บทที่ 109 ไป๋ปิงเมาแล้ว

ไม่เพียงแต่เฝิงโย่วหลิงเท่านั้นที่ตกตะลึง แต่โจวห่าวและหลี่เฉียนเฉิงก็ตกตะลึงเช่นกัน

นี่มันอะไรกัน?

ทำไมซุนเซิ่งโซ่วถึงคุกเข่าลงต่อเยี่ยชิว?

เขายังเรียกเยี่ยชิวว่าอาจารย์ เป็นไปได้ไหมว่าเยี่ยชิวเป็นครูของซุนเซิ่งโซ่ว?

เป็นไปได้ยังไง!

ไม่ต้องพูดถึงสิ่งอื่นใด ในแง่ของอายุซุนเซิ่งโซ่วมีอายุเกินหกสิบปีแล้ว และ เยี่ยชิวมีอายุเพียงยี่สิบต้น ๆ เท่านั้น เขาจะเป็นอาจารย์ของซุนเซิ่งโซ่วได้อย่างไร?

"ซุนเซิ่งโซ่ว เกิดอะไรขึ้น?" เฝิงโย่วหลิงถามด้วยใบหน้าที่น่าเกลียด

"นายน้อยเฝิง หมอเยี่ยคืออาจารย์ของฉันเอง" ซุนเซิ่งโซ่วกล่าว

"นี่เป็นไปไม่ได้ คุณอายุมากกว่าเยี่ยชิวมาก เขาจะมาเป็นอาจารย์ของคุณได้ยังไง?"

ซุนเซิ่งโซ่วพูดอย่างเคร่งขรึม "นายน้อยเฝิง ในสาขาการแพทย์ อาจารย์คือครู ทักษะทางการแพทย์ของหมอเยี่ยอยู่ที่จุดสูงสุด และถือเป็นเกียรติสำหรับฉันที่ได้เป็นศิษย์ของหมอเยี่ย"

คุณได้รับเกียรติ แต่ฉันอับอายน่ะสิ

เฝิงโย่วหลิงโกรธมาก จนแทบจะอาเจียนเป็นเลือด

เขาเชิญซุนเซิ่งโซ่วมาที่นี่เป็นพิเศษ เพื่อรักษาอาการบาดเจ็บของหานหลง และเพื่อใกล้ชิดกับหานหลง แต่เขาไม่เคยคาดหวังว่า ชายชราคนนี้จะกลายเป็นเด็กฝึกงานของเยี่ยชิว

มันเหมือนกับการหยิบหินมาทุบที่เท้าของตัวเองจริง ๆ

ซุนเซิ่งโซ่วกล่าวว่า "นายน้อยเฝิง เนื่องจากอาจารย์ของฉันอยู่ที่นี่ คุณควรขอให้อาจารย์ของฉันแสดงให้หัวหน้าฮั่นดู ทักษะทางการแพทย์ของอาจารย์ของฉันดีกว่าของฉันเป็นร้อยเท่า"

ใบหน้าของเฝิงโย่วหลิงมืดมน

เมื่อเห็นสิ่งนี้ โจวห่าวจึงพูดทันที "โย่วหลิง ในเมื่อหมอเยี่ยอยู่ที่นี่แล้ว อาการบาดเจ็บของบอสหานจะไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป ค่อยกลับมาเยี่ยมบอสหานวันหลังเถอะนะ!"

"ใช่ ๆ อย่ารบกวนบอสหานเลย เรากลับก่อนเถอะ ฉันอยากนอนแล้ว" หลี่เฉียนเฉิงขยิบตาให้โจวห่าวอย่างเงียบ ๆ

ใบหน้าของฝ่ายหลังดูไม่เป็นธรรมชาติเล็กน้อย

เฝิงโย่วหลิงรู้ดีว่า การหนีคือทางเลือกที่ฉลาดที่สุด เขาพูดกับหานหลงบนเตียงในโรงพยาบาลทันที "บอสหาน ไว้เจอกันวันหลังนะ"

"อืม" บอสหลงเอ่ยเสียงตอบรับเบา ๆ

เฝิงโย่วหลิงพาโจวห่าวและหลี่เฉียนเฉิงเตรียมพร้อมที่จะออกจากวอร์ด

ณ ขณะนี้--

จู่ ๆ เยี่ยชิวจึงพูดขึ้น

"นายน้อยเฝิง เดี๋ยวก่อนสิ!"

เฝิงโย่วหลิงมองไปที่เยี่ยชิวด้วยสีหน้าเย็นชา และพูดด้วยน้ำเสียงสงบ "หมอเยี่ยมีคำแนะนำอะไรรึเปล่า?"

"ฉันไม่ได้กำลังจะบอกคำแนะนำอะไรหรอก ฉันแค่มีเรื่องจะถามนายน้อยเฝิงนิดหน่อยเท่านั้น" เยี่ยชิวมองไปที่เฝิงโย่วหลิง ดวงตาของเขาเฉียบคมขึ้น และถามว่า "ทำไมถึงอยากฆ่าหลินจิงจื้อด้วย?"

บูม!

คำพูดเหล่านี้ ราวกับสายฟ้าฟาดลงมาอย่างจัง และโจมตีหัวใจของเฝิงโย่วหลิงโดยตรง

แม้ว่าเขาจะตื่นตระหนก แต่เฝิงโย่วหลิงแสดงสีหน้างุนงง และถามว่า "หมอเยี่ย นายหมายความว่ายังไง? ทำไมฉันไม่เข้าใจ?"

"นายน้อยเฝิงไม่เข้าใจจริง ๆ หรือว่าแสร้งทำเป็นสับสน?" เยี่ยชิวกล่าวว่า "เมื่อวานนี้ นักฆ่าปลอมตัวเป็นคนขับรถส่งของ และลอบสังหารพี่หลิน ฉันจับมันได้ทันทีในตอนนั้น และมันบอกว่าพวกนายทั้งสามคนเป็นคนจ้างมันมา"

"ไร้สาระ! ฉันโจวห่าวเป็นคนซื่อสัตย์และเที่ยงธรรมในงานของฉันมาโดยตลอด ฉันจะไม่จ้างฆาตกรมาฆ่าใครทั้งนั้น"

"หมอเยี่ย อย่าทำให้ฉันกลัวเลย ฉันขี้ขลาดมาตั้งแต่เด็ก ๆ ฉันไม่กล้าเหยียบมดให้ตายด้วยซ้ำ ฉันจะจ้างนักฆ่ามาลอบสังหารหลินจิงจื้อได้ยังไง"

โจวห่าวและหลี่เฉียนเฉิงพูดกัน

"เนื่องจากไม่ใช่นายน้อยโจวและนายน้อยหลี่ที่เป็นคนทำ ดังนั้นก็คงเป็นนายน้อยเฝิง"

คลิก!

หลังจากที่เยี่ยชิวพูดจบ เขาจึงลงมือทันที เขาจับคอของเฝิงโย่วหลิงแล้วยกเฝิงโย่วหลิงขึ้น

"แก แกจะทำอะไร?" เฝิงโย่วหลิงตื่นตระหนก

โจวห่าวรีบแนะนำ "เยี่ยชิว ถ้ามีเรื่องอะไรก็คุยกันดี ๆ สิ อย่าใช้กำลังเลย"

หลี่เฉียนเฉิงกรีดร้อง "โอ้ หมอเยี่ย นายกำลังทำอะไรอยู่ อย่าใช้กำลังเลย หยุดนะ"