บทที่ 1076 ของขวัญจากเทียนจุน

การกระทำของจื่อหยางเทียนจุน จุดประกายความสงสัยของ เยี่ยชิว

“พ่อของฉันต้องทนทุกข์ทรมานจากการฟันเฟืองอย่างรุนแรง ถึงแม้จะมีวิธีการช่วยชีวิตที่น่าอัศจรรย์ที่สุด แต่ฉันก็ยังสงสัยว่าเราจะรักษาเขาได้หรือเปล่า ยาเม็ดสามารถช่วยได้จริงหรือ?”

อย่างไรก็ตาม หลังจากที่เม็ดยาเข้าไปในปากของเขา เพียงสิบวินาทีต่อมา เยี่ยหวู่ซวงที่หมดสติก็ลืมตาขึ้นมา

ไม่เพียงเท่านั้น ผมสีขาวบนหัวของเยี่ยหวู่ซวงก็เปลี่ยนเป็นสีดำสนิทในทันที

เยี่ยชิวตกตะลึง

ทันใดนั้นเขาก็ตระหนักได้ว่า วิธีการที่ใช้โดยผู้ฝึกเซียนเช่น จื่อหยางเทียนจุน นั้นเกินความเข้าใจของเขามาก

ในขณะนั้น เยี่ยชิวเต็มไปด้วยความปรารถนาในความสามารถของผู้ฝึกเซียน

“สงสัยว่า เมื่อไหร่ฉันจะมีพลังเท่ากับปรมาจารย์?”

เยี่ยชิวตัดสินใจอย่างแน่วแน่ที่จะเพิ่มความพยายามเป็นสองเท่าและมุ่งมั่นที่จะเป็นผู้ฝึกเซียนโดยเร็วที่สุด

“ปรมาจารย์แห่งภูเขาคุนหลุนช่างน่าทึ่งจริงๆ!”

เทพทหารและคนอื่นๆ ต่างตกตะลึงและดีใจที่เห็นเยี่ยหวู่ซวงตื่นขึ้นมา และพวกเขาก็ชื่นชมจื่อหยางเทียนจุนอย่างลึกซึ้ง

แม้ว่าจื่อหยางเทียนจุนจะดูไม่เรียบร้อยเหมือนขอทาน แต่ในขณะนั้น ทุกคนเต็มไปด้วยความเคารพต่อเขา

“หวู่ซวง!”

เฉียนจิ้งหลานรีบวิ่งไปที่ข้างเยี่ยหวู่ซวง น้ำตาแห่งความดีใจไหลอาบหน้าเธอ

“จิ้งหลาน!”

เยี่ยหวู่ซวงจับใบหน้าของเฉียนจิ้งหลานไว้ในมือของเขา ยิ้มขณะที่น้ำตาไหลออกมาในดวงตา

ชายคนหนึ่งหลั่งน้ำตาในชีวิตของเขาสองครั้ง น้ำตาหนึ่งเพื่อโลก หนึ่งน้ำตาสำหรับคนที่เขารัก!

ย้อนกลับไปเมื่อ เยี่ยหวู่ซวงและเฉียนจิ้งหลานตกหลุมรัก เฉียนจิ้งหลานเป็นผู้หญิงที่สวยและมีความสามารถที่มีชื่อเสียง อย่างไรก็ตาม หลังจากห่างกันนานกว่ายี่สิบปี รูปลักษณ์ของ เฉียนจิ้งหลานก็เปลี่ยนไปอย่างมาก

ในขณะนี้ เฉียนจิ้งหลานดูซีดเซียว มีผิวที่หยาบกร้านและรูปลักษณ์ที่แก่กว่าวัย ไม่ตรงกับอายุที่แท้จริงของเธอเลย

เยี่ยหวู่ซวงรู้สึกผิดอย่างสุดซึ้ง แทนที่จะรู้สึกรังเกียจใดๆ เขาก็ขอโทษ “จิ้งหลาน ฉันขอโทษที่ทำให้คุณต้องทนทุกข์ทรมานตลอดหลายปีที่ผ่านมา”

