บทที่ 110 อีกด้านของเทพธิดา

บาร์รักแท้เป็นบาร์ที่มีชื่อเสียงมากในเจียงโจว อีกทั้งยังได้รับความนิยมมากในหมู่คนหนุ่มสาว

สถานที่แห่งนี้หาง่าย

เยี่ยชิวลงจากรถ จากนั้นก็เดินเข้าไปเลย

นี่เป็นครั้งแรกที่เขามาบาร์

ทันทีที่เดินเข้าประตูไป เยี่ยชิวก็ขมวดคิ้ว

อากาศข้างในผสมปนเปไปด้วยกลิ่นของบุหรี่และแอลกอฮอล์

เสียงดนตรีดังขึ้นสุดจนแทบทำให้คนหูหนวก เห็นชายหญิงจำนวนนับไม่ถ้วนนัวเนียกันอยู่ ร่างกายของพวกเขาบิดพลิ้วไปมาอย่างบ้าคลั่งตามจังหวะเสียงเพลง

แม้ว่าเยี่ยชิวจะสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบง่ายและกางเกงลำลอง แต่ใบหน้าที่หล่อเหลาและนิสัยที่เป็นเอกลักษณ์ของเขาก็ยังคงดึงดูดความสนใจของหญิงสาวหลายคน

“สุดหล่อ อีกสักพักพอจะมีเวลาไหม?”

หญิงสาวที่แต่งหน้าแน่นมากเดินเข้ามาหาเยี่ยชิว จากนั้นก็ถามด้วยรอยยิ้ม

"มีอะไร?"

“ถ้ามีเวลา ฉันจะเลี้ยงมื้อดึกคุณ”

เยี่ยชิวเคยได้ยินมาก่อนว่าตอนที่พวกผู้ชายจีบสาวๆ มักจะชอบใช้วิธีอะไรแบบนี้ แต่ที่เขาคิดไม่ถึงก็คือผู้หญิงเวลาที่จะเกลี้ยกล่อมผู้ชายก็ยังจะใช้วิธีพื้นๆ ธรรมดาแบบนี้อยู่อีก

หันไปมองหญิงสาว เธอสูง 1.5 เมตร หน้าใหญ่ ผิวของก็ไม่ขาวแถมยังอ้วนเล็กน้อยด้วย ดูเหมือนการเจริญเติบโตจะผิดปกติ

เยี่ยชิวหมดความสนใจในทันที และพูดว่า "ขอโทษที ผมไม่ใช่คนง่ายๆ"

“หมายความว่าไง? คุณคิดว่าฉันเป็นคนง่ายๆ เหรอ? ฉันจะบอกคุณให้นะ ผู้หญิงอย่างฉันให้ความสนใจกับคุณ ถือว่าเป็นเกียรติอย่างมากนะ ไอ้พวกหมาไม่เห็นคุณค่า เฮอะ”

หญิงสาวฟึดฟัด จากนั้นบิดเอวแล้วก็เดินจากไป

เยี่ยชิวแฝงตัวเข้าไปกับฝูงชน และพยายามมองหา ไป๋ปิง

เสียงเพลงดังขึ้นเรื่อยๆ และคนหนุ่มสาวในบาร์ก็ยิ่งบ้าคลั่งมากขึ้นไปอีก

เยี่ยชิวมองหาอยู่นาน ก่อนจะเห็นร่างของไป๋ปิงในที่สุด

ไป๋ปิงนั่งดื่มเหล้าดับทุกข์อยู่ที่มุมห้อง

“โอ้พระเจ้า นั่นหัวหน้าไป๋ใช่ไหม?”

ตอนแรกเยี่ยชิวคิดว่าเขามองผิด เขาเลยขยี้ตา แล้วตั้งใจมองไปตรงนั้นอีกครั้ง เขาถึงได้รู้ว่านั่นคือไป่ปิงจริงๆ

ในเวลานี้ ไป๋ปิงดูแตกต่างไปจากปกติที่เขาเคยเห็นในโรงพยาบาลมาก

เมื่อก่อนตอนทำงาน เธอมักจะชอบใส่แต่ชุดทำงาน มัดผมรวบตึงไว้ด้านหลัง เผยให้เห็นหน้าผากของเธอ ซึ่งมันทำให้เธอดูคล่องแคล่วและทะมัดทะแมงมาก

แต่ตอนนี้เธอไม่เพียงแต่ปล่อยผมพาดไหล่เท่านั้น แต่ยังทาลิปสติกสีสดใส ซึ่งแสดงให้เห็นถึงอารมณ์เย็นชาและเป็นเอกลักษณ์อีกด้วย

สิ่งที่ทำให้เยี่ยชิวประหลาดใจมากที่สุดก็คือ ไป๋ปิงไม่ได้ใส่ชุดทำงาน แต่เธอใส่กระโปรงสั้นรัดรูปสีชมพู และคอเสื้อของเธอก็ผ่าลงลึกมาก เผยให้เห็นคอยาวระหงส์ของเธอ

สิ่งที่แทบจะทำเขาหายใจไม่ออกก็คือแผ่นหลังของไป๋ปิงที่เผยออกมาให้ประจักษ์สายตา ภายใต้แสงไฟส่องสว่าง ทำให้เกิดแสงสีขาววาววับออกมา

ทั้งเซ็กซี่ และมีเสน่ห์

เป็นเพียงสาวงามชิ้นโบว์แดง

“หัวหน้าไป๋แต่งตัวแบบนี้ แถมยังอยู่คนเดียว นี่ไม่ได้หมายความว่าเธอตั้งใจดึงดูดสายตาคนที่สนใจเธอเหรอ?”

เยี่ยชิวรู้สึกไม่สบอารมณ์เท่าไหร่

และในตอนนั้นเอง เขาก็เห็นชายหนุ่มผมสีเหลืองสองคนเดินมานั่งขนาบข้างไป๋ปิง คนหนึ่งอยู่ทางซ้ายและอีกคนอยู่ทางขวา พร้อมด้วยรอยยิ้มอันชั่วร้ายบนใบหน้าของพวกเขา

พวกเขาต้องการอะไร เยี่ยชิวไม่ต้องคิดก็รู้ เขาปรี่เข้าไปอย่างรวดเร็วและพูดอย่างเย็นชากับชายหนุ่มทั้งสองว่า "หลบ"

“ไอ้หนู แกเป็นใครกัน? เราถูกใจผู้หญิงคนนี้แล้ว แกเข้าใจมาก่อนมาหลังไหมวะ?” ชายหนุ่มตะโกนอย่างไม่พอใจ

“เธอคือแฟนฉัน” เยี่ยชิวกล่าว

“แกบอกว่าเธอเป็นแฟนของแกเหรอ? ฮ่าๆๆ มีหลักฐานไหมล่ะ?”

“อยากได้หลักฐานใช่ไหม?” เยี่ยชิวคว้าแก้วไวน์และออกแรงมือเต็มที่

เพล้ง!

แก้วไวน์กลายเป็นเศษในทันที

“หลักฐานแค่นี้พอไหม?” เยี่ยชิวกล่าวเสียงเย็นยะเยือก “ถ้าไม่พอ ฉันเอาหัวสมองของพวกแกมาลองดูก็ได้”