บทที่ 1075 ปรมาจารย์แห่งภูเขาคุนหลุน

“ชิวเอ๋อร์……”

เฉียนจิ้งหลานรู้สึกตกใจเมื่อเห็นร่างกายส่วนล่างของเยี่ยชิว จมลงกับพื้น ใบหน้าของเธอซีดด้วยความกลัว

ใครๆ ก็เห็นว่า คนที่โจมตีไม่สามารถหยุดยั้งได้

ขณะนี้เยี่ยชิวรู้สึกว่านิ้วอยู่เหนือหัวเหมือนกับเสาสูงตระหง่านที่กดทับเขา จนเขาแทบจะกระดูกหัก

อย่างไรก็ตาม หลังของเยี่ยชิวยังคงตรง

“อา...…”

เยี่ยชิวตะโกนดิ้นรนอย่างสุดกำลัง แต่มันก็ไร้ประโยชน์ ข้างหน้านิ้วนี้ เขาอ่อนแอราวกับมด

ร่างกายของเยี่ยชิวยังคงจมลง

ในไม่ช้า ทุกสิ่งใต้อกของเขาก็ถูกฝังลงดิน

เทพทหาร หลงหนี่ว์ เยี่ยหวู่ตี้ ปรมาจารย์ตู้เอ้อร์ และอมตะชางเหม่ยเคลื่อนไหวอีกครั้งเพื่อช่วยเหลือเยี่ยชิว

อย่างไรก็ตาม ทันทีที่พวกเขาเคลื่อนไหว พวกเขาถูกแสงสีขาวสกัดกั้นไว้ ซึ่งขัดขวางไม่ให้พวกเขาเข้าใกล้เยี่ยชิว

เยี่ยชิวปลดปล่อยความสามารถทั้งหมดของเขา ต่อสู้อย่างสิ้นหวัง

ขณะที่หัวของเยี่ยชิวกำลังจะจมลงใต้ดิน นิ้วก็หายไปอย่างอธิบายไม่ได้ และแม้แต่แสงสีขาวที่ขวางกั้นเทพทหารและคนอื่นๆ ก็หายไปอย่างกะทันหัน

เกิดอะไรขึ้น?

ก่อนที่ใครจะทันได้โต้ตอบ เสียงผู้อาวุโสจากก่อนหน้านี้ก็ดังขึ้นอีกครั้ง “เด็กน้อย กระดูกแข็งแกร่ง สมควรที่จะเป็นทายาทของเยี่ยหวู่ซวง”

“คุณคือใครกันแน่?” เยี่ยชิวถามด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก

เยี่ยหวู่ตี้ตะโกนว่า “ฉันรู้ว่าเขาเป็นใคร เขาเป็นผู้พิทักษ์เมืองต้องห้าม”

เสียงผู้อาวุโสเยาะเย้ย “ผู้พิทักษ์เมืองต้องห้าม เขาคืออะไร? เขาไม่คู่ควรที่จะถูกกล่าวถึงในลมหายใจเดียวกับเทียนจุนนี้”

เทียนจุน?

ทุกคนงง เป็นไปได้ไหมว่าคนที่โจมตีเมื่อกี้นี้ไม่ใช่ผู้พิทักษ์เมืองต้องห้าม?

ถ้าไม่ ทำไมเขาถึงเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับความพยายามของเยี่ยชิว ที่จะท้าทายชะตากรรมของเยี่ยหวู่ซวง?

เยี่ยชิวพูดด้วยความโกรธว่า “ไม่ว่าคุณเป็นใคร คุณก็ทำร้ายพ่อของฉัน แม้ว่าฉันจะต้องกลายเป็นผี ฉันก็จะไม่ปล่อยคุณไป”

“ทำร้ายพ่อของคุณ? ตาข้างไหนของคุณเห็นว่าเทียนจุนนี้ทำร้ายพ่อของคุณ?”

ทันใดนั้น ร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นจากอากาศต่อหน้าเยี่ยชิว

เยี่ยชิวตกใจ เงยหน้าขึ้น มองเห็นชายชราคนหนึ่งตรงหน้าเขา

ชายชรามีรูปร่างปานกลาง อ้วนเล็กน้อย มีผมสีขาวยุ่งเหยิง ใบหน้าแดงก่ำ เขาสวมเสื้อคลุมสีเทาสกปรก ถือเหยือกเหล้าขนาดใหญ่อยู่ในมือ และสวมรองเท้าผ้าขาดรุ่งริ่งซึ่งมีนิ้วเท้าหลายนิ้วโผล่ออกมา

รูปร่างหน้าตานี้เหมือนกับผู้อาวุโสขอทานมาก

ทั้งสองอยู่ใกล้กันมาก เยี่ยชิวได้กลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนมาจากชายชรา

“เมื่อกี้คุณเป็นคนโจมตีเหรอ?”

เยี่ยชิวไม่อยากจะเชื่อเลยว่า คนที่เหมือนขอทานคนนี้เป็นผู้ฝึกเซียนจริงๆ

เทพทหารและคนอื่นๆ รีบวิ่งไปรอบๆ ชายชราอย่างรวดเร็ว ดูตึงเครียดราวกับกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่น่าเกรงขาม

ชายชราเพิกเฉยต่อพวกเขา และพูดกับเยี่ยชิวว่า “ใช่แล้ว เทียนจุนคนนี้เอง ที่ช่วยชีวิตคุณไว้”

ขณะที่เขาพูด กลิ่นแอลกอฮอล์รุนแรงก็พ่นออกมาจากปากของเขา เกือบจะทำให้เยี่ยชิวเวียนหัว

“ช่วยฉัน?” เยี่ยชิวเยาะเย้ย “ไร้สาระมาก ฉันจะไม่เชื่อคุณ”

ชายชราไม่โกรธ จิบเหล้าแล้วยิ้ม “เจ้าหนู เทียนจุนผู้นี้ไม่คู่ควรแก่การไว้วางใจของคุณจริงๆ หรือ?”

“หรือบางทีฉันดูเหมือนคนไม่ดีสำหรับคุณ?”

“ฉันไม่ใช่คนไม่ดี ฉันมาช่วยคุณ”

ช่วยฉันด้วย?

เยี่ยชิวตะคอก “ถ้าคุณอยู่ที่นี่เพื่อช่วยฉัน แล้วทำไมคุณถึงหยุดฉันไม่ให้ท้าทายโชคชะตาเพื่อพ่อของฉัน?”

ชายชราถอนหายใจ “เยี่ยชิว ด้วยระดับพลังยุทธ์ในปัจจุบันของคุณ คุณกล้าที่จะท้าทายชะตากรรมสำหรับผู้ฝึกเซียนระดับราชา ฉันไม่รู้ว่าฉันควรจะบอกว่าคุณกล้าหาญหรือไม่กลัวความตาย”

“ถ้าเทียนจุนผู้นี้มาถึงช้ากว่านี้อีกสักหน่อย ทั้งเยี่ยหวู่ซวงและคุณคงตายไปแล้ว”