บทที่ 1227 มิอาจหยั่งรู้ได้

“พ่าง!"

หลี่เฉิงตี้ยืนนิ่งและไม่ขยับ แต่ค่อยๆ ยื่นนิ้วออก

ทันใดนั้น แสงศักดิ์สิทธิ์ก็พุ่งออกมาจากนิ้วของเขาและฟันไปทางเยี่ยชิว

ในขณะนี้เยี่ยชิวรู้สึกน่าขนลุกไปทั่วทั้งร่างกายของเขา

เขาเคยเห็นวิธีการของกษัตริย์และปรมาจารย์มาก่อน แต่หลี่เฉิงตี้ นั้นแตกต่างจากคนเหล่านั้น ในเวลานี้ หลี่เฉิงตี้ ดูเหมือนปรมาจารย์ที่ควบคุมชีวิตและความตายทั้งหมดในโลก

เยี่ยชิวไม่มีเวลาคิดและหลบเร็วปานสายฟ้า โดยไม่คาดคิด ทันทีที่เขาหลบการโจมตี เสียงของหลี่เฉิงตี้ ก็ดังขึ้นข้างๆ เขา

“มันไม่แย่เลยถ้าคุณหลบการโจมตีของฉันได้”

เยี่ยชิวหันกลับมาและเห็นว่าจักรพรรดิหลี่เฉิงปรากฏตัวข้างๆเขา เขาตกใจมากจนร่างกายเกร็งตึง

โอ้!

เยี่ยชิวรีบวิ่งออกจากประตูอย่างรวดเร็ว

“ตาเฒ่า ไปกันเถอะ!”

เยี่ยชิวตะโกนเสียงดัง

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่พวกเขาจะรีบออกจากประตู ร่างของหลี่เฉิงตี้เป็นคนที่หยุดพวกเขาที่ประตู

“ฉันบอกคุณแล้ว คุณไม่สามารถหนีได้ ดังนั้นยอมรับชะตากรรมของคุณซะ!”

หลี่เฉิงตี้ยิ้มและกล่าว "เจ้าทั้งสองนั้นไม่ได้เก่งกาจอะไร และควรเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่เจ้าจะตายด้วยมือของข้า"

“ให้ตายเถอะ ผู้ทรงเกียรติ หลี่เฉิงตี้คุณช่างไร้เหตุผล!”

ฉางเหม่ยพูดเสียงดัง "ความอยุติธรรมมีผลตามมา และหนี้ก็มีเจ้าของ เยี่ยชิวคือคนที่ฆ่าหลี่เจิงชีเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับข้า"

“ถ้าคุณต้องการฆ่าเยี่ยชิวก็ฆ่าเขาไป จะทำให้คนยากจนอับอายไปทำไม?”

เมื่อเยี่ยชิวได้ยินคำพูดเหล่านี้ เขาก็โกรธมาก "ตาเฒ่า ท่าน— —"

ฉางเหม่ยกล่าว “ไอเด็กน้อย อย่าว่าฉันเลย"

“ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากช่วยเจ้า แต่เพียงว่าหลี่เฉิงตี้แข็งแกร่งเกินไป และข้าก็สู้เขาไม่ได้”

“แทนที่จะให้เราสองคนตายที่นี่ ปล่อยให้ปินดาวมีชีวิตอยู่ดีกว่า”

“ในกรณีนี้ หลังจากที่เจ้าตาย ข้าก็สามารถรวบรวมร่างกายของเจ้าได้”

บ้าไปแล้ว พระเจ้า เราควรรับผิดชอบร่วมกันตามที่ตกลงกันไว้ไม่ใช่เหรอ?

คุณจะทิ้งฉันเมื่อคุณตกอยู่ในอันตรายสินะ?

ไร้ยางอาย!

แม้ว่าเยี่ยชิวจะโกรธ แต่เขาก็สงบในใจมาก เขามองไปที่จักรพรรดิหลี่เฉิงแล้วพูด "สิ่งที่ชายชราพูดก็สมเหตุสมผล คนที่คุณต้องการฆ่าคือฉัน ปล่อยชายชราไป!"

หลี่เฉิงตี้ยิ้มและกล่าว: "พวกเจ้าทั้งสองน่าขันจริงๆ ขอบอกก่อนว่าวันนี้ไม่มีใครรอด"

“โดยเฉพาะคุณ!”

หลี่เฉิงตี้ชี้ไปที่ฉางเหม่ยแล้วพูด "เมื่อเพื่อนของคุณตกอยู่ในอันตราย คุณไม่เพียงแต่ช่วยไม่ได้ แต่ยังต้องการละทิ้งเพื่อนของคุณ คนเช่นนี้จะมีเกียรติที่จะมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร"

เมื่อฉางเหม่ยได้ยินสิ่งนี้ เขาก็สาปแช่งเสียงดัง

“คุณเป็นหลี่เฉิงตี้ที่แสนดี โชคดีที่คุณยังคงเป็นปรมาจารย์ในอาณาจักรแห่งราชา แต่คุณช่างไร้เหตุผล ข้าขอให้คุณมีลูกไม่ได้ ขอให้เด็กเปรตเต็มเมือง…”

ตะลึง!

ก่อนที่ฉางเหม่ยจะพูดจบ จักรพรรดิหลี่เฉิงก็ตบเขาและทำให้เขากระเด็นไป

"เอือก"

ฉางเหม่ยอ้าปากแล้วคายเลือดออกมาเต็มปากเลือดก็ปนกับฟันหน้าสองซี่ด้วย

ฉางเหม่ยตะโกน “ไอเด็กน้อย ข้าเสียฟันหน้าไป ข้าไม่รู้แล้ว เจ้าต้องช่วยข้าแก้แค้น ฮือฮือฮือ... "

“หุบปาก!” เยี่ยชิวพูด “คุณยังไม่ตาย ไอบ้านี่”

ฉางเหม่ยรีบลุกขึ้นจากพื้นแล้วเดินตามหลังเยี่ยชิว

“ตาเฒ่า ฉันขอโทษ ฉันเองที่สร้างปัญหาให้กับคุณ คุณหาโอกาศหนีไปเถอะแล้วปล่อยฉันไว้ตามลำพัง” เยี่ยชิวกระซิบ

ฉางเหม่ยหัวเราะและพูดว่า “ไอเด็กน้อย เจ้ามีมโนธรรมและพูดได้มีความเป็นมนุษย์มาก"

เนื่องจากคุณไม่สามารถหลบหนีได้ คุณจึงทำได้แค่ต่อสู้โดยให้หลังพิงกำแพงเท่านั้น!

เยี่ยชิวมองไปที่หลี่เฉิงตี้แล้วพูด "ให้ฉันได้สัมผัสกับพลังของคุณ ผู้พิทักษ์แห่งเกาหลี"