ตอนที่ 1121
บทที่ 1123 หน้าตาบูดบึ้ง!
October 21, 2026
หลังจากกินเนื้อย่างไปสองสามชิ้น ทันใดนั้นอมตะชางเหม่ยก็รู้สึกถึงความร้อนที่เพิ่มขึ้นในร่างกาย กระจายไปยังเส้นพลังลมปราณพิเศษแปด
“ฮะ เนื้อของสัตว์ประหลาดตัวนี้สามารถเพิ่มพลังได้?”
อมตะชางเหม่ยยังคงกินต่อไป ในขณะที่เตือนเยี่ยชิวว่า “เจ้าหนู กินเพิ่มอีกหน่อยสิ”
เยี่ยชิวตอบว่า “ฉันกินไปหลายสิบปอนด์แล้ว”
อมตะชางเหม่ย “……”
กินเนื้อย่างไปสิบปอนด์
ใบหน้าของอมตะชางเหม่ยก็แดงก่ำ เหงื่อออกมาก แต่เขาก็ยังกินต่อไป
“เจ้าคนตะกละ” เยี่ยชิวกระซิบ
อมตะชางเหม่ยหูแหลมโต้กลับ “คุณกล้าเรียกฉันว่าคนตะกละเหรอ? คุณกินมากกว่าฉัน คุณก็ไม่เป็นคนตะกละเหมือนกันเหรอ?”
“เราแตกต่าง” เยี่ยชิวกล่าว “ฉันเป็นนลคนกิน”
“คนกินยังไงก็เป็นคนตะกละใช่ไหม?”
“ไม่หรอก คนหน้าตาดีคือคนกิน ส่วนคนที่น่าเกลียดคือคนตะกละ”
คำพูดของเยี่ยชิวไม่ได้สร้างความเจ็บปวดมากนัก แต่เป็นการดูถูกอย่างยิ่ง
“บ้าเอ๊ย!”
อมตะชางเหม่ยสาปแช่ง นั่งขัดสมาธิ และเริ่มฝึกฝนอีกครั้ง
เมื่อฝึกฝนหมัดทั้งแปดสิบครั้ง อุณหภูมิร่างกายของเซียวจ้านก็กลับมาเป็นปกติ
“ทำไมไม่กินข้าวอีกล่ะ หัวหน้า” เซียวจ้านถามด้วยความสับสน
“การดูดซึมมีขีดจำกัด การรับประทานมากขึ้นจะไม่มีผลใดๆ ” เยี่ยชิวอธิบาย
“เป็นอย่างนั้นเหรอ?” เซียวจ้านกินเนื้อย่างเพิ่มอีกสองสามชิ้น และไม่รู้สึกถึงความร้อนที่เพิ่มขึ้นอีกเลย
“สัตว์ประหลาดตัวนี้เป็นของดีจริงๆ น่าเสียดายที่เราไม่สามารถเอามันติดตัวไปได้ ไม่อย่างนั้นเราก็สามารถนำกลับมาให้ฉีหลินและคนอื่นๆ กินได้” เซียวจ้านกล่าว
ในความเป็นจริง เยี่ยชิวยังต้องการนำศพของสัตว์ประหลาดไปด้วย แต่มันจะเสียหากเก็บไว้ในถุงเฉียนคุน
“ในอนาคตดูเหมือนว่าฉันจะต้องใส่ตู้เย็นขนาดใหญ่ไว้ในถุงเฉียนคุน ฉันสามารถเก็บเครื่องดื่มเย็นๆ ไว้ในนั้นได้เป็นประจำ และในกรณีเช่นนี้ ฉันสามารถเก็บเนื้อไว้ได้”
เยี่ยชิวคิดกับตัวเอง
ทั้งสองคนรออยู่สักพักหนึ่ง
อมตะชางเหม่ยฝึกฝนเสร็จแล้วกล่าวว่า “เจ้าหนู ย่างเนื้อที่เหลือ อยู่ที่นี่อีกสองสามวันจนกว่าเราจะกินเสร็จ”
เซียวจ้านกล่าวว่า “ผู้อาวุโส คุณกำลังคิดมากเกินไป ผลของเนื้อนี้มีจำกัด”
