บทที่ 107 แฟนเก่า

เยี่ยชิวเคยคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ไม่ว่าใครจะจ้างฆาตกรมา เขาจะไม่มีวันผ่อนปรนตราบใดที่พบหลักฐาน

ราชามังกรกล่าวว่า "เฝิงโย่วหลิงเป็นหนึ่งในสี่ปรมาจารย์หนุ่มในเจียงโจว มีตระกูลเฝิงอยู่เบื้องหลังเขา การแตะต้องเขา เท่ากับกลายเป็นศัตรูของตระกูลเฝิงด้วยเหมือนกัน"

"ยิ่งกว่านั้น เฝิงโย่วหลิงและโจวห่าวรวมทั้งหลี่เฉียนเฉิง มีความสัมพันธ์ที่ดีมาก"

"เมื่อนายฆ่าเขาแล้ว โจวห่าวและหลี่เฉียนเฉิงจะล้างแค้นเพื่อเขาอย่างแน่นอน จากนั้นนายจะมีศัตรูอีกสองคน"

เยี่ยชิวขมวดคิ้วเล็กน้อย

ไม่คิดว่าการฆ่าใครสักคนจะลำบากขนาดนี้

อย่างไรก็ตาม เขาจะไม่ลังเลใจในความมุ่งมั่นของเขา

"ถ้าเป็นเฝิงโย่วหลิงที่เป็นคนทำจริง ๆ ผมจะฆ่าพวกเขาทั้งหมด" น้ำเสียงของเยี่ยชิวดูอาฆาตพยาบาท และเต็มไปด้วยความครอบงำ

"ดีมาก!" ราชามังกรพูดด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า "เสี่ยวเยี่ย นี่คือสิ่งที่ฉันอยากจะบอกนายต่อไป เมื่อคุณตัดสินใจว่าจะฆ่าใคร นายต้องกำจัดต้นตอของปัญหา ไม่อย่างนั้นจะเกิดปัญหาไม่รู้จบ"

"ผมเข้าใจแล้ว"

หลินจิงจื้อยังพูดบางอย่างที่คล้ายกันนี้กับเยี่ยชิวด้วยเมื่อวันก่อน

"เอาล่ะ มันดึกแล้ว นายควรกลับไปพักผ่อนได้แล้ว" ราชามังกรกล่าว

"โอเค คุณเองก็ควรไปนอนให้เร็วเหมือนกันนะครับ"

เยี่ยชิวกลับบ้าน และผล็อยหลับไป

วันถัดไป

เยี่ยชิวมาโรงพยาบาลเพื่อเยี่ยมเขา ทันทีที่เขาเดินเข้าไปในล็อบบี้ของโรงพยาบาล เขาก็เห็นจางลี่ลี่

เห็นจางลี่ลี่ถูกพยาบาลเรียกจากโต๊ะพยาบาล

"จางลี่ลี่ ทำความสะอาดโต๊ะหน่อย"

"แล้วเดี๋ยวมาถูกพื้นด้วย"

"ถังขยะก็ต้องทำความสะอาดด้วยนะ"

ถ้านี่เป็นเมื่อก่อน ไม่ต้องพูดถึงพยาบาลตัวเล็ก ๆ สองสามคน แม้แต่แพทย์ที่ดูแลควบคุมที่นี่ แทบจะไม่กล้าปฏิบัติต่อจางลี่ลี่แบบนี้

นับตั้งแต่กัวเส่าชงเสียชีวิต และกัวต้านู่ถูกไล่ออก จางลี่ลี่ก็ไม่ได้รับความช่วยเหลือในโรงพยาบาลอีกเลย ในเวลาเพียงไม่กี่วัน เธอถูกส่งไปยังแผนกพยาบาลทำความสะอาด

ที่แย่ที่สุดคือ แผนกทำความสะอาดแยกเธอออกไปด้วย แทนที่จะมอบหมายให้เธอดูแลผู้ป่วย กลับได้รับมอบหมายให้ทำความสะอาดสถานที่

คนที่ไม่รู้ จะคิดว่าเธอเป็นคนทำความสะอาดที่ได้รับการว่าจ้างจากโรงพยาบาล

"จางลี่ลี่ เธอทำอะไรลงไป? แค่โต๊ะก็ทำให้สะอาดไม่ได้ เธอไม่มีมือหรือว่าเธอตาบอด?"

ทันใดนั้น พยาบาลตัวน้อยก็ด่าทอเธอ

พยาบาลอีกคนที่อยู่ข้าง ๆ เธอช่วยเสริม "ฉันคิดว่าเธอตาบอดมากกว่านะ ไม่อย่างนั้นทำไมเธอถึงทิ้งหมอเยี่ย แล้วไปอยู่กับกัวเส่าชงล่ะ?"

"นั่นก็จริง หมอเยี่ยเป็นคนสูงและหล่อมาก ทักษะทางการแพทย์ก็ดี ฉันได้ยินมาว่าหมอเยี่ยรักษาพ่อของผู้อำนวยการหลี่แห่งสำนักงานสาธารณสุขด้วยล่ะ"

"ถ้าฉันได้เป็นแฟนของหมอเยี่ย ฉันคงตื่นขึ้นมาหัวเราะในฝัน"

"ผู้หญิงโง่คนนี้เลือกคนงี่เง่าอย่างกัวเส่าชง เธอตาบอดจริง ๆ"

"..."

เมื่อฟังคำเหน็บแนมเหล่านี้ จางลี่ลี่ก็ก้มศีรษะลง น้ำตาไหลออกมาในดวงตาของเธอ รู้สึกโกรธและเสียใจ

สิ่งที่ทำให้เธอโกรธก็คือ เมื่อนางพยาบาลตัวน้อยเหล่านี้เห็นเธอในอดีต พวกเขาต่างก็พูดถึงจางลี่ลี่ และพวกเธอต่างกระตือรือร้นอย่างยิ่ง

แต่ตอนนี้ ไม่เพียงแต่พวกเธอเรียกเธอทำนั่นทำนี่ แต่พวกเธอยังทำให้เธอรู้สึกอับอายต่อหน้าคนอื่นอีกด้วย

ถ้ากัวเส่าชงไม่ตาย และรองผู้อำนวยการกัวไม่ถูกไล่ออก พวกเธอจะกล้าทำแบบนี้กับฉันไหม?

อะไรกัน!

จางลี่ลี่รู้สึกเสียใจอีกครั้ง เธอตกอยู่ในสถานการณ์ที่น่าสังเวช ทำไมเยี่ยชิวไม่เข้ามาช่วยเธอ?

เขาไม่รู้เหรอว่าฉันต้องเจออะไรบ้าง?

ในขณะนี้ มีนางพยาบาลสาวเดินเข้ามาหาจางลี่ลี่ และถามด้วยความเป็นห่วงว่า "พี่ลี่ลี่ ทุกคนล้อเล่นเท่านั้น อย่าไปจริงจังเลยนะ"

จางลี่ลี่ยังคงนิ่งเงียบ

"เฮ้ นั่นหน้าเธอเป็นยังไงบ้าง" พยาบาลตัวน้อยพูดขึ้นทันที

จางลี่ลี่ไม่รู้ว่ามีอะไรอยู่บนใบหน้าของเธอ เธอกำลังจะเอื้อมมือไปสัมผัสมัน แต่พยาบาลตัวน้อยก็หยุดไว้