บทที่ 1214 อย่าฆ่า!

“อะไรนะ ขั้นเคารพสูงนั้นอ่อนแอเกินไป?”

เมื่ออมตะชางเหม่ยได้ยินสิ่งนี้ เขาก็จ้องมองไปที่เยี่ยชิว และคิดกับตัวเองว่า “เจ้าหนู คุณทำเกินไปหรือเปล่า!”

“คุณสามารถทำตัวแข็งแกร่งได้ถ้าคุณต้องการ แต่ทำไมถึงบอกว่าขั้นเคารพสูงนั้นอ่อนแอ”

“ตามที่คุณพูด ฉันเป็นแค่ขยะหรือเปล่า?”

อีกด้านหนึ่ง

เมื่อได้ยินคำพูดของเยี่ยชิว อูยาเต้าเหรินก็หัวเราะด้วยความโกรธ “ขั้นเคารพสูงนั้นอ่อนแอเกินไปเหรอ? คุณกำลังบอกเป็นนัยว่า คุณเป็นผู้เชี่ยวชาญในขั้นราชาหรือเปล่า?”

“ฉันอาจไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญในขั้นราชา แต่การเอาชนะคุณในขั้นเคารพสูงนั้นง่ายเหมือนพาย” เยี่ยชิวยกกำปั้นขึ้นและทุบอย่างดุเดือดต่ออูยาเต้าเหริน

อูยาเต้าเหรินก็ชกตอบโต้เช่นกัน

ชั่วพริบตา หมัดของพวกเขาปะทะกันอย่างรุนแรง ทำให้เกิดเสียงคำรามที่ทำให้หูหนวก

“บูม!”

อูยาเต้าเหรินถูกส่งตัวปลิวไปข้างหลัง และกระอักเลือดออกมาเต็มปาก

ในระหว่างการแลกเปลี่ยนกับเยี่ยชิวเมื่อสักครู่นี้ เขารู้สึกถึงพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่เล็ดลอดออกมาจากหมัดของเยี่ยชิว เหมือนกับคลื่นยักษ์ที่ไม่อาจหยุดยั้งได้

ขณะที่อูยาเต้าเหรินกำลังจะล้มลงบนพื้น เขาก็เอื้อมมือซ้ายออกไปอย่างรวดเร็ว แล้วกดมันลงบนพื้น

จากนั้นเขาก็ตีลังกาไปข้างหลังและร่อนลงบนพื้นอย่างมั่นคง

ขณะนี้ เสียงของเยี่ยชิวดังขึ้นอีกครั้ง “คุณทนไม่ได้แม้แต่หมัดจากฉัน คุณมันก็แค่ขยะ?”

“คุณพูดอะไร?” อูยาเต้าเหรินโกรธมาก ดวงตาเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า

“อะไรนะ คุณก็หูหนวกเหมือนกันเหรอ?” เยี่ยชิวพูดว่า “คุณทนไม่ได้แม้แต่หมัดจากฉัน คุณมันก็แค่ขยะ”

“คุณอยากตายสินะ!” อูยาเต้าเหรินคำราม และปราณมังกรสามสิบหกเส้นเต้นไปรอบๆ ปลดปล่อยพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่ดูเหมือนจะสั่นสะเทือนท้องฟ้า

อย่างไรก็ตาม เยี่ยชิวมีความโดดเด่นมากกว่าเมื่อก่อน ยกเท้าขึ้นและตั้งเป้าที่จะกระทืบหน้าของอูยาเต้าเหริน

อูยาเต้าเหรินโกรธอยู่แล้ว ยิ่งโกรธมากขึ้นไปอีก เมื่อเห็นเยี่ยชิวพยายามกระทืบหน้าของเขา

“อา...…”

อูยาเต้าเหรินคำราม ฝ่ามือขชแบกพลังอันน่าอัศจรรย์กระแทกเข้าหาเยี่ยชิว

จู่ๆ เยี่ยชิวก็เปลี่ยนการเคลื่อนไหว บิดร่างกายกลางอากาศและส่งหมัดไปที่ฝ่ามือของอูยาเต้าเหริน

ปัง!

ทันทีที่พวกเขาสัมผัสกัน ก็ได้ยินเสียง “แคร็ก” กระดูกมือของอูยาเต้าเหรินก็แตกกระจาย ทำให้เขาต้องปลิวถอยหลังอีกครั้ง

อูยาเต้าเหรินปลิวกลับไปหนึ่งร้อยเมตร ทำลายต้นไม้หลายสิบต้น ทิ้งร่องรอยเลือดไว้บนหลัง

ในที่สุด เขาก็ล้มลงกับพื้นอย่างแรง ด้วยเสียงอันดังกึกก้อง

ขณะนั้น อูยาเต้าเหรินรู้สึกเหมือนร่างกายของเขาแตกสลาย

“เป็นไปได้ยังไง! เด็กคนนั้นยังไม่ผ่านสวรรค์ลงโทษด้วยซ้ำ เขาไม่ใช่ผู้ฝึกเซียน ทำไมฉันถึงหยุดเขาไม่ได้?”

ก่อนที่อูยาเต้าเหรินจะแยกแยะความประหลาดใจของเขาได้ เขาก็เห็นหม้อขนาดใหญ่ตกลงมาจากท้องฟ้า และใบหน้าของเขาก็ซีดลงทันที

หากเขาถูกหม้อต้มตี เขาก็จะกลายเป็นเหมือนลูกศิษย์สองคนของเขาที่กลายเป็นกองเนื้อ

ช่วงเวลาวิกฤติ

อมตะชางเหม่ยรีบตะโกนว่า “หยุดนะ เจ้าหนู หยุดเดี๋ยวนี้ อย่าทุบตีเขาจนตาย”

แม้ว่าเยี่ยชิวจะงงงวย แต่เขาก็รีบดึงหม้อเฉียนคุนกลับคืนมาและถามว่า “ผู้เฒ่า คุณหมายถึงอะไร?”

อมตะชางเหม่ยอธิบายว่า “เขาคนนั้นมีสมบัติอยู่บนตัวเขา ถ้าคุณทุบเขาให้เป็นเนื้อด้วยหม้อต้ม มันจะเสียเปล่า”

เมื่อเยี่ยชิวเข้าใจว่า อมตะชางเหม่ยบอกว่าอูยาเต้าเหรินมีสมบัติบนตัว

“เอาล่ะ ฉันจะทุบตีเขาให้ตายด้วยหมัดของฉัน”

เมื่อเยี่ยชิวพูดจบ จึงพุ่งเข้าหานักอูยาเต้าเหรินอย่างรวดเร็ว

อูยาเต้าเหรินรีบลุกขึ้นจากพื้น ออกแรงทั้งหมดเพื่อเผชิญหน้ากับเยี่ยชิว

แต่เขาไม่เหมาะกับเยี่ยชิวเลย

เยี่ยชิวการชกเพียงไม่กี่ครั้ง อูยาเต้าเหรินก็ถูกบังคับให้ล่าถอย และกระอักเลือด

ดูค่อนข้างเศร้าหมอง