บทที่ 1213 คุณอ่อนแอเกินไป

อมตะชางเหม่ยรู้สึกถึงวิกฤตที่คุกคามถึงชีวิต เขาก็ถอยกลับอย่างรวดเร็ว ขณะเดียวกันก็ดึงสายฟ้าทั้งห้าออกมาด้วยความเร็วที่เร็วที่สุด

“บูมปัง!”

สายฟ้าห้าลูกปรากฏขึ้นจากอากาศ พุ่งไปยังอูยาเต้าเหริน

“ฮึ่ม!”

อูยาเต้าเหรินสูดจมูกอย่างเย็นชา กดมือซ้ายไปข้างหน้า

พลังอันน่าสะพรึงกลัวควบแน่นอยู่ในฝ่ามือ ราวกับเหวที่ไม่มีที่สิ้นสุด ปัดสายฟ้าทั้งห้าเบาๆ

ทันใดนั้น สายฟ้าทั้งห้าก็ถูกกำจัดออกไปอย่างง่ายดาย

อะไรกัน!

เปลือกตาของอมตะชางเหม่ยกระตุกอย่างแรง

ความแข็งแกร่งของอูยาเต้าเหรินเกินความคาดหมายของเขา

ทันใดนั้น อูยาเต้าเหรินก็แกว่งไกวและปรากฏตัวต่อหน้าอมตะชางเหม่ย

“ไปตายซะ!”

ขณะที่อูยาเต้าเหรินพูด เขาก็โบกมือขวาและมีแสงสีดำแวบออกมาจากแขนเสื้อ

หวด!

แสงสีดำเต็มไปด้วยความคมชัดที่น่าทึ่ง รวดเร็วราวกับสายฟ้า แทงไปที่หน้าผากของอมตะชางเหม่ย

อมตะชางเหม่ยถูกปกคลุมไปด้วยเงาแห่งความตายทันที ไม่มีเวลาคิด รีบล่าถอยอีกครั้ง

“คุณหนีไม่พ้น วันนี้พวกคุณทุกคนจะต้องตาย”

ขณะที่อูยาเต้าเหรินพูด แรงผลักดันอันทรงพลังก็ปะทุออกมาจากร่างกาย ในก้าวเดียว เขาก็สกัดกั้นตรงหน้าอมตะชางเหม่ย จากนั้นเหวี่ยงแขนเสื้อขวาไปด้านหลัง แสงสีดำก็ปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็วเหนือหัวของอมตะชางเหม่ย

ออร่าสังหารลงมา

ช่วงเวลาวิกฤติ

อมตะชางเหม่ยตะโกนว่า “ยืมพลังจากสวรรค์และโลก เคลื่อนไหวเหมือนเทพเจ้า ทำหน้าที่อย่างรวดเร็วราวกับถูกกำหนดไว้!”

สวูช

อมตะชางเหม่ยก้าวเล็กน้อย ร่างของเขาไหลราวกับแสง ถอยห่างออกไปหลายสิบเมตร

ทั้งหมดนี้เสร็จสิ้นในเวลาไม่ถึงวินาที

แม้ว่าอมตะชางเหม่ยจะหลีกเลี่ยงการโจมตีที่รุนแรงได้ แต่เขาก็รู้สึกหนาวสั่นบนศีรษะ เขาเอื้อมมือขึ้นไป และรู้สึกถึงหนังศีรษะที่ไร้ผมพร้อมกับบาดแผล

จากนั้น ความเจ็บปวดเฉียบพลันก็เกิดขึ้นจากด้านบนของศีรษะ และมีเลือดไหลลงมาที่หน้าผาก

อมตะชางเหม่ยก้มศีรษะลง มองดูหนังศีรษะในมือ แล้วพึมพำว่า “ตอนนี้ฉันหัวล้านแล้วหรือยัง?”

“หน้าตาฉันแย่กว่าเจ้าหนูนั้นนิดหน่อย ตอนนี้ก็หัวล้านอีก ในอนาคตเวลาเดินไปกับเจ้าหนู จะมีสาวคนไหนมองฉันบ้าง?”

“บ้าจริง!”

อมตะชางเหม่ยก็เงยหน้าขึ้นมา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเลือด ดูดุร้ายและน่ากลัว

เขาชี้ไปที่อูยาเต้าเหริน และตะโกนด้วยความโกรธว่า “ไอ้สารเลว สิ่งที่ฉันเกลียดที่สุดคือหัวล้าน วันนี้ฉันต้องฆ่าคุณ”

ด้วยเหตุนี้ อมตะชางเหม่ยจึงหยิบเครื่องรางออกมา แล้วโยนมันขึ้นไปในอากาศและร่ายมนตร์อย่างเงียบๆ

กะทันหัน

“บูม!”

ยันต์ระเบิดขึ้น แสงสีขาวอันแข็งแกร่งปรากฏขึ้น กลายเป็นตราขนาดใหญ่

ตราแขวนอยู่ในอากาศเหมือนก้อนหินขนาดใหญ่เหนือศีรษะของอมตะชางเหม่ย

อูยาเต้าเหรินเพียงแค่เหลือบมองมัน และตระหนักว่าตราที่สร้างขึ้นโดยอมตะชางเหม่ยนั้น เหมือนกับสมบัติผนึกของภูเขาหลงหู่ นั่นคือตราเทียนซือ ซึ่งใหญ่กว่าหลายพันเท่า ทำให้เขารู้สึกงุนงง

“คนนี้คือหัวหน้าของอู่ตาน และเขารู้วิชาลับของภูเขาหลงหู่ได้อย่างไร?”

“และตราที่เขาสร้างขึ้นตอนนี้ นั้นเป็นตราเทียนซือเวอร์ชันขยายใหญ่อย่างชัดเจน”

“ความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลนี้กับภูเขาหลงหู่เป็นอย่างไร?”

อูยาเต้าเหรินจ้องมองอมตะชางเหม่ยอย่างเย็นชาแล้วถามว่า “คุณเป็นใครกันแน่?”

“ฉันจะบอกคุณหลังจากที่คุณตาย” อมตะชางเหม่ยพูดแล้วใช้นิ้ววาดตราประทับขณะสวดมนต์

เหงื่อค่อยๆปรากฏขึ้นบนหน้าผากของอมตะชางเหม่ย ใบหน้าซีดราวกับกระดาษ และรัศมีก็ลดลงอย่างรวดเร็ว

อูยาเต้าเหรินไม่รีบเร่ง เขาต้องการดูว่าอมตะชางเหม่ยกำลังทำอะไรอยู่?