เฉียนจิ้งหลานยิ้มและพูดว่า “ตราบเท่าที่คุณยังมีชีวิตอยู่ ความทุกข์ทรมานใดๆ ที่ฉันต้องทนก็คุ้มค่า”

ทั้งสองกอดกันแน่น

เยี่ยชิวเมื่อเห็นฉากนี้ ก็ยิ้มอย่างมีความสุข ดวงตาของเขาก็ชุ่มชื้นเล็กน้อย

จื่อหยางเทียนจุนเมื่อเห็นเยี่ยชิวหลั่งน้ำตา รู้สึกงุนงงเล็กน้อยและถามว่า “เจ้าหนู ร้องไห้ทำไม? ฉันไม่ได้รังแกคุณอีกแล้ว”

เยี่ยชิวปรับอารมณ์ของเขาและพูดว่า “ท่านบรรพบุรุษ ครึ่งหนึ่งของร่างกายของฉันยังอยู่ในดิน คุณบอกว่าคุณไม่ได้รังแกฉันเหรอ?”

“หากเทียนจุนผู้นี้ต้องการรังแกคุณ คุณจะรอดมาจนถึงตอนนี้ได้หรือไม่?” จื่อหยางเทียนจุนพูดพร้อมยื่นมือออกไป

ทันใดนั้น เยี่ยชิวรู้สึกถึงพลังอันอ่อนโยนที่ห่อหุ้มร่างกายไว้ทั้งหมด และทันใดนั้นร่างกายก็โผล่ขึ้นมาจากดิน

“ขอบคุณปรมาจารย์” เยี่ยชิวแสดงความขอบคุณ

จื่อหยางเทียนจุนก็กวักมือเรียกเยี่ยหวู่ซวง “หวู่ซวง มานี่หน่อย”

เยี่ยหวู่ซวงและเฉียนจิ้งหลาน มาที่จื่อหยางเทียนจุน และพูดว่า “ปรมาจารย์ ให้ฉันแนะนำคุณ นี่คือภรรยาของฉัน เฉียนจิ้งหลาน”

“จิ้งหลาน รีบเคารพปรมาจารย์สิ”

เฉียนจิ้งหลานแสดงความขอบคุณ “ผู้อาวุโส ขอบคุณที่ช่วยชีวิตหวู่ซวง ความมีน้ำใจอันยิ่งใหญ่นี้ ฉันไม่มีทางตอบแทนได้ ดังนั้นให้ฉันคำนับคุณ!”

หลังจากพูดจบ เฉียนจิ้งหลานก็คุกเข่าลงทั้งสองข้าง ก้มกราบจื่อหยางเทียนจุนสามครั้งด้วยความเคารพ

“ฮ่าฮ่าฮ่า หวู่ซวงเป็นลูกศิษย์ของฉัน แน่นอนว่าการช่วยเหลือเขาเป็นเรื่องสำคัญ" จื่อหยางเทียนจุนหยิบยาสีขาวออกมาจากกระเป๋าของเขาแล้วพูดกับเฉียนจิ้งหลาน “นี่คือของขวัญจากเทียนจุนนี้ถึงคุณ”

แม้ว่าเฉียนจิ้งหลานจะไม่ทราบผลของยาเม็ดนี้ แต่เธอก็เข้าใจว่าไอเทมที่จื่อหยางเทียนจุนนำออกมานั้นไม่ธรรมดา เธอรีบพูดว่า “ผู้อาวุโส ฉันเกรงใจที่จะรับ……”

พรึบ!

จื่อหยางเทียนจุนสะบัดนิ้วของเขา ยาสีขาวก็เข้าไปในปากของ เฉียนจิ้งหลาน และละลายทันทีที่เข้าไป

ไม่กี่วินาทีต่อมา