ตอนที่ 1109
บทที่ 1111 สมบัติใหญ่
October 21, 2026
ม่านตาอมตะชางเหม่ยหดตัว ดวงตาก็กวาดสายตาไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว
ช่วงเวลาถัดไป
เขาเห็นรอยฝ่ามือสีดำจางๆ บนโคลน ราวกับว่ามีทารกเพิ่งคลานไปบนโคลน
“เมื่อกี้มันคืออะไร?”
“ทำไมฉันไม่เห็นเลย?”
“สิ่งนี้ไม่ควรเกิดขึ้น!”
“ฉันได้ฝึกฝนพลังชี่แท้ทั้งเก้า แม้ว่าผู้ฝึกฝนจะเข้ามาหา ฉันก็น่าจะสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง อาจจะเป็น...…ผี?”
ทันใดนั้น อมตะชางเหม่ยก็รู้สึกหนาวสั่นไปตามกระดูกสันหลังของเขา
ไม่ต้องคิดมาก
อมตะชางเหม่ยหยิบยันต์ออกมา วางมันลงบนข้อเท้าอย่างรวดเร็ว ร่ายมนตร์อย่างเงียบๆ จากนั้นยันต์ก็จุดไฟ เผารอยฝ่ามือสีดำที่เปล่งไอหมอกสีดำออกมา
ไม่นานมันก็ถูกเผาจนหมด
“ที่นี่น่ากลัวเกินไป ฉันต้องรีบออกไป”
“ฉันเป็นหัวหน้าของนิกาย ฉันไม่อยากตายที่นี่”
“แปลกจริงๆ ทำไมเจ้าหนูยังไม่ลงมาเลย”
โดยที่อมตะชางเหม่ยไม่รู้ ในขณะนี้เยี่ยชิวและเซียวจ้านกระโดดลงไปในแม่น้ำ
หลังจากที่เซียวจ้านใช้ยันต์หลีกเลี่ยงน้ำ ร่างกายของเขาก็ถูกปกคลุมไปด้วยแสงสีฟ้าจางๆ ไม่มีหยดน้ำใดแตะตัวเขาเลย
ไม่เพียงแค่นั้น
แม้ว่าเซียวจ้านจะอยู่ในน้ำ แต่เขารู้สึกราวกับว่าเขากำลังเดินบนพื้นราบ อดไม่ได้ที่จะอุทานว่า “หัวหน้า เครื่องรางหลีกเลี่ยงน้ำนี้น่าทึ่งมาก”
เยี่ยชิวยิ้มและพูดว่า “แน่นอนว่า มีเครื่องรางแบบนี้มากมายในที่ชายชราสะสม เมื่อคุณมีโอกาส ขอให้เขาทำบางอย่างให้กับคุณ”
เซียวจ้านพยักหน้าเล็กน้อย “ตกลง”
ทั้งสองจมลงไปชั่วขณะหนึ่ง
ทันใดนั้น เยี่ยชิวก็หยุดเดิน
“หัวหน้า มีอะไรผิดปกติ?” เซียวจ้านถือไฟฉายในมือข้างหนึ่งและอีกข้างถือปืนถามอย่างกังวลใจว่า “มีอันตรายไหม?”
“ไม่ ฉันเห็นเรือที่จมแล้ว” เยี่ยชิวชี้ด้วยมือ
เซียวจ้านส่องไฟฉายและเห็นเรือจมลำหนึ่งซึ่งอยู่ห่างออกไปประมาณสิบเมตรทันที โดยมีธงหลงเหมินแขวนอยู่บนเรือ
เวลาเดียวกัน เซียวจ้านก็เห็นศพภายในห้องโดยสารด้วย
“ยังเด็กมาก ถูกฝังอยู่ที่นี่ ช่างน่าเสียดาย” เยี่ยชิวถอนหายใจเบาๆ
“หัวหน้า พวกเขาทั้งหมดเป็นชาวหลงเหมินของเรา ฉันจะพาพวกเขาออกไป?” เซียวจ้านกล่าวเตรียมเดินไปที่เรือที่จม
“เดี๋ยวก่อน” เยี่ยชิวหยุดเซียวจ้านและพูดว่า “มาจัดการเรื่องก่อน ก่อนที่จะกอบกู้พวกเขา”
หลังจากพูดแล้ว เยี่ยชิวก็เดินลงมาต่อไป
เซียวจ้านเหลือบมองที่ห้องโดยสารและเดินตามหลังเยี่ยชิวอย่างใกล้ชิด
อีกไม่นาน
ทั้งสองก็มาถึงแม่น้ำ
ขณะที่พวกเขายืนหยัด อมตะชางเหม่ยก็ปรากฏตัวขึ้น เหงื่อออกมากและดูตื่นตระหนก
“ผู้อาวุโส มีอะไรผิดปกติกับคุณ?” เยี่ยชิวถาม
“เจ้าหนู ฉัน ฉันเจอผี” อมตะชางเหม่ยหายใจไม่ออกและพูดว่า
เมื่อได้ยินสิ่งนี้ เซียวจ้านก็เกร็งทั้งร่างกาย มือขวาวางอยู่บนไกปืนอย่างเงียบๆ
เยี่ยชิวยังคงสงบ และถามอมตะชางเหม่ยว่า “เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
อมตะชางเหม่ยกล่าวว่า “เมื่อกี้ฉันไม่รู้ว่ามันคืออะไร มันจับขาฉัน และเมื่อฉันตอบสนอง มีรอยมือสีดำบนข้อเท้าของฉัน”
หืม?
เยี่ยชิวมองไปที่ข้อเท้าของอมตะชางเหม่ยแล้วถามว่า “รอยมือสีดำอยู่ที่ไหน?”
“ฉันเผามันด้วยยันต์” อมตะชางเหม่ยกล่าว “สถานที่แห่งนี้ชั่วร้ายมาก ต้องมีบางสิ่งที่ไม่สะอาดอยู่ที่นี่”
เยี่ยชิวถามอีกครั้งว่า “ผู้อาวุโส คุณอยู่ที่ไหนตอนที่รอยมือสีดำปรากฏขึ้น?”
“ข้างหน้ามันอยู่ในโคลน” อมตะชางเหม่ยชี้ไปไม่ไกลและแสร้งทำเป็นลึกลับ “เจ้าหนู ขอบอกไว้ก่อน มีสมบัติชิ้นใหญ่อยู่ในโคลนข้างหน้า……”
เยี่ยชิวพูดว่า “คุณหมายถึงสัตว์เทพควบคุมน้ำใช่ไหม?”
อมตะชางเหม่ยผงะ “คุณรู้ได้อย่างไร?”