บทที่ 1245 ภายใต้การลงโทษของสวรรค์

"แย่แล้ว!"

เยี่ยชิวแอบอุทานด้วยลางสังหรณ์ไม่ดี

การลงโทษของสวรรค์แสดงถึงเจตจำนงของสวรรค์และเป็นข้อห้ามอย่างยิ่งที่จะเข้าไปแทรกแซงเมื่อผู้อื่นกำลังเผชิญกับความทุกข์ยาก นี่จะทำให้สวรรค์ยิ่งโกรธหนักขึ้นอีก

อีกอย่าง หู่จื่อก็เป็นเพียงเด็กคนหนึ่งที่อายุสิบเอ็ดสิบสองขวบเท่านั้น เขาไม่มีทางรับมือหรือต่อต้านบทลงโทษของสวรรค์ได้อย่างแน่นอน

"ฟรึ่บ!"

หู่จื่อต่อยหมัดไปยังสายฟ้าและวินาทีต่อมาร่างของเขาก็กระเด็นลอยออกไป เขาถูกฟ้าผ่าจนตัวไหม้เกรียมและตกลงกับพื้นโดยไม่สามารถขยับตัวได้เลยสักนิด

"หู่จื่อ........"

เยี่ยชิวร้องตะโกนเสียงดังและเตรียมจะวิ่งเข้าไป ทว่าจู่ๆ ก็เห็นว่าหู่จื่อก็ลุกขึ้นมาได้อีกครั้ง

"เอ๊ะ?"

เยี่ยชิวเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจและคิดไม่ถึงเลยว่าหู่จื่อจะกลับมายืนได้อีกครั้งหลังจากที่ถูกฟ้าผ่า

ไม่นานสายฟ้าเส้นที่สองก็ตกลงมาอีกครั้ง

ครั้งนี้ จุดมุ่งหมายของการลงโทษจากสวรรค์กลับไม่ได้มุ่งเป้าไปที่งูเหลือมยักษ์ แต่กลับเป็นหู่จื่อ

เห็นได้ชัดว่าการลงมือของหู่จื่อได้ทำให้สวรรค์โกรธเข้าแล้ว

"หู่จื่อตกเป็นเป้าของบทลงโทษจากสวรรค์เข้าแล้ว แย่แน่" เยี่ยชิวรู้สึกกระวนกระวายใจ

เปรี้ยง!

เสียงฟ้าร้องที่สั่นสะท้านน่าสะพรึงได้เข้ามาปกคลุมหู่จื่อจนแทบมองไม่เห็น เป็นอะไรที่น่าสะพรึงกลัวขนลุกอย่างมาก

เยี่ยชิวกล่าว "หู่จื่อเป็นเพียงวัยรุ่นคนหนึ่งเท่านั้น ทำไมการลงโทษของสวรรค์ถึงได้ร้ายแรงขนาดนี้?"

อมตะชางเหม่ยกล่าว "หู่จื่อกระทำผิดต่อสวรรค์ เขาจำเป็นต้องถูกลงโทษอย่างหนัก ทำให้การลงโทษของสวรรค์ร้ายแรงมากขนาดนี้ไงเล่า"

"ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นห่วงความปลอดภัยของหู่จื่อ แต่ข้าคิดว่าเจ้าอย่าได้เข้าไปยุ่งเกี่ยวเลย"

"ทุกคนล้วนต่างมีชะตากรรมของตัวเองด้วยกันทั้งนั้น"

"หากหู่จื่อต้องตายลงเพราะการลงโทษจากสวรรค์ นั่นก็เป็นเพราะโชคชะตาของเขาได้ลิขิตเอาไว้แล้ว"

เฮ้อ!

อมตะชางเหม่ยถอนหายใจและกล่าวขึ้นอีกครั้ง "หู่จื่อเป็นคนเก่ง แต่เสียอย่างเดียวที่โง่เขลาไปหน่อย หาเรื่องใครไม่หาเรื่อง ดันไปมีเรื่องกับสวรรค์ แบบนี้ไม่เรียกรนหาที่ตายหรือไง?"

เยี่ยชิวกำหมัดแน่นพร้อมกับมองไปที่หู่จื่ออย่างไม่ละสายตา ในใจเขาแอบภาวนา "หู่จื่อ นายจะต้องอดทนให้ได้!"

