ตอนที่ 1213
บทที่ 1215 ลำดาปปีศาจ
October 21, 2026
“ตาเฒ่า เกิดอะไรขึ้นกับคุณหรือเปล่า?”
เยี่ยชิวไม่ได้คาดหวังว่าฉางเหม่ยจะหยุดเขาในช่วงเวลาวิกฤติ ในขณะนี้ ตราบใดที่เขาก้าวลง อีกาของลัทธิเต๋าก็จะตายอย่างแน่นอน
“ไอเด็กน้อย ปล่อยไอเจ้าตัวนี้มาให้ข้า ข้าจะฆ่ามันด้วยมือข้าเอง”
หลังจากที่ฉางเหม่ยพูดจบ เขาก็มาหาอีกาลัทธิเต๋าและเหยียบหัวใจของอีกาลัทธิเต๋าอย่างไร้ความเมตตา
"พึบ — —"
อีกาลัทธิเต๋าพ่นเลือดอย่างอย่างหนักและจ้องมองไปที่ฉางเหม่ย ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเกลียดชังอย่างท่วมท้น
ในฐานะผู้นำของนิกายเทียนจีและบุคคลที่มีอำนาจในจุดสูงสุดของอาณาจักรที่เคารพนับถือ เขาไม่เคยได้รับความเลวร้ายเช่นนี้มาก่อน
หากเขายังสามารถต้านทานได้ในตอนนี้ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเขาจะฆ่าฉางเหม่ยอย่างแน่นอน และเขาจะฆ่าเขาด้วยบาดแผลนับพันครั้ง
“เจ้ามองข้าทำไม ไม่เคยเห็นคนหล่อหรือไง!” ฉางเหม่ยเตะเขาซ้ำ
"ว้าว — —"
อีกากระอักเลือดอีกครั้ง
“แกหยิ่งผยอง แกเหิมเกริม และแกยังอยากฆ่าฉัน หึ ตอนนี้แกไม่ได้ใช้ชีวิตบทโลกนี้เพราะฉัน” ฉางเหม่เดินตามและก้าวลง
อีกาลัทธิเต๋ายังคงพ่นเลือดออกจากปากของเขาต่อเนื่อง
ในช่วงเวลาสั้นๆ อีกาของลัทธิเต๋าก็อาเจียนออกมาเป็นเลือดอย่างมาก
อย่างไรก็ตาม ก่อนที่ฉางเหม่ยจะโกรธขึ้นอีก เขาก็เริ่มตบหน้าอีกาอีกครั้ง
“หมัดนี้สำหรับความเลวของแก”
“หมัดนี้สำหรับคามน่าเกลียของแก”
“หมัดนี้สำหรับการแต่งตัวเชยๆของแก”
“หมัดนี้ไม่ใช่เพราะอะไร ข้าแค่อยากตบเฉยๆ”
พึบ — — พึบ — — พึบ — —!
การตบอย่างรุนแรงแต่ละครั้งบนใบหน้าของอีกาลัทธิเต๋า และในไม่ช้า ใบหน้าของเขาก็พองเหมือนหัวหมู
มือของฉางเหม่ยเจ็บจากการตบ เขาจึงสะบัดมันออกแล้วยิ้มอย่างเย็นชา “เจ้าเด็กเหลือขอ แกไม่คิดว่าวันนี้เจ้าจะมาอยู่ที่นี่ใช่ไหม?"
“ระดับพลังของแกสูงมากเหรอไหนล่ะ? แถมแกยังถูกคนแก่ตบอีกด้วย”
“สำนักเทียนจีจะไร้สาระอะไรเช่นนี้ พวกขยะ”
หลังจากที่ฉางเหม่ยพูดจบ เขาก็ก้าวไปข้างหน้าและคว้าผมของอีกาลัทธิเต๋า ดึงอย่างแรง และฉีกหนังศีรษะของอีกาลัทธิเต๋าออกโดยตรง
“เจ้าทำให้ข้าหัวล้าน และข้าก็จะทำให้เจ้าหัวล้านด้วยเช่นกัน”
ฉางเหม่ยสาปแช่งแล้วพูด "ก่อนหน้านี้แกไม่สงสัยมาก่อนเหรอ ว่าทำไมข้าถึงรู้ทักษะลับของภูเขาหลงหู"
“ตอนนี้ให้ข้าบอกเจ้า ว่าข้าไม่ใช่นักต่อสู้ ข้าเป็นปรมาจารย์คนปัจจุบันของภูเขาหลงหู โดยมีลัทธิชื่อฉางเหม่ย”
อะไรนะ ผู้ชายคนนี้เป็นปรมาจารย์ของภูเขาหลงหูเหรอ?
ดวงตาของอีกาลัทธิเต๋าแทบจะโผล่ออกมา ด้วยสีหน้าไม่เชื่อ
ฉางเหม่ยกล่าว "ข้าได้ยินเจ้าพูดก่อนหน้านี้ว่าภูเขาหลงหูของข้ามีความบาดหมางกับนิกายเทียนจีของเจ้า แม้ว่าข้าจะไม่ทราบเหตุผล แต่ข้าเชื่อว่าสิ่งที่ผู้ก่อตั้งทำจะต้องถูกต้อง"
“ถ้าวันนี้เจ้าตกอยู่ในกำมือของข้า เจ้ากำลังรนหาที่ตายแล้ว”
“ข้าไม่รู้ว่ามีคนอื่นในนิกายเทียนจีของเจ้าหรือเปล่า หากมี ลัทธิของข้าจะถอนรากถอนโคนนิกายเทียนจีของคุณในอนาคตอย่างแน่นอน”
“ข้าใจดีมาโดยตลอดและทนแกไม่ไหว ดังนั้นข้าควรส่งเจ้าไปตามทางดีกว่า!”
หลังจากที่ฉางเหม่ยพูดจบ เขาก็เหยียบหน้าอีกาของลัทธิเต๋า
ในขณะนี้ มีบางสิ่งที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น
อีกาลัทธิเต๋าใช้กำลังทั้งหมดยกมือขวาขึ้น และแสงสีดำก็ส่องออกมาจากข้อมือและพุ่งตรงไปที่คอของฉางเหม่ย
การโจมตีครั้งนี้เป็นการโจมตีที่ร้ายแรงเมื่ออีกาลัทธิเต๋ากำลังจะต่อสู้กลับ ฉงเหม่ยไม่คาดคิดว่าลัทธิเต๋าจะสามารถโจมตีได้ในขณะที่บาดเจ็บเช่นนี้ เมื่อถึงเวลาที่เขาตอบสนอง แสงสีดำก็มาถึงด้านหน้าแล้วไปที่ลำคอของเขา
ช่วงเวลาสำคัญ
เยี่ยชิวเหยียดสองนิ้วราวกับสายฟ้าและจับแสงสีดำไว้