บทที่ 104 ราชามังกรฟื้นแล้ว

"เยี่ยชิว นายไม่ได้บอกว่ามันเป็นพิษจากแมลงเหรอ ทำไมมันถึงเป็นงูล่ะ?"

จ้าวอวิ๋นถามอย่างสงสัย

"นี่คืองูพิษอินหยาง" เยี่ยชิวชี้ไปที่งูตัวน้อยในเตาอั้งโล่ แล้วพูดว่า "ตอนที่มันอยู่ในร่างของราชามังกร มันมีขนาดใหญ่พอ ๆ กับปลายไม้จิ้มฟัน มันถูกซ่อนอยู่ข้างหลังปอด และสามารถเคลื่อนตัวในหลอดเลือดได้อย่างอิสระ ซึ่งมันฉลาดแกมโกงมาก"

ซุนเซิ่งโซ่วถามว่า "หมอเยี่ย ตามที่นายพูด มันน่าจะเจอในระหว่างการสอบครั้งก่อน ๆ สิ ทำไมนายถึงหามันไม่เจอเลยล่ะ?"

"สิ่งที่คุณไม่รู้คือ งูพิษอินหยางมีต้นกำเนิดในดินแดนแม้ว พิษแบบนี้ถูกฝึกมาตั้งแต่เด็กให้ดูดเลือดทุกวัน พอเข้าไปในร่างคนมันจะซ่อนตัวอยู่ในหลอดเลือด และทำให้เราหาพวกมันได้ยากมาก" เยี่ยชิวกล่าวต่อ "ยิ่งกว่านั้น ทักษะงูพิษอินหยางยังลึกลับมาก มีวิธีป้องกันไม่ให้งูพิษอินหยางถูกตรวจพบโดยเครื่องมือ"

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ใบหน้าของหมอด้านสุขภาพทั้งสามแสดงอาการตื่นตระหนก

"เป็นเรื่องเหลือเชื่อที่มันถูกซ่อนอยู่ในร่างของราชามังกรมานานหลายปีโดยไม่มีใครค้นพบได้"

"เวทมนตร์ของงูพิษอินหยางนั้นน่ากลัวเกินไปแล้ว"

"ใช่ มันเป็นศาสตร์เวทที่น่ากลัวจริง ๆ"

"ศาสตร์เวทอะไรไร้สาระ ฉันคิดว่ามันเป็นของดำมากกว่า!" ซุนเซิ่งโซ่วพูดด้วยความโกรธ "ราชามังกรถูกวางยาพิษมาหลายปี และทนทุกข์ทรมานมากมาย ถ้าวันนี้ไม่ได้เป็นเพราะหมอเยี่ย ฉันว่าเขาคงตายไปแล้ว นี่มันไม่ต่างอะไรกับมนต์ดำเลยไม่ใช่เหรอ?"

"ถ้าถามฉัน มนตร์ดำแบบนี้ไม่ควรมีอยู่ในโลก และผู้ที่รู้เวทมนตร์แบบนี้สมควรตาย"

"มันสมควรตายจริง ๆ" ดวงตาของจ้าวอวิ๋นเปล่งประกายด้วยแสงเย็นชา

เยี่ยชิวกล่าวว่า "เมื่องูพิษอินหยางปรากฏตัวครั้งแรก มันก็เหมือนกับศิลปะทางการแพทย์ มันถูกใช้เพื่อรักษาโรค และช่วยชีวิตผู้คน"

"ดังที่เราทุกคนรู้ดี ดินแดนแม้วเป็นพื้นที่ห่างไกลในประเทศของเรา ยากจนและล้าหลัง ในสมัยโบราณ ผู้อยู่อาศัยที่นั่นไม่สามารถซื้อยาได้ เมื่อพวกเขาป่วย และไม่มีแพทย์ผู้ชำนาญการรักษาพวกเขา ดังนั้นพวกเขาจึงต้องหันไปหาพ่อมดบางคนแทนการหาหมอ"

"พ่อมดเหล่านั้นมองหาวิธีต่าง ๆ ในการรักษาโรค และช่วยชีวิตผู้คน ต่อมาพวกเขาค้นพบว่างูพิษอินหยางมีประสิทธิภาพอย่างมากในการรักษาโรค ดังนั้นพวกเขาจึงเริ่มเพาะเลี้ยงงูพิษอินหยาง"

