ตอนที่ 1149
บทที่ 1151 ถึงเกาะร้าง อันตรายก็อุบัติ
October 21, 2026
บ่ายหนึ่งโมง
เครื่องบินรบลำดังกล่าวลงจอดในทะเลจีนตะวันออก
เยี่ยชิวเดินลงจากเครื่องบินรบและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “นายพลเว่ย ไม่คิดว่าทักษะการขับเครื่องบินของคุณจะดีขนาดนี้”
เว่ยตงไห่ยิ้มและพูดว่า “คุณเยี่ย คุณไม่รู้เรื่องนี้ แต่เมื่อฉันสมัครเป็นทหาร ฉันอยู่ในกองทัพอากาศ ฉันเปลี่ยนจากการเป็นทหารตัวเล็กๆ ที่ทำความสะอาดเครื่องบิน มาเป็นนักบินชั้นยอด ต่อมา เนื่องจากการมอบหมายงาน ฉันจึงย้ายมาดำรงตำแหน่งผู้จัดการ จนกระทั่งมาถึงจุดที่เป็นอยู่ทุกวันนี้”
“คุณน่าทึ่งจริงๆ” เยี่ยชิวชื่นชมอย่างจริงใจ
ไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับคนอย่างเว่ยตงไห่ ที่จะไต่ระดับจากทหารไปสู่ตำแหน่งปัจจุบัน
เว่ยตงไห่ยิ้มและกล่าวว่า “จริงๆ แล้ว คนที่น่าทึ่งอย่างแท้จริงคือทหารระดับรากหญ้า”
“พวกเขาทำงานหนักในระหว่างการฝึกซ้อม และเมื่อต้องเผชิญกับสถานการณ์ ทหารระดับรากหญ้ามักจะอยู่ในแนวหน้าเสมอ”
“โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเหตุการณ์บนเกาะร้าง การเสียสละส่วนใหญ่ทำโดยทหารระดับรากหญ้า”
“คุณเยี่ย กองทหารทะเลตะวันออกได้รวมตัวกันแล้ว ให้ฉันจัดทีมกองกำลังพิเศษเพื่อความปลอดภัยของคุณไหม?”
“มิฉะนั้น หากคุณประสบอันตรายใดๆ ฉันจะไม่สามารถอธิบายให้ผู้อาวุโสถังและเทพทหารเข้าใจได้!”
เยี่ยชิวยิ้มและพูดว่า “นายพลเว่ย ขอบคุณสำหรับข้อเสนอดีๆ แต่ให้ฉันจัดการเกาะร้างด้วยตัวเอง!”
“แต่”
“นายพลเว่ย แม้ว่าคุณจะไม่เชื่อในความสามารถของฉัน แต่คุณควรเชื่อการตัดสินใจของผู้อาวุโสถัง ผู้อาวุโสถังไม่เคยตัดสินคนอื่นผิด”
เว่ยตงไห่กล่าวว่า “แม้ว่าวันนี้จะเป็นครั้งแรกที่ฉันได้พบกับคุณเยี่ย แต่ฉันไม่เคยสงสัยในความสามารถของคุณเลย ฉันแค่กังวลเกี่ยวกับความปลอดภัยของคุณ”
เยี่ยชิวตอบว่า “ขอบคุณนายพลเว่ย โปรดวางใจเถอะ ฉันจะจัดการมันด้วยตัวเอง”
เมื่อเห็นทัศนคติที่แน่วแน่ของเยี่ยชิวแล้ว เว่ยตงไห่ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก
พวกเขาทั้งสองขึ้นรถจี๊ปทหาร และครึ่งชั่วโมงต่อมาก็มาถึงชายทะเล
ทันทีที่เยี่ยชิวก้าวลงจากรถ เขาเห็นเรือทหารจำนวนมากจอดอยู่ริมฝั่ง พร้อมด้วยทหารจำนวนมาก
“คุณเยี่ย โปรดตามฉันมา”
เว่ยตงไห่นำเยี่ยชิวขึ้นเรือทหาร หยิบแผนที่ออกมาแล้วพูดว่า “เกาะร้างแห่งนี้อยู่ห่างจากที่นี่สามร้อยไมล์ทะเล”
“สักพัก ฉันจะนำกองเรือพาคุณไปที่นั่นเป็นการส่วนตัว”
“หลังจากที่คุณมาถึงเกาะแล้ว หากพบสถานการณ์ใดๆ โปรดติดต่อฉันทันที”
“ด้วยวิธีนี้ หากมีเหตุฉุกเฉินใดๆ เกิดขึ้น ฉันสามารถนำกองทหารไปสนับสนุนคุณได้”
“คุณเยี่ย คุณเห็นด้วยกับแผนนี้หรือไม่?”
เยี่ยชิวพยักหน้าเห็นด้วย “ตกลง”
“ดีมาก งั้นเราออกเดินทางกันเลย” เว่ยตงไห่ดำเนินการทันที โบกมืออย่างเด็ดขาด “ออกเดินทาง”
ขณะนั้น มีเรือทหารยี่สิบลำแล่นเข้าสู่ทะเล
ขณะเดียวกันก็มีเครื่องบินขับไล่หลายสิบลำคอยคุ้มกันทางอากาศ
ทั้งเรือรบและเครื่องบินรบติดอาวุธด้วยกระสุนจริง พร้อมที่จะยิงได้ทุกเมื่อ
เยี่ยชิวยืนอยู่บนเรือทหาร มองออกไปที่ท้องทะเลสีครามอันกว้างใหญ่ที่ผสานกับท้องฟ้า เป็นภาพที่ไม่มีวันสิ้นสุด
ลมทะเลที่พัดเบาๆ ที่แก้มส่งกลิ่นหอมอ่อนของทะเล เงียบสงบและห่างไกล
เยี่ยชิวรู้สึกสงบและความกังวลทั้งหมดดูเหมือนจะหายไป
“คุณเยี่ย นี่เป็นครั้งแรกที่คุณได้เห็นทะเลหรือเปล่า?” เว่ยตงไห่ ถามขณะที่เขายืนอยู่ข้างเขา
“ฉันเคยเห็นทะเลมาก่อน แต่การล่องเรือในทะเลเหมือนวันนี้ นี่เป็นครั้งแรกของฉันจริงๆ” เยี่ยชิวพูดต่อไปว่า “ฉันเคยได้ยินสุภาษิตที่ว่า สิ่งที่กว้างที่สุดในโลกคือมหาสมุทร กว้างกว่ามหาสมุทรคือท้องฟ้า และกว้างกว่าท้องฟ้าคือหัวใจของมนุษย์”
“นาทีนี้เห็นทะเล ก็รู้ว่าใจฉันเปิดออกโดยไม่รู้ตัว”
เว่ยตงไห่หัวเราะเบาๆ “คุณพูดถูกคุณเยี่ย หลังจากได้เห็นทะเลแล้วหัวใจของใครก็ตามก็จะกว้างขึ้นอย่างแน่นอน”
ขณะที่พูดคุยกัน ก็มีรายงานจากเจ้าหน้าที่เป็นระยะๆ
“รายงาน เราอยู่ห่างจากเกาะร้างแห่งนี้สองร้อนห้าสิบไมล์ทะเล”
“……”
“รายงาน เราอยู่ห่างจากเกาะร้างแห่งนี้สองร้อยไมล์ทะเล”
“……”
“รายงาน เราอยู่ห่างจากเกาะร้างแห่งนี้เป็นระยะทางหนึ่งร้อยไมล์ทะเล”
“……”
“รายงาน เราอยู่ห่างจากเกาะร้างแห่งนี้ห้าสิบไมล์ทะเล”