บทที่ 1060 การต่อสู้แห่งการสังหารของราชา (ท้าย)

"ตู้ม!"

ออร่าของผู้คุ้มกันเปลี่ยนไปกะทันหัน

เขายืนอยู่กลางอากาศ ร่างกายของเขาปกคลุมไปด้วยแสงสีขาว ถือหอกลายมังกรราวกับเทพเจ้า

ราวกับเขาเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์อย่างไงอย่างงั้น

ในขณะนี้ สมาชิกในครอบครัวที่ร่ำรวยเหล่านั้นรู้สึกถึงความกดดันที่ไม่มีที่สิ้นสุด และเข่าของพวกเขาที่เดิมทีคุกเข่าอยู่บนพื้นก็เริ่มทนไม่ไหว ได้ค่อย ๆ หมอบลงราวกับท่าทางของสุนัข

หัวหน้าครอบครัวผู้สูงวัยหลายคนที่มีสุขภาพไม่ดี ถึงกับหมดสติด้วยแรงผลักดันนี้

จากนั้น เสียงของผู้คุ้มกันก็ดังราวกับฟ้าร้อง กึกก้องไปทั่วโลก

"เยี่ยหวู่ซวง แกทำให้ฉันประทับใจจริง ๆ ฉันอายุจนปูนนี้ และแกเป็นนักพรตคนแรกในอาณาจักรแห่งผู้เคารพที่สามารถสู้กับฉันได้นานขนาดนี้"

เยี่ยหวู่ซวงกระโดดขึ้นไป ยืนอยู่ด้านบนของกำแพงเมือง พูดอย่างไร้ความรู้สึก "เชื่อไหม ฉันไม่เพียงแค่แข่งกับแกได้เท่านั้น แต่ฉันยังฆ่าแกได้อีกด้วย"

"อวดดี!" ผู้คุ้มกันพูดด้วยความโกรธ "เมื่อกี้ฉันใช้พลังการต่อสู้ของฉันไปเพียง 50% เท่านั้น"

อะไรนะ การต่อสู้ดุเดือดมาก และเขาเพิ่งใช้พลังในการต่อสู้ไปเพียง 50% เท่านั้นเองเหรอ?

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ เยี่ยชิวและคนอื่น ๆ ก็พบว่ามันไม่มีทางที่จะเป็นไปได้ ส่งนี้ทำให้หัวใจของพวกเขาพองโตจนจุกอยู่ที่ลำคอ

โดยไม่คาดคิด ท่าทีของเยี่ยหวู่ซวงทรงพลังจนหาที่เปรียบไม่ได้ "ไม่ว่าแกจะใช้พลังการต่อสู้ไปแค่ 50% หรือใช้ไปแล้ว 100% ฉันก็จะฆ่าแกให้ตายในวันนี้"

"ผู้คุ้มกัน อย่าเสียเวลาเลย"

"รีบไปเอาชัยชนะมาซะ!"

"ในเมื่อแกรอที่จะตายแทบไม่ไหวแล้ว ฉันก็จะสนองความต้องการของแกเอง" หลังจากที่ผู้คุ้มกันพูดจบ แขนของเขาก็สั่นไหว

ทันใดนั้น หอกลายมังกรก็ดูเหมือนจะมีชีวิตขึ้นมาอีกครั้ง และปล่อยออร่าที่ไม่มีใครเทียบได้ออกมา

อากาศหนาวเหน็บจนบอกไม่ถูก เจตนาฆ่าปรากฏไม่มีขอบเขต

"ชิ่ง!"

ผู้คุ้มกันเป็นเหมือนลูกศรแหลมคมที่ยิงออกมา มีพลังอันสง่างาม และพุ่งเข้าชนกับเยี่ยหวู่ซวง

หอกลายมังกรกวาดออกไป และแสงของหอกย้อมท้องฟ้าเป็นสีแดง ราวกับแสงของสีเลือดที่เดือดพล่าน

นี่เป็นการโจมตีที่ไม่มีใครเทียบได้จากนักรบอาณาจักรราชา หอกที่แทงออกมาเพียงครั้งเดียว มีศักยภาพที่จะทำลายทุกสิ่งได้

ในดวงตาของเยี่ยหวู่ซวง แสงสีทองส่องประกายราวกับตะเกียงวิเศษสองดวง และร่างกายของเขาเต็มไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้

"ฆ่า!"