"ผลก็คือ การฝึกปลูกงูพิษอินหยางจึงได้รับความนิยมเป็นอย่างมาก"

"ต่อมา ชาวแม้วเกือบทุกคนรู้วิธีเลี้ยงงูพิษอินหยาง พวกเขาไม่เพียงแต่ปลูกฝังงูพิษอินหยางต่าง ๆ เท่านั้น แต่ยังพัฒนาเทคนิคในการควบคุมพวกมันด้วย"

"ประเพณีพื้นบ้านในดินแดนแม้วนั้นเรียบง่ายและมีจิตใจดี ความตั้งใจเดิมของคนส่วนใหญ่ในการเลี้ยงงูพิษอินหยาง คือการรักษาโรคและช่วยเหลือผู้คน อย่างไรก็ตาม บางคนได้เริ่มใช้งูพิษอินหยางเพื่อทำกำไร หรือแม้แต่ทำร้ายผู้อื่น"

"งูพิษอินหยางค่อย ๆ กลายเป็นความชั่วร้ายในจิตใจของผู้คน"

เมื่อพูดเช่นนี้แล้ว เยี่ยชิวมองไปที่งูตัวน้อยในเตาอั้งโล่

น่าแปลกที่ฉันพบว่าภายใต้การเผาไหม้ของไฟถ่าน ยกเว้นผิวที่ดำคล้ำ ดูเหมือนว่างูตัวน้อยจะไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัสใด ๆ

ดวงตาทั้งสองข้างของมันกะพริบเป็นสีแดง จ้องมองไปที่เยี่ยชิว และเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง

"มองบ้าอะไรอยู่ อีกไม่นานแกก็จะต้องตายแล้ว"

เยี่ยชิวสาปแช่งในใจ แล้วสั่งจ้าวอวิ๋น "พี่จ้าว เผามันด้วยน้ำมันเบนซิน"

จ้าวอวิ๋นเทน้ำมันเบนซินทั้งหมดลงในเตาอั้งโล่ทันที

"ฟึ่บ!"

ทันใดนั้น เปลวไฟลุกโชนขึ้น

ในทันที ควันสีเขียวออกมาจากงูตัวน้อย

"ซีซี..."

งูตัวน้อยต่อสู้อย่างดุเดือด แต่ร่างของมันถูกเข็มทองของเยี่ยชิวปักหมุดไว้ และมันเป็นไปไม่ได้ที่จะหลบหนี

หลังจากดิ้นรนมาเกือบสิบนาที งูตัวน้อยก็หยุดดิ้นรน

ต้องใช้เวลาอีกยี่สิบนาที ก่อนที่มันจะถูกเผาจนตาย

"สัตว์ร้ายตัวน้อยนี้ มันใช้เวลานานมากกว่าจะตาย" จ้าวอวิ๋นสาปแช่ง แล้วมองไปที่ราชามังกรบนเตียง

ดวงตาของราชามังกรปิดสนิท และเขาไม่แสดงอาการตื่น เลยจนกระทั่งตอนนี้

"เยี่ยชิว นายช่วยราชามังกรบังคับพิษจากแมลงออกไป ทำไมเขายังไม่ตื่นอีก?" จ้าวอวิ๋นถาม

"ไม่ต้องกังวล อีกไม่นานเดี๋ยวเขาก็จะฟื้น" หลังจากที่เยี่ยชิวพูดเช่นนั้น เขารีบหยิบเข็มทองคำทั้งหมดที่ติดอยู่ในร่างของราชามังกรกลับมาอย่างรวดเร็ว

จากนั้นเขาจึงเทน้ำหนึ่งแก้ว แล้วป้อนเข้าปากของราชามังกร

ผ่านไปประมาณสามนาที

"อะแฮ่ม..."

ราชามังกรที่นอนราบบนเตียงสำลักไอ จากนั้นจึงค่อย ๆ เปิดเปลือกตาของเขา

"ฟื้นแล้ว! ราชามังกรฟื้นแล้ว!"

ทุกคนมีความสุขมาก

จนกระทั่งถึงตอนนี้ พวกเขาทุกคนถอนหายใจด้วยความโล่งอก