บทที่ 1212 อมตะชางเหม่ยเสี่ยงตาย

“หม้อใบนั้นถูกอาจารย์ของฉันปราบปราม มันปรากฏขึ้นอีกครั้งได้อย่างไร?”

“ให้ตายเถอะ นี่คืออันที่สอง……”

ก่อนที่ชายวัยกลางคนจะสามารถตอบสนองได้ ด้วยเสียงปังดัง ร่างกายของเขาก็ถูกหม้อเฉียนคุนแหลกเป็นชิ้นๆ

“คุณ”

อูยาเต้าเหรินหวังว่าเขาจะฉีกเยี่ยชิวออกเป็นชิ้นๆ เขาไม่ได้คาดหวังว่าเยี่ยชิวจะมีหม้ออีก

นอกจากนี้ ลูกศิษย์ทั้งสองของเขายังถูกสังหารโดยนักศิลปะการต่อสู้

และลูกศิษย์ที่อยู่ตรงหน้าเขา ก็กลายเป็นกองเนื้อ

อูยาเต้าเหรินถูกกลืนกินด้วยความโกรธ

สิ่งที่เยี่ยชิวไม่รู้คือ มีเพียงสามคนในสำนักเทียนจี๋ทั้งหมด และการสูญเสียสองคน ทำให้อูยาเต้าเหรินกลายเป็นผู้บัญชาการโดยไม่มีกองกำลัง

อูยาเต้าเหรินจะไม่โกรธได้อย่างไร?

“เจ้าหนู คุณอยากตายสินะ”

อูยาเต้าเหรินคำราม ดวงตาของเขาลึกลงไปราวกับเหว มีแสงเทพอันน่าสะพรึงกลัวพุ่งออกมา

“หวด!”

อมตะชางเหม่ยเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและยืนอยู่ตรงหน้าเยี่ยชิว

“ผู้เฒ่าคนนี้แข็งแกร่งมาก ตอนนี้คุณไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา ดูดซับเส้นเลือดมังกรอย่างรวดเร็ว ฉันจะจับเขาไว้สักพัก” อมตะชางเหม่ยกล่าว

“ผู้เฒ่า ระวังตัวด้วย” เยี่ยชิวเตือน แล้วรีบกลับไปที่เงามังกรตรงหน้าเขา

ขณะนี้ เงามังกรยังคงนอนอยู่บนพื้นเหมือนสัตว์เลี้ยงที่อ่อนโยน

“ขอโทษ”

เยี่ยชิวขอโทษเบาๆ จากนั้นวางฝ่ามือขวาบนหัวเงามังกรและเปิดใช้วิชามังกรศักดิ์สิทธิ์เก้าชั้นเชิง

ทันใดนั้น พลังลึกลับก็เข้าสู่ร่างกายของเยี่ยชิว

“หยุด!”

อูยาเต้าเหรินเห็นเยี่ยชิวดูดซับเส้นเลือดมังกร ตะโกนและรีบออกไปหยุดเขา

อมตะชางเหม่ยโยนเครื่องรางออกมาอย่างรวดเร็ว

ยันต์จุดประกายและขัดขวางเส้นทางของอูยาเต้าเหริน

“เพี๊ยะ!”

อูยาเต้าเหรินกดฝ่ามือไปข้างหน้า ยันต์ที่ลุกไหม้ก็กลายเป็นขี้เถ้าทันที

“ไอ้หนู ยอมแพ้เส้นเลือดมังกรซะ ฉันจะทิ้งคุณไว้กับศพที่สมบูรณ์”

เมื่ออูยาเต้าเหรินพูด เขาก็ยกฝ่ามือขึ้น แล้วโจมตีเยี่ยชิวจากระยะไกล

พลังลมฝ่ามือนั้นรุนแรงและหนักหน่วงราวกับพายุเฮอริเคน

หวด!

อมตะชางเหม่ยวาดสัญลักษณ์ด้วยมือทั้งสองข้างขึ้นไปในอากาศ และในพริบตาเดียว เครื่องรางสีดำเหมือนกำแพงเหล็กก็ปิดกั้นลมฝ่ามือของอูยาเต้าเหริน

“บูม!”

เครื่องรางสีดำแตกสลาย และอมตะชางเหม่ยก็พ่นเลือดออกจากปากของเขาอีกครั้ง

อย่างไรก็ตาม อมตะชางเหม่ย ไม่สนใจอาการบาดเจ็บของเขามากนัก เขาต้องหยุดอูยาเต้าเหริน ไม่เช่นนั้น ไม่เพียงแต่เยี่ยชิวจะไม่สามารถฟื้นฟูการฝึกฝนได้ แต่ทั้งเขาและเยี่ยชิวจะต้องตายด้วยน้ำมือของอูยาเต้าเหริน

“ตุ๊บ!”

อมตะชางเหม่ยกระทืบอย่างหนักบนพื้น ใช้แรงกระโดดขึ้นไปในอากาศ เขาปรากฏตัวบนท้องฟ้า จากนั้นกัดนิ้วชี้ขวา เลือดก็พุ่งออกมา

อมตะชางเหม่ยท่องคาถาอย่างเงียบๆ ขณะที่วาดสัญลักษณ์ในอากาศ ในไม่ช้า อักษร “สายฟ้า” ขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า

ทันใดนั้น ออร่าที่ถูกระงับก็ปกคลุมไปทั่วหุบเขา

เมื่อรู้สึกถึงวิกฤติ อูยาเต้าเหรินก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากหยุดเดิน มองไปที่เยี่ยชิว จากนั้นจ้องมองไปที่อมตะชางเหม่ย