บทที่ 1110 สัตว์เทพควบคุมน้ำ

หลังจากกระโดดลงแม่น้ำ อมตะชางเหม่ยก็ว่ายไปทางก้นแม่น้ำอย่างกระตือรือร้น

แม้ว่าเขาจะไม่ได้นำแหล่งกำเนิดแสงใดๆ มาด้วย แต่เขาเป็นผู้ฝึกฝนที่แข็งแกร่งด้วยพลังชี่แท้ทั้งเก้าและสายตาที่ไม่ธรรมดา ทำให้เขามองเห็นได้ชัดเจนภายในรัศมีสามเมตร

เวลาเดียวกัน เขามองย้อนกลับไป เห็นว่าเยี่ยชิวไม่ได้ติดตามเขา ซึ่งทำให้เขามีความสุขมาก

“เจ้าหนู ไม่คิดว่าฉันจะเล่นกลนี้กับคุณใช่ไหม?”

“เมื่อคุณรู้ตัว ฉันก็จะได้รับสมบัติแล้ว”

“ฮ่าฮ่าฮ่า...…”

อมตะชางเหม่ยรู้สึกตื่นเต้น

ในไม่ช้า

อมตะชางเหม่ยก็ไปถึงระดับความลึกสามสิบเมตรและเห็นเรือที่จมอยู่ลำหนึ่ง

เรือกำลังพักอยู่บนแนวปะการัง โดยมีธงของหลงเหมินแขวนอยู่บนนั้น และมีศพหลายสิบศพอยู่ในห้องโดยสาร

“กลุ่มผู้โชคร้าย แท้จริงตายที่นี่”

“น่าเสียดาย ฉันไม่ได้มาจากหลงเหมิน ดังนั้นฉันจึงไม่มีภาระผูกพันที่จะพาพวกคุณออกไป”

“แต่พวกคุณอย่ากังวล ผู้นำสำนักของคุณจะมาช่วยเหลือพวกคุณเร็ว ๆ นี้ รออีกสักหน่อย!”

อมตะชางเหม่ยยังคงลงมาต่อไป

สักพักก็ถึง

เมื่ออมตะชางเหม่ยมองไปรอบๆ

ก็เห็นหิน หญ้าน้ำ และโคลนมากมายเต็มไปหมด

“สมบัติอยู่ที่ไหน?”

อมตะชางเหม่ยสำรวจพื้นที่ แต่ไม่เห็นร่องรอยของสมบัติเลย รู้สึกงุนงง “เจ้าหนูนั่นโกหกฉันหรือเปล่า?”

“ไม่ ถ้าเขาโกหกฉัน ก็ไม่จำเป็นต้องพาเซียวจ้านลงไปกับเขา”

“ที่นี่ต้องมีสมบัติแน่ๆ”

อมตะชางเหม่ยผู้กล้าหาญ ยังคงเดินไปตามแม่น้ำขณะค้นหาสมบัติ

หลังจากเดินไปประมาณยี่สิบเมตร

อมตะชางเหม่ยก็เพ่งความสนใจไปที่การจ้องมองทันที

“หืม นั่นอะไรน่ะ?”

อมตะชางเหม่ยหยุดตามทาง

ขณะนี้ ด้านหน้าเขามีโคลนก้อนใหญ่

กลางโคลนมองเห็นได้แผ่วเบา ดูเหมือนมีท่อนไม้ยื่นออกมาจากโคลน

“อาจจะเป็นไม้กลายเป็นหิน?”

ไม้กลายเป็นหินหรือที่รู้จักกันในชื่อเทพไม้ตะวันออก หมายถึงบางส่วนของต้นไม้ที่ถูกฝังอยู่ในโคลน ที่ผ่านการทำให้เป็นคาร์บอนเวลาหลายพันปี และในที่สุดก็กลายเป็นไม้มะเกลือ

ไม้ชนิดนี้มีคุณค่าอย่างยิ่ง ดังสุภาษิตที่ว่า “การมีไม้มะเกลือไว้ครึ่งชิ้นที่บ้าน ก็ดีกว่าหีบสมบัติ”

นอกจากนี้ ไม้มะเกลือยังเป็นวัสดุชั้นดีสำหรับทำเครื่องรางป้องกันวิญญาณชั่วร้ายอีกด้วย

“ถ้าเป็นไม้กลายเป็นหินจริงๆ ฉันก็จะรวย”

เนื่องจากระยะทางค่อนข้างไกล อมตะชางเหม่ยจึงมองเห็นได้ไม่ชัดเจน เขาหยิบยันต์เปลวไฟออกมา

“จุดไฟ!”

อมตะชางเหม่ยโบกมือขวา และยันต์เปลวไฟก็ถูกโยนออกไป

แม้จะอยู่ใต้น้ำก็ตาม ยันต์เปลวไฟก็ไม่ได้รับผลกระทบใดๆ ลุกเป็นไฟทันที ส่องแสงเจิดจ้าที่ก้นแม่น้ำราวกับดวงดาว

ทันใดนั้น นิมิตของอมตะชางเหม่ยก็ชัดเจนขึ้น

ภายในรัศมีสิบเมตร ทุกอย่างก็ชัดเจน

คราวนี้เขาเห็นได้อย่างชัดเจนว่า วัตถุในโคลนไม่ใช่ไม้กลายเป็นหิน แต่เป็นเขายาวครึ่งเมตรและหนาเท่ากับชาม

“อืม มันจะเป็นเขาได้ยังไง?”

อมตะชางเหม่ยค่อนข้างประหลาดใจ “เป็นไปได้ไหมที่วัวตายที่นี่?”

“ไม่หรอก ไม่มีวัวตัวใหญ่ขนาดนี้”

อมตะชางเหม่ยหยิบเหรียญทองสัมฤทธิ์ออกมาจากแขนเสื้อของลัทธิเต๋า แล้วใช้นิ้วสะบัดมัน

หวด

เหรียญทองสัมฤทธิ์เหมือนกระสุนเจาะทะลุแม่น้ำและกระแทกเขา

“เคร้ง!”

เสียงโลหะชนกันดังขึ้น

“สิ่งประดิษฐ์ทองสัมฤทธิ์?”