บทที่ 1268 บังเอิญเจอ

ภูเขาคุนหลุนอยู่ไกลจากเจียงโจว เยี่ยชิวและคนอื่นๆ จึงต้องขึ้นเครื่องบินกลับ

นี่เป็นครั้งแรกที่นางฟ้าไป๋ฮวาและลู่หลัวเคยขึ้นเครื่องบิน

เยี่ยชิวช่วยพวกเธอคาดเข็มขัดนิรภัยอย่างอดทน ขณะที่เครื่องบินกำลังจะออก เยี่ยชิวแนะนำว่า “เมื่อเครื่องบินขึ้น อาจมีความวุ่นวายบ้าง แต่พวกคุณไม่จำเป็นต้องกลัว แค่อยู่ในที่นั่งของคุณและอย่าขยับ”

“ตกลง” ลู่หลัวพยักหน้า

นางฟ้าไป๋ฮวายังคงเย็นชาและไม่แยแส ไม่สนใจเยี่ยชิว

ไม่นานเครื่องบินก็บินขึ้น

ระหว่างทางขึ้นก็เกิดความปั่นป่วนรุนแรงกะทันหัน นางฟ้าไป๋ฮวาคว้าเข็มขัดนิรภัย ข้อนิ้วของเธอเปลี่ยนเป็นสีขาว และกรีดร้องเสียงดัง “อา...…”

ในขณะที่กรีดร้อง เธอโน้มตัวไปทางอ้อมกอดของเยี่ยชิวโดยสัญชาตญาณ

ทันใดนั้น กลิ่นของผู้ชายที่ฉุนเฉียวก็เข้าจมูก บวกกับความปั่นป่วนของเครื่องบิน ทำให้เธอรู้สึกเวียนหัวเล็กน้อย

เยี่ยชิวพบว่าเป็นเรื่องน่าขบขัน ที่แม้แต่ผู้ฝึกเซียนที่ทรงพลังเช่นเธอ ก็มีความกล้าหาญเพียงเล็กน้อย

หลังจากนั้นไม่นาน

เครื่องบินก็ทรงตัวในการบิน

นางฟ้าไป๋ฮวาหลีกศีรษะออกจากอ้อมกอดของเยี่ยชิว ใบหน้าแดงเล็กน้อย ดวงตาเต็มไปด้วยความอับอายและความโกรธ ขณะที่เธอดุตัวเองอย่างเงียบๆ

“นางฟ้าไป๋ฮวาในฐานะเจ้าวังวังร้อยดอกไม้ คุณมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับผู้ชายเช่นนี้ได้อย่างไร ช่างน่าละอายจริงๆ”

สิ่งที่ทำให้เธอโกรธมากที่สุดคือ การตระหนักว่าเธอดูเหมือนจะไม่ได้ชอบเยี่ยชิวมากเท่าที่เธอคิด

“กลิ่นของเขาช่างหอมจริงๆ ทำไมฉันถึงรู้สึกปลอดภัยเมื่ออยู่ในอ้อมแขนของเขาล่ะ……”

“แหวะ แหวะ แหวะ นางฟ้าไป๋ฮวา คุณกำลังคิดอะไรอยู่?”

“คุณเป็นเจ้าวังวังร้อยดอกไม้ คุณต้องคิดถึงวิธีกลับไปสู่โลกฝึกเซียน วิธีตามหาฆาตกรในวังร้อยดอกไม้ และวิธีล้างแค้นให้อาจารย์และเพื่อนสาวก”

“นอกจากนี้ คุณไม่สามารถคิดถึงสิ่งอื่นใดได้ โดยเฉพาะเกี่ยวกับผู้ชาย”

ด้วยความคิดเหล่านี้ในใจ นางฟ้าไป๋ฮวาจึงหันศีรษะเพื่อแอบมองเยี่ยชิว ในขณะนั้น แสงแดดส่องผ่านหน้าต่าง ทำให้ใบหน้าของเยี่ยชิวสว่างขึ้น และทำให้โปรไฟล์ของเขาดูโดดเด่นและน่าหลงใหล หัวใจของเธอเต้นรัว

“ฉันต้องยอมรับว่า เขามีรูปลักษณ์ที่ดูดี ไม่น่าแปลกใจเลย ที่ลู่หลัวจะหลงรักเขาขนาดนี้ แม้ว่าฉัน...…แหวะ แหวะ แหวะ ทำไมฉันยังคิดถึงผู้ชายอยู่?"

“อาจารย์ของฉันเคยบอกว่า ผู้ชายแค่ชะลอการเล่นดาบเท่านั้น”

“คิดเรื่องนี้ต่อไปไม่ไหวแล้ว คิดเรื่องนี้ไม่ได้แล้ว…...”

นางฟ้าไป๋ฮวาส่ายหัวอย่างแรง พยายามกำจัดความคิดสุ่มๆ เหล่านี้

“คุณสบายดีไหม?” เยี่ยชิวถามเบา ๆ

นางฟ้าไป๋ฮวาสงบลงทันทีและพูดอย่างเย็นชา “ฉันสบายดี”

“เป็นเรื่องดีที่คุณไม่เป็นไร” เยี่ยชิวยิ้มและหันไปถามลู่หลัว “คุณโอเคไหม?”

ใบหน้าของลู่หลัวซีด และเธอก็ถามอย่างอ่อนแรงว่า “คุณชาย เราจะไม่ตกลงไปใช่ไหม”

“คุณกลัวเหรอ?” เยี่ยชิวถาม

ลู่หลัวพยักหน้า “ใช่”

“ไม่ต้องห่วง เราจะไม่ตกลงไป” เยี่ยชิวกล่าวว่า “ถ้าเหนื่อยก็นอนได้ และเมื่อตื่นเราคงจะถึงที่นั่น”

“ตกลง” ลู่หลัวเอนหลังพิงที่นั่ง ไม่สามารถหลับได้

“มาสิ ฉันจะให้ไหล่ของฉันเป็นหมอนให้คุณ” เยี่ยชิวกล่าว

“ขอบคุณ” ลู่หลัวหน้าแดงและขอบคุณเขา โดยพิงไหล่ของเยี่ยชิว

นางฟ้าไป๋ฮวาเห็นฉากนี้แล้วรู้สึกโกรธมาก

“สาวน้อยคนนี้ เธอทำเหมือนไม่เคยเห็นผู้ชายมาก่อนเหรอ?”

“อาจารย์บอกว่าผู้ชายเป็นสัตว์ดุร้ายที่ต้องระวังและอยู่ห่างๆ สาวน้อยคนนี้จะลืมคำพูดของอาจารย์เร็วขนาดนี้ได้อย่างไร?”

“ไม่ ฉันไม่สามารถปล่อยให้เธอเข้าใกล้ชายคนนี้มากเกินไป ไม่เช่นนั้นจะมีบางอย่างเกิดขึ้นไม่ช้าก็เร็ว”