เยี่ยหวู่ซวงมีออร่าแห่งการฆ่าด้วยดาบของเขา

ชิ่ง!

แสงปืนนองเลือดพุ่งผ่านเยี่ยหวู่ซวง ทำให้เกิดหลุมขนาดใหญ่บนกำแพงเมือง

หลังจากนั้นทันที กระสุนปืนได้ส่องเข้ามาอย่างท่วมท้น ราวกับเม็ดฝนที่หนาทึบ ซึ่งน่าสะพรึงกลัวถึงขีดสุด

ในที่สุด ใบหน้าที่สงบของเยี่ยหวู่ซวงก็แสดงท่าทีจริงจัง และเขาก็เริ่มต่อสู้กลับด้วยความแข็งแกร่งทั้งหมดของเขา

ตู้ม!

หอกอีกเล่มหนึ่งตกลงไปที่ไหล่ของเยี่ยหวู่ซวง ทำลายกำแพงเมืองไปครึ่งหนึ่ง

การแสดงออกของเยี่ยชิวเปลี่ยนไปในทันที

การโจมตีของผู้คุ้มกันรุนแรงเกินไป และสงครามเพิ่งเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น

เพื่อความปลอดภัย เยี่ยชิวพาชายชราเยี่ยและชายชราถังล่าถอยออกไปไปจนถึงประตูกำแพงเมืองจึงหยุดลง เพื่อหลีกเลี่ยงผลกระทบของพลังที่เหลืออยู่ของการต่อสู้

"เยี่ยหวู่ซวง ตอนนี้ฉันใช้พลังการต่อสู้ของฉันไปเพียง 60% แล้ว ฉันหวังว่าแกจะบังคับให้ฉันใช้กำลังทั้งหมดของฉันได้นะ"

"แต่ดูเหมือนแกจะทำไม่ได้อยู่ดี"

"ดังสุภาษิตที่ว่า กษัตริย์ทุกพระองค์ล้วนเป็นมด"

ผู้คุ้มกันยังคงโบกหอกที่มีเครื่องหมายมังกร บินลงไปบนท้องฟ้าด้วยพลังของคลื่นพายุ หอกหลายร้อยเล่มปิดกั้นเส้นทางหลบหนีทั้งหมดของเยี่ยหวู่ซวงไว้ทั้งสิ้น

ในท้ายที่สุด ผู้พิทักษ์ก็ใช้หอกลายมังกรเป็นกระบอง และฟาดมันลงด้วยการยิงนัดเดียว

เยี่ยหวู่ซวงยกดาบขึ้นเพื่อต่อต้าน

"ตู้ม!"

เสียงอาวุธปะทะกันราวกับเทพเจ้าที่ร้องไห้และปีศาจที่เห่าหอน

เลือดของเยี่ยหวู่ซวงพุ่งกระฉูดในอกของเขา มีเลือดไหลออกมาจากมุมปาก และเขาก็ก้าวถอยหลัง

ผู้คุ้มกันไม่ให้โอกาสเยี่ยหวู่ซวงหายใจ หลังจากที่เล่มหอกตกลงไป มือสะบัดหลบ และหอกลายมังกรก็เจาะเข้าไปในความว่างเปล่าราวกับสายฟ้า และแทงทะลุหัวใจของเยี่ยหวู่ซวง

เยี่ยหวู่ซวงล่าถอยอีกครั้ง

หอกในมือของผู้คุ้มกันแทงไปข้างหน้าด้วยกำลังทั้งหมดของเขา ปลายหอกเปลี่ยนทิศทาง และชี้ตรงไปที่คิ้วของเยี่ยหวู่ซวง พยายามตอกเข้าไปที่เยี่ยหวู่ซวงจนตาย

ไม่เพียงเท่านั้น ปลายหอกยังคมกว่าเดิมอีกด้วย

เยี่ยชิวที่กำลังดูการต่อสู้ไม่กล้าส่งเสียง