บทที่1216 ไปยังภูเขาซาน

เยี่ยชิวพูดอย่างเคร่งขรึม "ตาแก่ คุณโลภเกินไปหรือเปล่า?"

“ฉันไม่ได้มีส่วนร่วมในยานี้เลย แต่ฉันก็อยากได้ดาบด้วย”

“คนเขาไม่ทำกันแบบนี้หรอกนะ”

ฉางเหม่ยหัวเราะเบา ๆ และพูด “ไอเด็กน้อย แกได้รับเส้นเลือดมังกรแล้ว อย่าเอายาเหล่านี้ไปจากข้าเลย"

“เจ้ามีสมบัติมากมาย หากเจ้าให้ดาบปีศาจแก่ข้า ข้าจะไม่ขอหม้อเฉียนคุนจากแกเลย”

“นอกจากนี้ ดาบปีศาจยังถูกสร้างขึ้นจากกระดูกมังกร มันมีผลในการปราบปรามปีศาจและผี เหมาะที่สุดสำหรับนักบวชลัทธิเต๋า อย่างไรก็ตาม เนื่องจากคุณได้รับซูโหวจู และมีภูมิคุ้มกันต่อความชั่วร้ายทั้งหมด ดาบปีศาจจะไม่มีประโยชน์สำหรับเจ้า”

“เอาล่ะ เอาดาบปีศาจมาให้ฉัน ตอนนี้ข้าไม่มีอาวุธแล้ว!”

เยี่ยชิวพูดว่า "ถ้าฉันไม่ให้มันล่ะ?"

ฉางเหม่ยกล่าว "ไอเด็กน้อย อย่าล้อเล่นกับข้านะ ข้าเข้าใจนิสัยของเจ้า และเจ้าจะมอบดาบให้ข้าอย่างแน่นอน"

“คราวนี้ข้าลงจากภูเขาเพื่อช่วยหาเส้นเลือดมังกรเป็นหลัก”

“เจ้าสามารถได้รับเส้นเลือดมังกรจากสถานที่ของเซน ข้าทำงานหนักมาก”

“และตอนนี้ เมื่อเจ้าดูดซับเส้นเลือดมังกร ข้าช่วยเจ้าปิดกั้นอีกาที่ตายแล้ว และเจ้าก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส”

“ข้าทำเพื่อเจ้ามากมาย ข้าชื่อว่าเจ้าจะไม่ปฏิบัติต่อข้าอย่างโหดร้าย”

“แน่นอน ถ้าเจ้าไม่เต็มใจที่จะมอบดาบปีศาจให้ข้า ก็ให้หม้อต้มเฉียนคุนข้าสะ”

"โดยสรุป เจ้าต้องให้หม้อเฉียนคุนและดาบปีศาจแบบเดียวกันกับฉัน ไม่เช่นนั้นข้าจะไม่ยุ่งกับกับเจ้าอีกต่อไป"

เยี่ยชิวหัวเราะ "แบ่งเป็นสองท่อนเหรอ คุณหมายถึงอะไร? คุณอยากจะเลิกยุ่งกับฉันไหม? ได้สิ มันขึ้นอยู่กับคุณ"

“เจ้า — —” ฉางเหม่ยจ้องมองเยี่ยชิวด้วยความโกรธและพูด "เรามีประสบการณ์ความเป็นและความตายมาด้วยกัน มิตรภาพของเราเลวร้ายยิ่งกว่าดาบหรือ?"

“ไอเด็กน้อยข้าผิดหวังในตัวเจ้ามาก”

“ตอนนี้ข้ารู้สึกไม่สบายใจอยากจะร้องไห้มาก...”

ฉางเหม่ยแกล้งทำเป็นเช็ดน้ำตา

“เอาล่ะ ตาแก่ คุณแก่มากแล้วและยังแกล้งร้องไห้อยู่ ฉันจะแกล้งทำเป็นสงสารเพื่อคุณ”

“อย่าแม้แต่จะนึกถึงหม้อเฉียนคุน สำหรับดาบปีศาจ ฉันจะมอบมันให้กับคุณ”

หลังจากที่เยี่ยชิวพูดจบ เขาก็มอบดาบปีศาจให้กับฉางเหม่ย

ฉางเหม่ยรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เขาไม่คาดคิดว่าเยี่ยชิวจะมอบมันให้เขาจริงๆ เขาจึงถาม "ไอเด็กนี่ เจ้าล้อเล่นกับข้าหรือเปล่า"

เยี่ยชิวพูดด้วยใบหน้าตรง "คุณคิดว่าฉันล้อเล่นหรือเปล่า"

“ไม่เลย” ฉางเหม่ยถามอีกครั้ง แกเต็มใจที่จะมอบดาบปีศาจให้ฉันจริงๆหรือ?”

“ทำไมคุณถึงพูดเรื่องไร้สาระมากมายขนาดนี้” เยี่ยชิวพูดอย่างไม่ทน "คุณต้องการมันหรือไม่ ถ้าคุณไม่ต้องการ ก็ลืมมันซะ"

“ต้องการสิ!” ฉางเหม่ยรีบหยิบดาบปีศาจจากมือของเยี่ยชิวอย่างรวดเร็ว และพูดอย่างมีความสุข “ไอเด็กน้อย เจ้าใจดีกับข้ามาก”

ในความเป็นจริง แม้ว่าฉางเหม่ยจะไม่พูด แต่เยี่ยชิวก็ยังคงมอบดาบปีศาจให้กับฉางเหม่ยอยู่ดี

ก่อนอื่น เขามาขอบคุณฉางเหม่ยที่ช่วยเขาค้นหาเส้นเลือดมังกรแห่งภูเขาไท่

ประการที่สอง ตามทีฉางเหม่ยกล่าวไว้ เขามีสมบัติมากมายในร่างกายและไม่จำเป็นต้องใช้ดาบปีศาจ

หลังจากที่ฉางเหม่ยได้รับดาบปีศาจแล้ว เขากล่าว"ถ้าดาบเล่มนี้ตกไปอยู่ในมือของอีกาที่ตายแล้ว มันจะเป็นการสิ้นเปลืองทรัพยากรธรรมชาติ เขาไม่รู้ถึงความลึกลับของดาบเล่มนี้เลย"

หลังจากที่ฉางเหม่ยพูดจบ เขาก็บีบเลือดออกมาหยดหนึ่งลงบนดาบ

ทันใดนั้นดาบปีศาจก็ระเบิดแสงสีขาวสว่างออกมา

ในขณะนี้ ดาบปีศาจดูเหมือนจะเริ่มต้นขึ้น ทั้งด้ามของมันก็ส่องแสงเจิดจ้า และปลดปล่อยความชอบธรรมอันยิ่งใหญ่ออกมา

จากนั้นฉางเหม่ยก็ชี้ไปที่ดาบปีศาจนั้นและพึมพำอยู่ครู่หนึ่ง

ทันใดนั้น ดาบปีศาจก็งออย่างรวดเร็วและพันรอบข้อมือของฉางเหม่ยราวกับสร้อยข้อมือ

ฉางเหม่ยส่ายมือขวาของเขา และดาบก็ยืดออกทันทีและกลายเป็นคมอย่างมาก

“เป็นดาบที่ดีจริงๆ! ด้วยดาบนี้ พลังการต่อสู้ของข้าจึงสามารถพัฒนาได้อย่างมาก”