บทที่ 1077 สมบัติแห่งภูเขาคุนหลุน

เมื่อได้ยินคำพูดของจื่อหยางเทียนจุน ผู้อมตะชางเหม่ยก็ไม่ลังเลเลยและรีบเปิดปากของเขา

“โห่!”

จื่อหยางเทียนจุนสะบัดนิ้ว และทันใดนั้น เม็ดยาก็เข้าไปในปากของอมตะชางเหม่ย

เมื่อเม็ดยาเข้าไปในปาก มันก็กลายเป็นกระแสน้ำอุ่น ไหลเข้าสู่ช่องท้องของอมตะชางเหม่ย

จากนั้น กระแสน้ำอุ่นนี้ก็ลอยขึ้นมาจากช่องท้อง เข้าสู่หัว และในที่สุดก็ปรากฏขึ้นรอบดวงตาของอมตะชางเหม่ย

“ยาเม็ดนี้ให้ฉันเหรอ……”

จู่ๆ ผู้อมตะชางเหม่ยก็ตระหนักได้ถึงบางสิ่งบางอย่าง หัวใจของเขาเต้นแรงด้วยความตื่นเต้น

หลังจากนั้นสักครู่

อมตะชางเหม่ยรู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรงในดวงตา ราวกับว่ามีคนกำลังแทงเข็มเข้าไปในดวงตาของเขา

หลังจากนั้นประมาณครึ่งนาที

ทันใดนั้นผู้อมตะชางเหม่ยก็ตระหนักได้ว่า การมองเห็นของเขาชัดเจนอย่างไม่น่าเชื่อ และดวงตาที่บอดก่อนหน้านี้ก็กลับมามองเห็นอีกครั้ง

ตื่นเต้น

อมตะชางเหม่ยหัวเราะอย่างเต็มที่ขึ้นไปบนท้องฟ้า “ฮ่าฮ่าฮ่า ตาของฉันเห็นแล้ว……”

“โห่!”

ยาอีกเม็ดปลิวเข้าไปในปากของอมตะชางเหม่ย ทำให้เสียงหัวเราะของเขาหยุดลงทันที

“เรื่องเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้จะเป็นเรื่องใหญ่อะไรล่ะ? หยุดพูดวุ่นวายได้แล้ว” จื่อหยางเทียนจุนพูดอย่างไม่อดทน

อมตะชางเหม่ยกำลังจะหยิบเม็ดยาในปากของเขา แต่ทันใดนั้น เม็ดยาก็สลายไปและกลายเป็นพลังมหาศาลที่เข้าสู่ร่างกายของเขา เพื่อทำความสะอาดเส้นลมปราณของเขา

อมตะชางเหม่ยทั้งตกใจและดีใจ “นี่คือ……”

“รีบฝึกฝนซะ” จื่อหยางเทียนจุนพูด “อย่าสิ้นเปลืองยา ไม่งันฉันจะฆ่าคุณเอง”

อมตะชางเหม่ยนั่งขัดสมาธิบนพื้นทันที หลับตาและเริ่มฝึกฝน

หลังจากนั้นห้านาที

“บูม!”

ทันใดนั้น ออร่าที่น่าสะพรึงกลัวก็เล็ดลอดออกมาจากร่างของอมตะชางเหม่ย

พลังชี่แท้ทั้งแปดปรากฏขึ้นด้านหลังอมตะชางเหม่ย ส่องแสงเจิดจ้า ทำให้เขาดูเหมือนเทพเซียน

ไม่เพียงแค่นั้น แต่ออร่าบนร่างกายของอมตะชางเหม่ยก็แข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ ราวกับว่าเขากำลังจะทะลุผ่าน

สิ่งนี้ทำให้เยี่ยชิวและเยี่ยหวู่ตี้อิจฉาอย่างมาก และในขณะเดียวกัน พวกเขาก็ชื่นชมวิธีการของจื่อหยางเทียนจุนมากยิ่งขึ้น

“ยาเม็ดหนึ่งช่วยให้อมตะชางเหม่ยฟื้นสายตา และยาอีกเม็ดช่วยให้เขาปรับปรุงการฝึกฝน คุณน่าทึ่งจริงๆ” เยี่ยชิวชมเชย

จื่อหยางเทียนจุนกล่าวว่า “ใครบอกให้ฉันดื่มเหล้าของเขา เป็นการตอบแทน ฉันไม่เคยชอบเพราะบุญคุณเลย”

“ปรมาจารย์ ถ้าคุณอยากดื่มก็มาหาฉันนะ ฉันมีเหล้าอายุหลายร้อยปีที่นี่ รสชาติดีกว่าเหล้าลิงแน่นอน และมีมากเท่าที่คุณต้องการ” เยี่ยชิวกล่าว

ดวงตาของจื่อหยางเทียนจุนสว่างขึ้น “จริงเหรอ?”

“แน่นอน มันเป็นเรื่องจริง” เยี่ยชิวพูด “ปรมาจารย์ ฉันจะให้คนนำเหล้ามาให้คุณทันที……”

“เดี๋ยวก่อน!”

จื่อหยางเทียนจุนหยุดเยี่ยชิวแล้วพูดว่า “เจ้าหนู คุณกำลังพยายามแย่งอะไรบางอย่างจากฉันหรือเปล่า?”

ใบหน้าของเยี่ยชิวยังคงไม่เปลี่ยนแปลงในขณะที่เขาพูดว่า “ปรมาจารย์ คุณช่วยพ่อของฉันและให้ยาแก่แม่ของฉัน ฉันแค่อยากจะแสดงความกตัญญูสักหน่อย”

“เป็นอย่างนั้นจริงๆ เหรอ?” จื่อหยางเทียนจุนไม่เชื่อเขา

“เป็นเช่นนั้นจริงๆ” เยี่ยชิวกล่าวอย่างจริงใจ

ตุ๊บ!

จื่อหยางเทียนจุนใช้นิ้วแตะศีรษะเยี่ยชิวแล้วดุว่า “เจ้าหนู ฉันกินเกลือมากกว่าที่คุณกินข้าว คุณคิดว่าลูกเล่นเล็กๆ น้อยๆ ของคุณสามารถหลอกฉันได้หรือเปล่า?”

“เอาล่ะ ในเมื่อคุณเรียกฉันว่าปรมาจารย์ ถ้าฉันไม่ให้ของขวัญเล็กๆ น้อยๆ แก่คุณก็คงไม่เหมาะสม”

“เจ้าหนู คุณต้องการอะไร?”

เยี่ยชิวกล่าวว่า “ปรมาจารย์ ฉันแค่อยากแสดงความกตัญญูจริงๆ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะขออะไรจากคุณ……”