บทที่ 1124 ผ่านลงโทษสวรรค์

“ฮะ?”

เมื่อเยี่ยชิวเห็นลักษณะของใบหน้าที่น่ากลัวอย่างชัดเจน เขาก็อุทานด้วยความประหลาดใจ

ใบหน้าที่น่ากลัวนั้นสูงประมาณหนึ่งฟุต ผอมมาก ดูเหมือนเด็กทารกเมื่อมองแวบแรก ดูค่อนข้างเป็นมนุษย์ แต่เมื่อมองดูใกล้ๆ ก็ไม่ใช่มนุษย์เสียทีเดียว

ทั่วร่างกายปกคลุมไปด้วยผมยาวสีดำ มือและเท้าเกือบจะเหมือนมนุษย์ ดวงตาของมันเปล่งแสงสีแดง คมและเจาะ จมูกโด่ง ปากใหญ่ และนอกจากเขี้ยวทั้งสองที่เยี่ยชิวตัดออกด้วยปราณดาบแล้ว ยังมีฟันอีกสองซี่อยู่เหนือปาก

ฟันทั้งสองซี่นี้ยาวและแหลมคม สีดำสนิทราวกับกริชสองซี่ แวววาวด้วยความน่ากลัว

เซียวจ้านส่องไฟฉายไปที่มัน รู้สึกเสียวซ่าที่หนังศีรษะ และถามเบาๆ “หัวหน้า นี้เป็นมนุษย์หรือผี?”

“มันเป็นผี” เยี่ยชิวตอบ

เซียวจ้านค่อนข้างหวาดกลัว เขารีบซ่อนตัวอยู่ข้างหลังเยี่ยชิวอย่างรวดเร็ว และถามอย่างกังวลใจว่า “หัวหน้า เป็นผีจริงๆ เหรอ?”

เยี่ยชิวกล่าวว่า “พูดให้ถูกก็คือ มันคือผีน้ำ”

ผีน้ำเหรอ?

เซียวจ้านตกตะลึง “ปรากฏว่ามีผีอยู่ในโลกจริงๆ ฉันคิดว่ามันเป็นความเชื่อโชคลาง”

เยี่ยชิวอธิบายว่า “ผีน้ำนี้มีอีกชื่อหนึ่งว่าลิงน้ำ”

เซียวจ้านตกตะลึง “ห่ะ นี้เป็นผีน้ำเหรอ?”

เห็นได้ชัดว่าเขาเคยได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับผีน้ำด้วย

ตำนานเล่าว่าผีน้ำเก่งว่ายน้ำ โดยส่วนใหญ่กินปลาและกุ้งในน้ำ มีนิสัยชั่วร้าย มักทำให้คนจมน้ำ

ไม่นานมานี้มีรายงานข่าวทางทีวี

ว่ากันว่าในฤดูร้อนปีหนึ่ง นักเรียนสองสามคนระหว่างทางกลับบ้านจากโรงเรียนไปอาบน้ำในแม่น้ำ และห้าคนจมน้ำตาย ขณะที่สองคนรอดพ้นความตาย

ต่อมาในระหว่างการสอบสวน นักเรียนที่รอดชีวิตสองคน ต่างก็กล่าวว่า หลังจากลงไปในน้ำได้ไม่นาน พวกเขารู้สึกว่ามีคนมาจับเท้าและดึงพวกเขาลงใต้น้ำอย่างแรง

นักเรียนทั้งสองพยายามดิ้นรนอย่างสิ้นหวัง หลุดเป็นอิสระ และกลับขึ้นฝั่ง เพียงแต่พบรอยแดงบนข้อเท้า

พวกเขากลัว จึงไม่ได้กลับลงไปในน้ำ แต่โดยไม่คาดคิด นักเรียนคนอื่นๆ ที่กำลังอาบน้ำ จมน้ำกันหมด

บังเอิญว่านักเรียนที่จมน้ำเหล่านี้ก็มีรอยแดงที่ข้อเท้าเช่นกัน ซึ่งคล้ายกับรอยมือของเด็กทารก

หลังจากการสอบสวนอย่างยาวนานโดยหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง ก็ได้ข้อสรุปเป็นเอกฉันท์ว่า บริเวณที่นักเรียนเสียชีวิตนั้น มีหญ้าน้ำหนาแน่น และนักเรียนบังเอิญไปพัวพันกับหญ้าน้ำรอบข้อเท้าจนเสียชีวิต

แน่นอนว่า คำอธิบายนี้ไม่ได้ทำให้ทุกคนพอใจ

ตำนานผีน้ำจึงปรากฏต่อสาธารณชนอีกครั้ง

“หัวหน้า ถ้านี่คือผีน้ำจริงๆ แล้วทำไมฉันไม่สังเกตว่ามันเข้ามาหาฉันหลายครั้ง?” เซียวจ้านรู้สึกไม่ค่อยเชื่อใจนัก

แม้ว่าเขาจะไม่มีทักษะเท่าเยี่ยชิวและอมตะชางเหม่ย แต่เขาก็ยังถือว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญ และในทางทฤษฎีแล้ว เขาควรจะสามารถตรวจจับการเข้าใกล้ของผีน้ำได้

อย่างไรก็ตาม ทุกครั้งที่เขาตระหนักรู้ ผู้กระทำผิดที่ทิ้งรอยมือสีดำบนข้อเท้าของเขาได้หายไปแล้ว

เยี่ยชิวกล่าวว่า “นี่ไม่ใช่ผีน้ำธรรมดา คุณไม่เคยเห็นมาก่อนใช่ไหม มันสามารถพ่นหมอกพิษออกจากปากของมันได้ และถ้าฉันจำไม่ผิด มันก็เร็วมากเช่นกัน"

“ดูเหมือนว่าสัตว์ร้ายตัวนี้คือคนที่ฆ่าสาวกหลงเหมิน”

“สิ่งมีชีวิตนี้ดุร้ายมาก ไม่สามารถไว้ชีวิตได้”

พูดจบ เยี่ยชิว ก็เดินไปหาผีน้ำ

ผีน้ำจ้องมองที่เยี่ยชิว ดวงตาของมันเย็นชาและน่ากลัว มันยังกัดฟันที่เยี่ยชิวอีกด้วย

“หวด!”

เมื่อเยี่ยชิวอยู่ห่างจากผีน้ำสามเมตร เขาก็สะบัดนิ้วและส่งปราณดาบออกมา

ปฏิกิริยาของลิงน้ำนั้นไวมาก มันจะกระโดดออกมา “หวือ” เมื่อรู้สึกถึงอันตราย

การกระโดดครั้งนี้ครอบคลุมระยะทางสิบเมตร

ไม่เพียงแต่ระยะทางที่ไกลเท่านั้น แต่เมื่อเท้าของมันแตะพื้นก็ไม่มีเสียงใดๆ

มันลงมาอย่างเงียบๆ

สามารถหลีกเลี่ยงปราณดาบของเยี่ยชิวได้สำเร็จ

“ตามที่คาดไว้ ความเร็วของมันเร็วมาก”

ปราณดาบที่เยี่ยชิวเพิ่งปล่อยออกมา แม้จะเป็นเพียงการลอง แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้ผู้เชี่ยวชาญระดับสูงในอันดับเทพได้รับบาดเจ็บสาหัส

อย่างไรก็ตาม ลิงน้ำสามารถหลบเลี่ยงมันได้อย่างง่ายดาย