกต่อไป ร้องไห้ราวกับสายฝน

เมื่อได้ยินเสียงร้องไห้ข้างหลังเขา หัวใจของเยี่ยชิวก็ปวดร้าว และเขาก็หยุดเดิน

ขณะที่กำลังจะหันหลังกลับ

เสียงดุของหลินจิงจื้อดังมาจากด้านหลัง

“อย่าร้องไห้”

“ถ้าพวกคุณไม่อาย ฉันอาย”

“พวกคุณกลับไปให้หมดเลย”

“คุณป้าไปกันเถอะ”

หลังจากพูดแบบนี้ หลินจิงจื้อก็พาเฉียนจิ้งหลานขึ้นรถของเธอเอง หลังจากปิดประตู หลินจิงจื้อ จู่ๆ ก็พุ่งตัวเข้าไปในอ้อมแขนของเฉียนจิ้งหลาน และร้องไห้ออกมา

“คุณป้า ฉันเกรงว่าเยี่ยชิวจะไม่กลับมา”

หลินจิงจื้อทำเป็นไม่กังวลกับเยี่ยชิว เธอแค่แกล้งทำเป็นเข้มแข็งเพื่อไม่ให้เยี่ยชิวกังวล

เฉียนจิ้งหลานสวมกอดหลินจิงจื้อทั้งน้ำตาและพูดว่า “เด็กน้อย ไม่ต้องกังวล ชิวเอ๋อร์จะกลับมา”

“เขาทนไม่ได้ที่จะทิ้งเราไป”

“เขาจะกลับมาแน่นอน!”

……

ห้าชั่วโมงต่อมา

รถไฟความเร็วสูงมาถึงปักกิ่งแล้ว

ทันทีที่เยี่ยชิวและเซียวจ้านออกจากสถานี พวกเขาก็เห็นรถสองคันจอดอยู่ข้างนอก

คนหนึ่งคือเมอร์เซเดสเบนซ์สีดำ และฉีหลินก็ยืนอยู่ข้างๆ

อีกคันเป็นรถเก๋งธงแดงที่มีป้ายทะเบียนพิเศษ และเยี่ยหวู่ตี้ยืนอยู่ข้างๆ

เยี่ยชิวรู้ว่าพวกเขามารับเขาแล้ว

นั่นเอง

ทันทีที่เยี่ยชิวปรากฏตัว ฉีหลินก็เข้ามาและพูดว่า “ผู้นำ จูเชวี่ย ขอให้ฉันมารับคุณ”

เยี่ยหวู่ตี้ตามมาและพูดว่า “ชายชราขอให้ฉันมารับคุณ คุณต้องการกลับบ้านกับฉันก่อน หรือไปที่หลงเหมินก่อน?”

เยี่ยชิวกล่าวว่า “ลุงสาม โปรดกลับไปบอกชายชราว่า ฉันจะมาคืนนี้ ตอนนี้ฉันต้องไปที่หลงเหมิน เพื่อจัดการบางอย่าง”

“ตกลง” เยี่ยหวู่ตี้ตรงไปตรงมามาก เข้าไปในรถแล้วจากไป

เยี่ยชิวและเซียวจ้านขึ้นรถของฉีหลิน

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

รถจอดที่ทางเข้าลานบ้าน