บทที่ 1041 แค่ดาบเดียว ฉันก็ฆ่าคุณได้

เซียวจิ่วพุ่งเข้าหาเยี่ยชิวอีกครั้ง

นี่เป็นการโจมตีครั้งสุดท้าย

ความเร็วของเขาช้า ไม่เพียงเท่านั้น เซียวจิ่วไม่สามารถยืนได้อย่างมั่นคงด้วยซ้ำ เท้าสะดุด และดูเหมือนว่าเขาจะล้มลงเมื่อใดก็ได้

หมัดของเขาดูอ่อนแอ ไม่มีกำลังเลย

แต่ในสายตาของเซียวจิ่ว มีความมุ่งมั่นอย่างแน่วแน่ ราวกับบอกคนอื่นว่า แม้ว่าจะต้องเผชิญกับอุปสรรคที่ผ่านไม่ได้ เขาจะไม่มีวันถอย

อย่ายอมแพ้!

เยี่ยชิวรู้สึกเสียใจ

เดิมที เซียวจิ่วไม่จำเป็นต้องตาย แต่เพื่อพิสูจน์ความภักดีและความกตัญญูของเขา เขาแสวงหาความตายอย่างสุดใจ

บางทีสำหรับคนน่ารังเกียจเหล่านั้น การกระทำของเซียวจิ่วดูเหมือนโง่เขลาอย่างยิ่ง มีเพียงคนโง่เท่านั้นที่ทำสิ่งนั้นได้ แต่ในสายตาของผู้สูงศักดิ์ การกระทำของเซียวจิ่วนั้นกล้าหาญ แม้จะค่อนข้างน่าเศร้า แต่ก็น่าชื่นชม

ในฐานะผู้บัญชาการชายแดนเหนือ เขาไม่ละทิ้งอำนาจอธิปไตยของเขา

ในฐานะผู้สืบเชื้อสายมาจากเมืองต้องห้าม เขาไม่ทำให้อาจารย์ของเขาผิดหวัง

ในฐานะทหารเขาเสียสละตัวเอง เพื่อประเทศของเขา

ในฐานะนักศิลปะการต่อสู้ เขาต่อสู้จนถึงที่สุด

ลูกผู้ชายตัวจริงก็ต้องแบบนี้!

ในขณะที่ชื่นชมเซียวจิ่ว เยี่ยชิวก็รู้สึกถึงความรกร้างเช่นกัน

“ครั้งหนึ่งเขาเป็นภูเขาสูงที่ไม่อาจเอาชนะได้ในหัวใจของฉัน ฉันไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะจบชีวิตด้วยวิธีนี้”

"ช่างน่าเสียดาย"

เยี่ยชิวจ้องมองที่เซียวจิ่ว และรออย่างเงียบๆ ให้เขาเข้ามาใกล้

สิบเมตร

แปดเมตร

หกเมตร

สามเมตร

สองเมตร

ครึ่งเมตร

ในที่สุด หมัดของเซียวจิ่วก็กระแทกเข้าหาเขา

เยี่ยชิวไม่รู้สึกถึงความแข็งแกร่งแม้แต่น้อยจากหมัดของเซียวจิ่ว มันเหมือนกับหมัดของเด็กทารก

แต่เยี่ยชิวไม่ได้แสดงความเมตตา

บูม!

หมัดถูกเหวี่ยงออกไป

เซียวจิ่วเป็นเหมือนว่าวที่มีเชือกหัก ร่างของเขาโค้งขึ้นไปในอากาศ ปลิวออกไปยี่สิบเมตร

ชน!

ร่างของเขากระแทกพื้นอย่างแรง

เซียวจิ่วยังคงคายเลือดออกมา เขายังไม่ตาย เขายังคงต้องการที่จะลุกขึ้นยืน แต่หลังจากดิ้นรนอยู่พักหนึ่ง เขาก็ไม่สามารถลุกขึ้นได้

เขารู้สึกได้ว่ายมทูตกำลังเข้ามาใกล้มากขึ้น

วินาทีสุดท้าย

เซียวจิ่วดูเหมือนจะจำอะไรบางอย่างได้ เขาหันศีรษะและมองไปที่เซียวชิงตี้ ริมฝีปากขยับด้วยความยากลำบากมาก แต่ไม่มีเสียงออกมา

แต่เยี่ยชิวสามารถบอกได้จากการอ่านปากว่า เซียวจิ่วพูดแปดคำกับเซียวชิงตี้

“ใช้ชีวิตให้ดี อย่าแก้แค้น”

เห็นได้ชัดว่าเซียวชิงตี้เข้าใจการอ่านริมฝีปากของเซียวจิ่ว และเขาก็ร้องออกมาว่า “พี่ พี่”

เยี่ยชิวเดินไปหาเซียวจิ่ว นั่งยองๆ แล้วพูดว่า “ชาติหน้าเรามาเป็นพี่น้องกันเถอะ”

รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของเซียวจิ่ว จากนั้นเขาก็หลับตาลงอย่างสงบ

โหวเซียนจิ่ว จบเพียงเท่านี้

ตั้งแต่นั้นมา โหวเซียนจิ่วก็จะคงอยู่ในความทรงจำของผู้คนเท่านั้น

“หลับให้สบาย!”

เยี่ยชิวลุกขึ้นยืน ถอยหลังไปสองก้าวแล้วยืนให้ความเคารพ

หวด!

เขาเคารพเซียวจิ่ว

ตามเขาไป

เทพทหารก็ยืนขึ้นด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ค่อยๆ ยกมือขวาขึ้น และทักทายเซียวจิ่วด้วย

นักรบเช่นนี้สมควรได้รับความเคารพ

เยี่ยหวู่ตี้ก็ทำความเคารพเช่นกัน

“พระอมิตาภพุทธเจ้า” ปรมาจารย์ตู้เอ้อร์ ประสานมือของเขาเข้าด้วยกัน ก้มศีรษะ และท่องอมิตาภาสูตรอย่างเงียบๆ

ผู้อาวุโสเยี่ยและหลงหนี่ว์ยืนขึ้น ก้มศีรษะด้วยความโศกเศร้าอย่างเงียบๆ

ดวงตาของผู้อาวุโสถังเปลี่ยนเป็นสีแดง เขายืนขึ้น ทักทายเซียวจิ่ว และอุทานเสียงดังว่า “ลาก่อน โหวเซียวจิ่ว!”