และขณะนี้เอง จู่ๆ เยี่ยชิวก็เห็นว่าหู่จื่อได้วิ่งพุ่งออกจากสายฟ้าที่ปกคลุมร่างของเขาไว้

"หืม?"

เยี่ยชิวตกตะลึงอย่างมาก

อมตะชางเหม่ยเองก็เบิกตากว้างและมองไปอย่างเหลือเชื่อ "เป็นไปได้ยังไงกัน? เขาเป็นเพียงเด็กคนหนึ่งเท่านั้น ทำไมเขาถึงต้านทานการลงโทษของสวรรค์ได้?"

หลังจากที่หู่จื่อพุ่งตัวออกมาก็กระโดดขึ้นไปบนต้นหลิวและปีนป่ายขึ้นไปถึงยอดสุดของต้นอย่างรวดเร็วราวกับลิง

"เจ้าเด็กคนนั้นคิดจะทำอะไรของเขานะ?" อมตะชางเหม่ยถามด้วยความตกใจ

"เขาคงไม่ได้คิดจะ......" เยี่ยชิวยังพูดไม่ทันจบ จากนั้นสายฟ้าเส้นที่สามก็ตกลงมา

เปรี้ยง!

สายฟ้าสีม่วงเข้มตกลงมาจากท้องฟ้า เป็นสายฟ้าที่เส้นผ่าศูนย์กลางใหญ่ยิ่งกว่าถังน้ำเสียอีก

เมื่อสายฟ้ากำลังจะตกลงมาใส่ร่างของหู่จื่อ ทันใดนั้นจู่ๆ หู่จื่อก็กระโดดขึ้นไปรับสายฟ้านั้นเอง

"ปัง!"

หมัดทั้งสองของหู่จื่อพยายามต่อยเข้าใส่สายฟ้าอย่างสุดชีวิต

"เจ้าเด็กคนนี้กล้าที่จะเผชิญหน้ากับสายฟ้าแบบนี้ ความกล้าของเขาไม่ธรรมดาเลยจริงๆ" อมตะชางเหม่ยอดไม่ได้ที่จะกล่าวชื่นชมออกไป

เปรี้ยง!

เสียงฟ้าร้องที่ดังสนั่นราวกับจะทำให้โลกนี้ถล่มทลายลงให้ได้ จากนั้นก็มีสายฟ้าอีกเส้นตกลงมา เป็นสายฟ้าสีเงินที่ดูแสบตาเปล่งประกายวาววับไปทั่วบริเวณ

สายฟ้าสีม่วงเป็นเสมือนกระแสน้ำที่ทำเอาโลกต้องสั่นสะเทือน

"การลงโทษของสวรรค์แบบนี้ หู่จื่อจะต้องทนไม่ได้แน่" เยี่ยชิวกล่าวอย่างเคร่งขรึม

"ทนไม่ได้ก็ต้องทนให้ได้ ไม่ต้องเขาต้องตายอย่างแน่นอน" อมตะชางเหม่ยกล่าว

เรื่องก็มาถึงขั้นนี้แล้ว ตอนนี้หู่จื่อไม่มีหนทางอื่นแล้ว

เยี่ยชิวรู้สึกกดดันและวิตกกังวลอย่างมาก

"เปรี้ยง!"

เมื่อสายฟ้าตกลงมา หู่จื่อก็ถูกสายฟ้าฟาดจนเนื้อหนังไหม้เกรียมและมีเลือดไหลออกมา

ตามหลักแล้ว ด้วยความที่หู่จื่อไม่ได้เป็นผู้ฝึกฝนวิชาและเมื่อต้องเผชิญหน้ากับการลงโทษของสวรรค์ที่ร้ายแรงมากขนาดนี้ เขาคงเละเป็นโจ๊กไปนานแล้ว ทว่าหู่จื่อกลับไม่เป็นอะไร

หลังจากที่หู่จื่อได้รับบาดเจ็บเขาก็ร้องตะโกนอย่างเกรี้ยวกราดพร้อมกับมองไปบนท้องฟ้าเพื่อพยายามต่อต้าน