“จริงหรือ?” อมตะชางเหม่ยค่อนข้างสงสัย
เยี่ยชิวกล่าวว่า “ถ้าไม่เชื่อก็ลองเลยไ
อมตะชางเหม่ยกินเนื้ออีกสองสามชิ้น และพบว่ามันไม่มีผลจริงๆ เขาจึงหยุด
“น่าเสียดาย เราไม่สามารถนำเนื้อติดตัวไปด้วยได้มาก ไม่อย่างนั้น เราก็สามารถนำกลับมาให้สุ่ยเซิงเพื่อลิ้มรสได้” อมตะชางเหม่ยกล่าวอย่างเสียใจ
“ไปกันเถอะ!” เยี่ยชิวยืนขึ้นและเดินไปที่ทางเข้าถ้ำ
อมตะชางเหม่ยเดินตามหลังอย่างใกล้ชิด
เซียวจ้านเดินไปทางด้านหลัง
ทันใดนั้น เซียวจ้านก็ตะโกนว่า “หัวหน้า...…”
เยี่ยชิวหันกลับมา
เซียวจ้านพูดด้วยความกลัว “หัวหน้า ฉันรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างมาแตะน่องของฉัน มันหนาว เหมือนมือคนตาย”
เยี่ยชิวมองไปที่น่องของเซียวจ้านอย่างรวดเร็ว และเห็นรอยมือสีดำที่ข้อเท้าของเขา ซึ่งคล้ายกับฝ่ามือของทารก
ฮะ?
เยี่ยชิวเลิกคิ้วแล้วถามว่า “ผู้อาวุโส เมื่อกี้คุณสังเกตเห็นอะไรไหม?”
อมตะชางเหม่ยส่ายหัว
เยี่ยชิวรู้สึกค่อนข้างไม่เชื่อและพูดว่า “อะไรจะหลอกลวงการรับรู้ของเราได้?”
ท้ายที่สุดแล้ว เขาและอมตะชางเหม่ยไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญธรรมดา
“เจ้าหนู สถานที่แห่งนี้เต็มไปด้วยความแปลกประหลาด ไม่เหมาะที่จะอยู่นาน รีบออกเดินทางกันเถอะ!” อมตะชางเหม่ยกล่าว
เยี่ยชิวพยักหน้าเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ผู้อาวุโส รีบช่วยเซียวจ้านปัดรอยมือออกเร็วๆ”
อมตะชางเหม่ยหยิบเครื่องรางออกมา วางไว้บนข้อเท้าของเซียวจ้าน และท่องคาถาอย่างเงียบๆ ยันต์ก็เผารอยมือสีดำออกไปอย่างรวดเร็ว
“ขอบคุณท่านผู้อาวุโส” เซียวจ้านถอนหายใจด้วยความโล่งอก
“เซียวจ้าน คุณตามฉันมา ผู้อาวุโส คุณปิดท้าย” เยี่ยชิวกล่าว
อมตะชางเหม่ยค่อนข้างไม่เต็มใจ “ทำไมฉันต้องปิดด้านหลังด้วย?”
เยี่ยชิวกล่าวว่า “เพราะในหมู่พวกเราสามคน ความแข็งแกร่งของคุณแข็งแกร่งที่สุด”
“โอ้ เจ้าหนู ในที่สุดคุณก็ยอมรับว่าความแข็งแกร่งของคุณไม่ดีเท่าของฉันเหรอ?” อมตะชางเหม่ยหัวเราะและพูดว่า “เอาล่ะ ฉันจะปิดด้านหลัง”
“พวกคุณวางใจได้เลย ไม่ว่าสัตว์ประหลาดหรือปีศาจชนิดไหนก็ตามที่กล้ายั่วยุฉัน มันต้องตายแน่”
“ไปกันเถอะ!”