บทที่ 1042 ชั้นเดียวกับหวู่ตี้

จูเก่อหยุนโจมตีเร็วเกินไป ทำให้เยี่ยชิวไม่ทันระวัง คมดาบกดไปที่คอของเยี่ยชิว

ในไม่ช้า แผ่นหลังของเยี่ยชิวก็เปียกโชกไปด้วยเหงื่อ

การฝึกฝนของจูเก่อหยุนอาจไม่สูงเท่ากับมิยาโมโตะ มูลซาชิและเทพแม่มด แต่ความเร็วนั้นเหนือกว่าของพวกเขามาก

โชคดีที่ไม่มีพลังชี่แท้อยู่ที่ขอบดาบของจูเก่อหยุน มิฉะนั้น การโจมตีเมื่อกี้นี้อาจเจาะคอของเยี่ยชิวได้

เมื่อเห็นฉากนี้ ผู้ชมทั้งหมดก็ตกตะลึง

โดยเฉพาะผู้อาวุโสเยี่ยและเทพทหาร พวกเขาแต่ละคนต่างหวาดกลัว คอของพวกเขาแห้งผากด้วยความกลัว

“ตอนนี้คุณควรจะเชื่อว่า ฉันสามารถฆ่าคุณได้ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียวใช่ไหม?”

จูเก่อหยุนยิ้ม “ถ้าไม่ใช่เพราะคำสั่งของอาจารย์เอ้อร์ ที่จะไม่ปล่อยให้คุณตายเร็วเกินไป ฉันคงจะฆ่าคุณไปแล้ว”

เยี่ยชิวสงบลงและพูดว่า “แท้จริงแล้ว ในฐานะหัวหน้าของสำนักประตูดาบ คุณช่างน่าเกรงขามจริงๆ”

“คุณมีความสามารถในการฆ่าฉันด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว”

“น่าเสียดายที่คุณพลาดไป”

สีหน้าของจูเก่อหยุนมืดลงเล็กน้อย “คุณหมายความว่าอย่างไร?”

เยี่ยชิวกล่าวว่า “คุณหยิ่งเกินไป”

“หรือบางที คุณเชื่อฟังมากเกินไปเหมือนสุนัข”

“ถ้าคุณไม่เชื่อฟังคำสั่งของหลงเอ้อร์ ยืนกรานที่จะฆ่าฉัน ฉันคงจะตายอย่างไม่ต้องสงสัยในตอนนี้”

“น่าเสียดายที่คุณพลาดโอกาสที่จะฆ่าฉัน”

ขณะที่เยี่ยชิวพูด เขาก็ร่ายมนตร์ล่องหนอย่างเงียบๆ ด้วยมือซ้ายไพล่หลัง และเมื่อพูดเสร็จ ร่างของเขาก็หายไปในอากาศ

“ฮะ?”

จูเก่อหยุนอุทานด้วยความประหลาดใจ ใบหน้าดูประหลาดใจ

เขาไม่คาดคิดว่า จะมีใครสักคนหายไปอย่างไร้ร่องรอยใต้จมูกของเขา

“เสี่ยวหยุน นี่คือคาถาล่องหนของเต๋า ปิดตาของคุณและใช้หูของคุณเพื่อรับรู้ คุณจะพบที่ซ่อนของเขา” หลงอีเตือน

จูเก่อหยุนหลับตาลงทันทีและมุ่งความสนใจไปที่การใช้หูเพื่อฟัง

ห้าวินาทีต่อมา

“หวด!”

จูเก่อหยุนก็หายไปจากตำแหน่งเดิม ดาบของเขาแทงไปทางตะวันออกเฉียงใต้ จากนั้น ก็มีร่างหนึ่งแวบขึ้นมาจากอากาศ

มันคือเยี่ยชิวจริงๆ!

เยี่ยชิวถอยกลับอย่างรวดเร็วเพราะดาบของจูเก่อหยุนอยู่ห่างจากคอของเขาเพียงสิบเซนติเมตร

ยิ่งไปกว่านั้น คราวนี้จูเก่อหยุนใช้พลังงานที่แท้จริง

เจตนาฆ่านั้นรุนแรง

เยี่ยชิวเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูง มีเพียงเหงาที่หลงเหลืออยู่ แต่ก็ยังไม่สามารถหลีกเลี่ยงดาบของจูเก่อหยุนได้

ดาบของจูเก่อหยุนและลำคอของเยี่ยชิวรักษาระยะห่างสิบเซนติเมตร

“เจ้าหนู ความเร็วไม่เลวเลย คุณไปเร็วกว่านี้ได้ บางทีคุณอาจหลีกเลี่ยงดาบของข้าได้”

จูเก่อหยุนพูดด้วยรอยยิ้ม

เห็นได้ชัดว่าจูเก่อหยุนไม่ได้ใช้กำลังทั้งหมด ไม่เช่นนั้นดาบของเขาคงอยู่ที่คอของเยี่ยชิวมานานแล้ว

สำหรับสถานการณ์ปัจจุบัน เยี่ยชิวทำได้เพียงใช้ยันต์สายฟ้าเพื่อหลบเลี่ยงดาบเท่านั้น

อย่างไรก็ตาม เขาไม่ต้องการเปิดเผยไพ่ของเขามากเกินไปในขณะนี้

เนื่องจากหลงอีและหลงเอ้อร์ยังคงเฝ้าดูอยู่ การเปิดเผยการ์ดมากเกินไป จะทำให้พวกเขาระมัดระวัง และความประหลาดใจจะหายไป

เมื่อมาถึงจุดนี้ มีทางเดียวเท่านั้นคือ ยึดแผนเดิมและปล่อยให้ หลงหนี่ว์จัดการกับจูเก่อหยุน

ขณะที่เยี่ยชิวล่าถอย จู่ๆ เขาก็เปลี่ยนทิศทางและเคลื่อนไปยังที่ที่หลงหนี่ว์ตั้งอยู่

หลงหนี่ว์สัมผัสได้ถึงความตั้งใจของเยี่ยชิว รวบรวมพลังชี่แท้ไว้ในฝ่ามือของเธออย่างรวดเร็ว

ในไม่ช้า เยี่ยชิวก็มาถึงข้างเธอ

“เพี๊ยะ!”

หลงหนี่ว์พุ่งออกไปตบดาบของจูเก่อหยุนด้วยมือเปล่า เพื่อปลดปล่อยพลังชี่แท้

จูเก่อหยุนไม่ทันระวัง และดาบก็หันไปด้านข้างขณะที่เขาถอยกลับอย่างรวดเร็ว

พรึบพรึบพรึบ

จูเก่อหยุนถอยหลังไปห้าก้าวทีละก้าว รักษาท่าทางให้มั่นคงและเพ่งความสนใจไปที่หลงหนี่ว์

สังเกตอยู่สักพักก็พูดว่า

“คุณคือผู้นำของพราหมณ์ หลงหนี่ว์?” จูเก่อหยุนถาม “หน้าตาไม่เลวเลย”

ต่อหน้าทุกคน คำพูดของจูเก่อหยุนล้อเลียนหลงหนี่ว์อย่างชัดเจน

“อยากตายสินะ!”

หลงหนี่ว์โกรธจัด รีบวิ่งไปหาจูเก่อหยุน

“อืม ค่อนข้างเจ้าอารมณ์ ดี ฉันชอบพริกเผ็ดเหมือนคุณ” จูเก่อหยุนพูดขณะแทงดาบ